Toen ik voor het eerst het huis van mijn lief betrad was ik aangenaam verrast door de kleurkeuze van zijn muren. De ene helft van de woonkamer was kuikengeel en de andere helft was luchtblauw. Daarbij een rode bank. Zeg nou zelf; waar zie je dat, een vrijgezellenwoning met zoveel kleur in het interieur.
Inmiddels zijn we wel uitgekeken op dat geel en blauw en moest het plafond na al die doodgeslagen muggen ook maar weer eens terug naar zijn originele witte staat. Dus wordt er geklust dit weekend. Een gele wand hadden we al eens behangen met een nepglasvlies behang dat een opplakramp bleek te zijn. De randen kregen we met geen mogelijkheid vast aan de muur. Een doorn in het oog, waar je klaarblijkelijk toch ook gewoon aan kunt wennen. Maar vanmiddag moest het eraf. Van lastig plakken tot de pleisterlaag van de muur trekken.... spoort niet helemaal met elkaar. Maar manlief en ik hebben vanmiddag een 6 meter lange muur staan strippen tot alle kalkpleister verdwenen was. (In je haar, je neusgaten en op de rest van de spullen)
Tussenstand: een spierwit plafond, een afgestripte muur waar waarschijnlijk een of ander sierpleister op komt, een muur klaar voor het behang dat we al hebben uitgezocht maar nog niet gekocht, een muur die nog een keer onder handen genomen moet worden met de kleur ' Ambitie' (hoezo pretentieus) van Histor en een muur waarvan we nog niet weten wat we daar mee zullen doen.
Morgen verder met het aflakken van deuren, het in de lak zetten van de eettafel en meer van dat soort tijdrovende klusjes. Wij zijn een goed klusteam, manlief & ik.... 
| 