Je snapt het niet. Hoe het kan. Dat er geen wet is die zou kunnen voorkomen dat kinderen kanker krijgen. Het voelt zo verschrikkelijk onrechtvaardig.
Inmiddels is helaas steeds duidelijker dat zelfs wanneer kinderen genezen van kanker, ze toch de rest van hun leven (kanker-)patiënt blijven. Niet alleen de chemokuren richten onherstelbare schade aan. Ook op sociaal en emotioneel vlak zullen zich blijvende littekens vormen.
Gelukkig zijn er wereldwijd heel erg veel initiatieven om geld in te zamelen of op een andere manier behulpzaam te zijn. Je voelt je zo machteloos, en daarom voelt het waarschijnlijk zo goed om daadwerkelijk iets te doen. Als je een beetje creatief bent kun je meedoen aan het project 'Scrap a little sunshine'. Je maakt zelf een boekje waar foto's en andere dingen in kunnen. De maximale afmeting is 15x15 cm. Maximaal 5 bladzijden. De buitenkant van het boekje mag je leuk versieren, de binnenkant blijft leeg. De boekjes zijn bestemd voor familie, vrienden en kennissen van een kind met kanker. Zij kunnen zo'n boekje gebruiken om ... nou ja lees zelf maar hoe initiatiefneemster Gerry van der Velden het zelf omschrijft het op haar website:
"Boekjes waar nog van alles in gestopt kan worden zoals foto’s e.d. Ik denk dat zo’n boekje misschien net een beetje verschil kan maken in de wereld van een ziek kind, een beetje zonneschijn kan brengen. Om zoveel mogelijk zieke kinderen een boekje te kunnen geven heb ik natuurlijk hulp nodig, daarom wil ik iedereen vragen mij te helpen deze boekjes te maken. Wat ik hoop is dat mijn droom werkelijkheid word. En misschien word mijn droom ook een beetje die van jullie."
Ik heb al drie boekjes klaar en wil er nog veel meer gaan maken. Het is niet moeilijk, omdat je weet waar je het voor doet. Dus als je mee wilt doen of als je iemand weet die wel mee zou willen doen, meld je dan aan op de website van Scrap a little sunshine en zegt het voort. Kijk intussen nog even naar het filmpje (met dank aan Sprokkels), als ik je nog niet helemaal heb kunnen overtuigen van mijn bedoeling....
| 