Sinds ik in Friesland woon ben ik aan het stuntelen met mijn loopbaan. Dat is ruim drie jaar. Na de deal met Randstad, waar ik mezelf van agoog omschoolde tot secretaresse, bleek het nog lang niet zo eenvoudig om zonder werkervaring maar wel met juiste instelling én papieren een passende baan te vinden. Dit is en blijft Friesland...
Uit nood kwam ik terecht bij de Thuiszorg om daar op invalbasis huishoudelijk (vakantie-)werk te doen. Je moet toch wát als je de 40 uur werk per week en de daarbij behorende financiële vrijheid bent kwijtgeraakt. Het werken via Thuiszorg betaalde redelijk, ik had het ook al eerder gedaan maar het viel me steeds zwaarder om het vol te houden. Mentaal kun je nog wel eens een knop omzetten als iemand je weer een stompzinnig verhaal op je mouw speldt, maar fysiek was ik letterlijk naar de klote. Bij thuiskomst ging ik eerst jankend op de bank zitten uitpuffen, me radeloos afvragend waar dat enorme gebrek aan energie aan te wijten was.
En plotseling werd alles duidelijk. Een kapotte schildklier was de diagnose en de puzzelstukjes vielen al rap in elkaar. Na een poos besloot ik om alle belastende factoren (tijdelijk) uit mijn leven te bannen zodat ik op eigen kracht en met pure energie weer op adem zou kunnen komen, letterlijk mijn balans zien te hervinden na deze ommekeer in mijn leven.
Vorig jaar ging het een stuk beter en viel mijn oog op een advertentie waarin ze om postbestellers vroegen. Ik heb er uitgebreid over geblogd. Daarna kwam het mini-baantje als kaasproever bij Frico erbij. Twee kleine baantjes dus, die me naast de minimale voldoening niet meer dan een euro of 80 per maand opleveren. (Geen slavenhandel, natuurlijk niet. Die werden namelijk helemáál niet betaald...)
En nu dan weer een stapje in een betere richting. Ik zeg de beide baantjes op om ze in te ruilen voor een baantje als telefonisch enqueteur bij TNS NIPO. Het betaalt niet best maar altijd nog beter dan beide huidige baantjes bij elkaar opgeteld. Ik mag per 1 november lekker vanuit huis mijn werk doen, naar de stromende regen kijken zonder me druk te maken dat de post de deur nog uit moet. Dus niet ophangen met een smoes dat je net aan het eten bent als ik je bel!
| 