Mijn manlief belde me net met een mededelende 'vraag' (geen vraag voor toestemming maar een vraag in overleg) over volgende week. Hij moet dan van maandag tot en met donderdag naar Rotterdam voor een grote klus; of hij dan een hotel zou nemen of op en neer zou rijden. Da's wel even wat anders dan wat we gewend waren bij zijn vorige baan. Dat was bijna op de automatische piloot de storingen rijden, veel, heel veel kilometers maken en verder niet veel bijzonders.
Ik vind dat hij moet doen waar hij zich prettig bij voelt, als hij na die dagen van nieuw werk en alles in je opnemen te moe is om naar huis te rijden lijkt het me voor ieders gemoed beter om lekker op je hotelkamer te crashen.
De week daarna zit hij alweer van dinsdagochtend vroeg (hιιl vroeg: 5:30 aanwezig op Schiphol) tot donderdagavond laat (hιιl laat: 22:00 vertrek) in Italiλ.
Wat spannend allemaal. Ik heb er geen enkele moeite mee dat er dingen zullen veranderen. Alleen zijn vind ik ook niet echt een probleem. Het enige waar ik me een beetje zorgen over maak dat zijn de weken die Kwebbel hier verblijft. We delen de zorg nu, ik overdag, en 's avonds en 's nachts samen. Man brengt Kwebbel nu altijd 's ochtends naar school omdat ik nogal moeite heb met vroeg uit de veren komen, maar dat zal straks niet meer kunnen. Ik weet nog niet zo goed wat ik hier van moet vinden. Wel weet ik dat vier dagen alleen met Kwebbel me niet erg aantrekkelijk in de oren klinkt. Die verantwoordelijkheid vind ik benauwend groot.
Daar zal dus weer het nodige gepuzzel op moeten worden losgelaten. Ook dat is geen probleem. Het hoort er allemaal bij en we zullen er weer onze weg in vinden en groeien.
Spannend maar ook best prettig dus, om af en toe weer eens even flink door elkaar gerammeld te worden uit je oude gewoontes en zekerheden... Weet je in ieder geval weer dat je leeft.... 
| 