Sta ik opeens te kleppen met een van de moeders bij de school van Kwebbel. We hebben elkaar natuurlijk veel vaker gezien en ooit eens, tijdens het wachten op de kinderen na een zwemfeest, een babbel gemaakt. Leuke vrouw. Eentje waarvan ik wél een hoge dunk heb, in tegenstelling tot de meeste moeders die bij de school van Kwebbel staan te wachten. Meestal sta ik er wat verloren bij. Helemaal alleen met gepaste afstand tot de kliekjes op de stoep en op het plein. Daar staan ze, de moeders van de nieuwe generatie; peuk op de lip, hond aan de lijn, naveltruitje-zodat-je-lage-rug-tattoo-goed-zichtbaar-is, hoge hakken en de jongste in de buggy. De een-na jongste, lurkend aan een lolly, is zijn adhd-bui aan het afreageren op het hek om het schoolplein. Enfin.
Als ik aan kom fietsen zie ik haar staan, die ene moeder. Ze staat ook vaak alleen aan de overkant van de straat en net als ik heeft ze vandaag haar rubberen laarzen aangetrokken. "Ah, jij ook al?", knikken we, want wat moet je met dit stortweer. "Dan maar iets minder elegant," zucht ik met een knipoog.
Sta ik opeens te kleppen met een van de moeders bij de school van Kwebbel over de toekomst. Haar kinderen zitten niet in de klas van Kwebbel, daarvoor zijn ze respectievelijk net iets te oud en een paar jaar te jong. Het gesprek komt opeens op werk en solliciteren, al kan ik me niet eens meer herinneren hoe we daar op kwamen.
We zijn ongeveer van dezelfde leeftijd en allebei zonder werk. Dat wist ik nog van de vorige keer dat we elkaar even spraken in het zwembad. En we zijn het er over eens. Het valt niet mee om hier in 't Noorden werk te vinden. Het valt ook niet mee om als kind van een jaar of 12 al keuzes te moeten maken die van invloed zijn op de rest van je leven. Welke school ga je doen. Wil je doorstuderen? Kún je, mág je doorstuderen? Zijn de omstandigheden dusdanig dat je de geestelijke ruimte hebt om een studie te volgen die min of meer garant staat voor een zonnige toekomst?
Want wat nou als je pech hebt. Je ouders op je 17e gaan scheiden en je daarin zo meeslepen dat een Universitaire studie je wel gestolen kan worden, ondanks een toegangspas en een stel heel gezonde hersens. Wat nou als je pech hebt en het ouderlijk huis uit gaat omdat je er niet meer tegen kunt. Dan moet je wel de huur betalen. Dus wat is dat baantje dan aantrekkelijk. Dat baantje dat je krijgen kunt met dat MBO diploma.
Tja. En zo gaat het. Tot je bijna 40 bent. Te oud en te duur voor de goedkopere klussen, te onervaren en niet genoeg opgeleid voor de managementfuncties. Herintreden dan maar? Ze blijkt mijn concurrent voor deze baan....!
We waren er samen al snel uit. Ze moeten ons allebei maar aannemen. Ik 20 uur en zij 20 uur. Dan kunnen we meteen elkaars kinderen uit school opvangen....!
| 