Sinds manlief een nieuwe baan heeft zijn de vertrouwde werktijden veranderd in 'we moeten maar zien hoe laat hij vandaag weer thuis komt'. Extreem vroeg opstaan (5 uur is ook al geen uitzondering meer, om 6 uur de bus starten al helemaal niet meer) en vertrekken om de files voor te zijn zou op den duur ook moeten zorgen voor wat ruimte om met dezelfde reden weer iets eerder richting Friesland te komen.
Dit laatste is echter nooit het geval. Voor 6 uur is hij niet thuis wat neerkomt op minimaal 12 uur per dag van huis. En op de een of andere manier gaat me dat enorm irriteren. Want extreem vroeg weg betekent ook extreem vroeg naar bed, een uur of 10 maar toch hooguit half 11. En wat er dan nog overblijft aan uurtjes samen gaat op tijdens het avondeten, kind naar bed brengen en uitgeput op de bank voor de buis hangen. Ik kan er nog maar niet aan wennen.....
Communiceren via een paar sms-jes per dag is nou ook niet de manier om je relatie te onderhouden. En als ik mezelf 'Goed dat het binnenkort vakantie is. Kunnen we weer een beetje naar elkaar toegroeien.' zie versturen, nee dan ben ik niet blij. Ik mis het even samen aan tafel zitten, biertje drinken, kletsen over de dag, even met z'n tweeen. Zonder Kwebbel, ook dat. En dan zeg ik opnieuw; ik kan er maar niet aan wennen... | 