Vanavond, zo tegen half 9, is het 10 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Het was op een zondag en ik zal die dag waarschijnlijk nooit meer vergeten, al begin ik me langzamerhand te wensen dat 't wel zo zou zijn. Tien jaar is een lange tijd. Soms voelt het alsof het gisteren was en soms schrik ik. Van het besef dat er al 10 jaar voorbij zijn zonder de fysieke aanwezigheid van zo'n belangrijk persoon in je leven. Dat de tijd toch écht gewoon door gaat, de wereld blijft draaien, het maakt niet uit wat er allemaal gebeurd.
Al negen keren kwam de 20ste april voorbij. De ene keer was ik sentimenteel, de andere keer emotioneel en weer een andere keer broodsnuchter. Dit keer zag ik er als een berg tegenop. Gisteren was ik zelfs ziek, maar ik geloof dat dit meer met menstruatie dan met iets anders te maken had.
Tot nu toe gaat het goed. Blij dat deze dag is aangebroken zodat hij ook niet meer als het spreekwoordelijke zwaard van Damocles boven mijn hoofd kan hangen. Het enige écht zwarte randje aan deze dag zou zijn dat ik niets van mijn broer hoor. Ik heb hem een zelfgemaakt mini-fotoalbum gestuurd over onze moeder, in het thema '10 jaar geleden'. Maandag verstuurd. Tot op vandaag nog geen reactie.....
| 