Zeer gerespecteerd medeblogster Noor blogt vandaag over oppervlakkigheid en de nieuwsgierigheid van de hoedjes op Prinsjesdag. Ik raak geïnspireerd!
Schoorvoetend moet ik toegeven dat ik erg veel herken in dit stukje. Terwijl ik mezelf niet als een oppervlakkig persoon zie, integendeel, ik ga geregeld prat op mijn vermeende ‘ruime diepgang’. *kuch* Net als Noor betrapte ik mezelf op die gedachte: de hoedjes. Of, zoals de kop van een van die ranzige rubriekjes in rioolblaadjes schreeuwt: ‘Wat dragen zij’. (Bij die zin hoor ik altijd Kees van Kooten als zo’n heerlijk oubollig tiepetje, (in een bruine pantalon van terlenka en een oranje overhemd met puntkragen onder een bruin-creme gestreepte spencer, stropdas met psychedelische motieven) die deze zin wat kwijlend-spugerig Haags uitspreekt, met een verwachtingsvolle zucht aan het eind… dit geheel terzijde)
Ik kan het echter wel herleiden. Oppervlakkig goedpraten, gladstrijken en rechtlullen wat eigenlijk zo krom is als een hoepel. Dat leer je wel als je je een poosje redelijk verdiept in politiek en de bestuurders die dit land bestieren.
Na ‘Nine-Eleven’ en tijdens/na Fortuyn vond ik het enorm belangrijk om te weten wat er speelde in de wereld. Mijn wereld notabene. Wie het spel speelde. Waar het spel over ging en wat de knikkers waard waren. Het ging immers steeds maar over ‘zij, de vijand'
en ‘wij, die het goeiige Nederland-zoals-het-vroeger-was dienen te redden’. Met name de dreiging van vijandigheid werd steeds benadrukt en angst werd zelden weersproken.
Met mijn neiging tot doemdenken wilde ik dat, wat mij altijd bevrijd van beklemmende angst; namelijk snappen waarom en hoe. Hét snappen.
De kroonprins in vol ornaat, alles goud wat er blinkt. Gracieus als altijd stapt Máxima uit het rijtuigje. Het volk houdt even de adem in. Een goudkleurige jurk met gouden pailletten en kraaltjes met daarop een suède jasje. Onze vorstin draagt een robe-manteaux (door Brecht van Hulten verduidelijkt: dat is een Franse benaming voor een jurk/mantel) in goud-brokaat met Middeleeuwse borduursels. Zou er diepgang in die keuze zitten?
Trompetgeschal. Je ziet precies hetzelfde in willekeurig welke Disney sprookjesfilm: de koningin die binnenschrijdt onder trompetgeschal.... Ons Hollands sprookje begint.
Ze leest de troonrede voor het vijfde jaar zonder een prins aan haar zijde. Terwijl ik meer op haar lichaamstaal let dan op de woorden die als een monotoon geheel haar lippen verlaten vraag ik me steeds af 'Wat zou ze er nou van vinden?' Ieder jaar maar weer dat ge-emmer over hoe goed en hoe slecht, hoe beter en hoe anders, hoe zus en hoezo. Zou ze zichzelf bemoedigend toespreken; 'Trix, komop, nog even doorbijten. Nog een paar jaar en dan ben je van al dat geprietpraat af. Kun je scrabbelen met Amalia en je terugtrekken op je kasteeltje. Draeckenstijn. Ach, what's in a name....'
Na het misselijkmakende Amerikaanse patriottisme, de blaaskakerij en krokodilletranen van én over dandy Fortuyn, de draaikonterij van Kontje Bos, het ijzige gedrocht Verdonk, de kwestie Hirsi Ali, de gristelijke overwinning van zwarte kousen en grijze stropdassen, het honderd-dagen-plan, de absolute radiostilte volgend op de grote zege van de SP en ik-kan-nog-wel-even-doorgaan afsluitend het vingertje van Pronk kan ik nog maar één conclusie trekken.
Mad as a hatter¹. Dat zijn ze zonder uitzondering allemaal daar in dat Haagse Pluche, plakkerig geworden van al die kontenlikkerij.
¹) Mad as a hatter is een Engelse uitdrukking die Geert Wilders onlangs gebruikt had kunnen hebben ten aanzien van minister Vogelaar.
Een hatter is een hoedenmaker. Vroeger gebruikten hoedenmakers kwik voor het maken van vilten hoeden. Als je teveel aan kwik blootstaat krijg je een kwikvergiftiging die qua symptomen lijkt op het syndroom van Korsakov. Zo gek als een deur dus. | 