Tukkers blieft tukkers.... Ik was in de veronderstelling dat ik niets had met het feit dat ik een geboren en getogen Twentse ben. Dit komt waarschijnlijk omdat ik niet ben grootgebracht met de Twentse taal en omdat ik opgroeide in een kunstenaarsgezin dat eigenlijk in het geheel niet paste in het (destijds vooral behoudend Katholieke) Twentse plaatsje.
De laatste tijd betrap ik mezelf op het feit dat ik de titel 'Tukker' steeds vaker claim. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar misschien heeft het ermee te maken dat ik vrijwel nooit meer op mijn geboortegrond kom en alles wat me aan vroeger herinnerd verdwenen of onbereikbaar is. Mijn ouderlijk huis is na het overlijden van mijn moeder grondig verbouwd en hoewel ik nog een paar keer terug ben geweest (en uitermate hartelijk verwelkomd werd) is het toch voorbij en dat moet je accepteren.
Mijn vader en ik zijn sinds een jaar of vijf gebrouilleerd. Hij woont in een flat in een Hengelose ghetto en zit daar de rest van zijn kunstenaarsbestaan voornamelijk als kluizenaar uit.
Mijn oma was de laatste reden voor mij om nog eens naar Almelo te rijden maar sinds haar dood in 2005 is ook die reden verdwenen.
Ik ben nooit een liefhebber van soapseries geweest. Ze zijn voorspelbaar, langdradig en plannen je dag zonder dat je dat wilt. Toch was ik erg blij met het feit dat de Twentse soapserie 'Van jonge leu en oale groond' nu eindelijk ook op de nationale tv begonnen is. Vanaf de eerste aflevering volg ik het, samen met Kwebbel op de bank. Heerlijk, ze kruipt tegen me aan en we kijken samen televisie. Ik vraag haar of ze het wel verstaan kan. Nee, niet echt maar ze leest de ondertiteling wel redelijk mee. Soms stelt ze vragen over wat er gebeurt en soms leg ik haar iets uit. Soms barst ik in lachen uit als ik uitdrukkingen voorbij hoor komen die ik herken. Maanks wa, aait nich. (Meestal wel, niet altijd) Den kerl was kats van 't rabat (die man was helemaal van slag) Hee heb zich van de been'n smiet'n (hij is er bij gaan liggen; hij heeft zich van zijn benen gesmeten) Den stun mie döllig an te gloep'n (hij stond me stom aan te kijken)
De Twentse taal beheers ik niet goed maar ik versta het heel redelijk en uiteraard heb ik op de lagere school wel het Borns dialect opgepikt van mijn klasgenootjes. Thuis werd ABN gesproken maar ik knalde er met regelmaat wat Tukkers doorheen, voornamelijk voor de grap. En eigenlijk doe ik dat nog steeds. Wie geinteresseerd is in wat meer informatie over het Twents klikt hier:, je vindt er onder andere informatie over de Twentse versie van Asterix den Gallier; kats int plat.
Wie het was en waar, dat ben ik vergeten. Maar het was een trotse Tukker in hart en nieren die me ooit tijdens een praatje met een uitgestreken smoel en op Finkersachtige wijze meedeelde "Ie majt wa Twents proaten heur. 'Ie verbeeldt oe toch niks, of wa..?!*
En inderdaad. Ik hoef me nergens voor te schamen. Ik ben in goed gezelschap.
*Je mag best Twents praten hoor. Je verbeeld je toch niks, of wel?!
| 