In Oudeschild staat onderaan de dijk een zeer bekende en voortreffelijke vistent, hier kun je letterlijk alle denkbare verse vis kopen. De zaak zit in een soort grote schuur met een paar picknicktafels in de tuin, binnen zijn ook een aantal zitjes waar je je visjes kunt nuttigen. Ik kan hier natuurlijk niet nutteloos voorbij fietsen zonder mijn geliefde kibbelingetjes te eten. Bij binnenkomst zie ik een enorm ingebouwd aquarium. Ik kijk er een beetje ongelovig naar, zijn dat nou haaien die daar zwemmen....? Ik ben niet zo'n enorme liefhebber van haaien. Dat is zacht uitgedrukt, ik kan u gerust meedelen dat ik een haaienfobie heb. Dat is overduidelijk als je ziet hoe ik van kleur verschiet, voelt mijn hart in mijn keel klopt en ziet hoe het zweet me uitbreekt als manlief argeloos langs de kanalen zapt en opeens in een onderwater opname van een haai komt. Ik kan er niet naar kijken, zelfs niet op televisie.
Er zit een gepaste afstand tussen mij en het aquarium maar deze haaien zijn niet erg groot en wij zitten zogezegd op ooghoogte. Al vaker heb ik gemerkt dat ik mijn angst onder deze voorwaarden heel goed in bedwang kan houden. Dan staat er opeens een medewerker op een ladder voor het aquarium, hij doet een luik open en zet daar een emmer neer. Niet te geloven, ik val met mijn neus in de boter: het is voedertijd. De twee meter lange moreen laat zich opeens zien, ik ken mensen die daar dan weer een fobie voor hebben. Ik gek genoeg niet. Hij hapt het visje heerlijk weg. De haaien schieten alert door het water maar blijven opvallend rustig. Ook hier is vast wel sprake van enige hiërarchie.
Dan is het de beurt aan de pijlstaartrog. Juist, dit levensgevaarlijke beest, zijn soortgenoot was verantwoordelijk voor de vroegtijdige dood van 'Crikey Crocodile' Steve Irwin. De rog ziet er vanaf de onderkant gezien erg schattig uit maar dit is het meest gevaarlijke dier in het aquarium, vertelt de eigenaar mij iets later. Die haaien stellen niets voor, hier in de Noordzee zwemmen veel grotere, af en toe hebben we die zelfs hier in de zaak, vertelt hij met enige trots.
Hap-slik-weg, nooit geweten dat dit zulke rovers waren. Klik hier voor een promofilmpje van deze zaak, met o.a. bewegende beelden van de vissen in het aquarium.
Ik eet mijn kibbeling met veel smaak en bel manlief om te vragen hoever hij is met zijn werkzaamheden. Het is ongeveer half vier, ik stap dan weer op de fiets richting Den Burg. Als ik daar arriveer is lief net bezig zijn spullen in te pakken en kan ons weekend samen echt beginnen. Eerst maar even die fiets terugbrengen. Dan een biertje op het terras van een strandtent. Het is niet druk, bij de ingang staat een schoolbord met daarop alle dranken en gerechten die uitverkocht zijn. Da's ook een manier om teleurstellingen te voorkomen.
We rijden terug naar Den Burg, parkeren de bus aan de openbare weg (vóór het B&B is betaald parkeren, ook op Texel weten ze hoe ze de centjes van toeristen moeten vangen) We zijn nog veel te vroeg voor het avondeten en de muziek begint pas 's avonds laat, rond half 11. Tijd genoeg dus. We lopen het dorp in en bekijken welk restaurantje ons geschikt lijkt om te proberen. We lopen langs de Griek en lopen dan een rondje. We drinken een lekker biertje in Het Schoutenhuys en wandelen daarna terug naar de Griek en gaan naar binnen. Het eten is niet verrassend (gyros) maar wel erg lekker. De typische Griekse muziek begint op onze lachspieren te werken, of zou dat het bier zijn...?
Het is inmiddels donker maar nog steeds veel te vroeg voor de kroegen. We gaan op zoek naar espresso en komen uit bij Taveerne de 12 Balcken. Het is er gezellig druk, we vragen ons af waar die band straks moet staan.
| 