Manlief en zijn nieuwe baan brengen samen heel wat nieuwe golfbewegingen in ons leven. Zo kabbelt je leven voort en zo zit je ultra rap in een stroomversnelling waarbij je je ietwat onzeker afvraagt of je reddingsvest eigenlijk wel goed vast zit. Bij grotere onzekerheid kijk je vertwijfeld naar beneden om te checken of je het ding όberhaupt wel draagt.
Zo maakt de nieuwe werkgever geen beloftes die hij niet waar kan maken. Sterker nog, zoveel zakelijke daadkracht heb ik in jaren niet gezien. Neem nou zo'n pensioenplan. Of een plan om je pensioengat te dichten. Of weet ik veel hoe zoiets heet, ik moet 't eerst nog zien te halen en dat is dan ook meteen mijn attitude betreffende mijn pensioenregelingen. (Lees: geen...)
Manlief is, en ik zeg dat werkelijk met alle liefde, herkenning en respect, een sterk staaltje 12 ambachten en 13 ongelukken. Door schade en schande. Al doende leert men. Dat soort clichι's zijn op zijn loopbaan wel van toepassing (om over die van mij gewoon maar te zwijgen). Pensioentje hier, jaartje premie daar. Dat is een chaos. Afgelopen maandag werd dit alles op het kersverse kantoor doorsproken met een dame die er verstand van had/heeft. Manlief kwam thuis met 4 formulieren ΰ 5 kantjes, gaarne in te vullen en op te sturen naar al die pensioengedingesen uit het verleden. Schoon schip, alles lekker bij elkaar.
En oh ja, zei hij fijntjes. Mocht jij van mijn pensioen willen genieten als ik er niet meer ben moeten we een samenlevingscontract hebben.
Koeltjes merk ik op dat trouwen goedkoper is. Lach er stoer bij. Hahaha... 
Trouwen. Voor ons allebei een heet hangijzer. Trouwen is voor altijd trouw beloven aan iemand, voor de wet. Dat doe je maar ιne keer in je leven. Is onze insteek. Ons hart zit op een verdomd goede plek. En we hιbben allebei die belofte al eens uitgesproken. Helaas niet tegen elkaar. De mijne was na 13 maanden al niet meer rechtsgeldig. De zijne was dat na ongeveer twee jaar niet meer. Dus dat doen we nooit meer.....
... en toch....
.... laat het idee me nog niet los....
| 