De journaliste heeft van het gesprek van drie kwartier en de toezegging van een fotograaf een stukje in de krant weten te plaatsen. Op maandag. Een stukje van 2 alinea's (letterlijk zijn het ca. 100 woorden) zónder foto, waarin ik helemaal niet herken wat de essentie van mijn verhaal was.
Maar het staat in de krant hè. Dus het is waar.
Voorts voel ik me 'lichtelijk' lamgeslagen. De laatste tijd merk ik dat ik vaak met mijn mond open hang omdat die openvalt van verbijstering. Door diverse oorzaken. De wereld om mij heen in het groot, of de wereld om mij heen in het klein. De bureaucratie van instanties waar je toch echt van afhankelijk bent. De belachelijke dromen die ik heb en het nare gevoel dat ik de rest van de dag nog met mee meedraag. Het malen in mijn kop.De onzekerheid over mijn lijf. De levensvreugdeverpestende irritante rotkwaaltjes die maar niet lijken op te houden en dat kutgevoel dat ik eens moet stoppen met klagen, omdat dat toch niet helpt. Het gebrek aan ventilatie. (Ja, dat is letterlijk)
Dat ben ik een beetje zat aan het worden. Steeds volgt daarop namelijk een venijnig innerlijk stemmetje dat zegt dat ik een zeikerd ben, een zeurpiet, een sjacherijn en een waardeloze muggezifter. Daar kan ik niet meer mee omgaan.
Ik zou wel even weg willen kruipen in een hutje op de hei en daar een paar daagjes janken ofzo. Misschien dat ik daarna iets verzinnen kan om mijn motor weer wat op te laden. En nee, ik kan niet zo goed tegen kritiek dus als je die wilt plaatsen zul je dat elders moeten doen.
| 