De afgelopen tijd heb ik al twee 'herinneringswaaiers' (zie foto's vorige log) gemaakt voor de tiende sterfdag van mijn moeder. Eén voor mijn broer en één voor de beste vriendin van mijn moeder. Voor mezelf had ik alles al lang geleden opzij geschoven, met 'dat komt nog wel een keer' in mijn achterhoofd.
Vanmiddag vond ik het eigenlijk te gek voor woorden dat ik altijd maar leuke en creatieve dingen voor een ander maak en voor mezelf alles op het tweede plan schuif. Daar heb ik direct verandering in gebracht. Ik ben aan tafel gaan zitten en begonnen met knippen, plakken en bedenken. De radio erbij aan, mijn gedachten vliegend van hot naar her.
Af en toe dwaalt mijn blik af, blijft hangen op een kennelijk onzichtbaar punt in de tuin en herinneringen trekken als een film voor mijn ogen. Mama. In bed. Dat ijskoude bed. Alles wat zich daarvoor, maar ook zeker nog daarna afspeelde. Op dat ogenblik besluit ik mezelf 'toe te staan' om dan maar gewoon even te janken. Laat het maar gaan. Beter eruit dan blijven slikken. En dan gebeurt het. Tranen stromen mijn ogen binnen, over mijn wangen en ik ben daar weer, aan dat bed bij het raam, tien jaar geleden. Ijzige stilte. Kilte en angst ook. Je voelt de dood in elke adem.
Dan realiseer ik me door mijn tranen en gedachten heen dat de radio er spontaan mee opgehouden is. Ik wacht even, om het tot me door te laten dringen. Het is geen kortdurende storing.Ik sluit mijn ogen en voel me even héél dicht bij toen, heel dicht bij mijn mam. Door mijn tranen heen breekt een glimlach. Ik denk aan de avond van 20 april 1997. Mijn moeder is dan al opgehaald door de 'kraaien' en het ziekenhuis bed al uit de kamer. Mijn broer en ik wilden die kloteziekte zo snel mogelijk het huis, of in elk geval de woonkamer uit en alles weer in de oorspronkelijke staat terug hebben.
Ook toen gebeurde het; de cd-speler begon spontaan te spelen. Niemand had eraan gezeten, we hadden wel wat anders aan ons hoofd. Mijn broer en ik keken elkaar aan. Ook toen brak de glimlach door de tranen. Zij was het. Somebody up there....
Zou ze mij nu echt even dit minuutje stilte hebben gegeven? I like to think she did......
En met die conclusie floept de radio weer aan.... | 