De wekker staat op 07:30 en daarom slaap ik zonder oordoppen. Die dingen doen echt waar ze voor gemaakt zijn dus als ik op tijd moet opstaan om Kwebbel naar school te brengen zal ik zonder oordoppen moeten slapen.
In de verte hoor ik het draaien van een motor. Langzaam word ik wakker en besef dat ver weg hooguit een meter of 20 is. Dan gaat de snoeiharde wekker van manlief, het is 06:00 uur en hij moet opstaan. Ik ga snel naar de wc en duik daarna het bed weer in. Nog anderhalf uur slapen.
Denk ik.
De draaiende motor blijkt nog meer geluiden te kunnen produceren. Ratelen, piepen, zoemen.
Na me een kwartier van de domme hebben gehouden gooi ik de laken van me af en trek de gordijnen open. Dit is wat ik zie vanaf mijn kussen naar het raam:
Witheet trek ik slippers en ochtendjas aan en stiefel naar beneden. Met een mopperend ‘dit is toch niet normaal…!’ begroet ik manlief. Hij zucht en zegt dat hij vandaag maar weer eens wat mensen van de gemeente zal gaan bellen. Het lawaai houdt aan en ik loop naar buiten. Om de hoek staan twee knulletjes met bouwhelmpjes op. Ze horen mij vanzelfsprekend niet aankomen en net wanneer ik ordinair op mijn vingers wil gaan fluiten kijkt een van de jongens om en ziet mij daar staan. “Waar kan ik een klacht indienen?” bries ik hem toe, “het is net 6 uur in de ochtend, dit is toch niet meer normaal!?!”
“Voor mij wel” zegt hij, waarna hij onverstoord verder gaat met waar hij mee bezig is.
Een veel te gebruinde kop met een bouwhelmpje beweegt zich mijn kant op. “Goeiemorrugun!!” kirt hij met een twinkeling in zijn ogen.
“Noem dat maar een goeiemorgen!!” raas ik “Ik vind dit he-le-maal geen goede morgen! Ik wil een klacht indienen!”
“Dan moet u bij de uitvoerder zijn. Maar die is er nog niet”
“Nee!”, kop ik in, “die ligt nog in zijn lekkere warme nest natuurlijk!!”
Hij kijkt me aan met een grijns alsof hij denkt dat ik net uit een psychiatrische inrichting ontsnapt ben.
Nog even en ik laat me daar vrijwillig opnemen.
| 