Da's lang geleden....
Moe ben ik nog steeds maar of het blogmoeheid is durf ik inmiddels wel te betwijfelen. Feit is dat ik, na mijn heldere constatering om even een pauze in te lassen, geen keuze meer had over de periode waarvan ik dacht dat ie moest duren. Ik had simpelweg geen toegang meer tot de site van bloggers.nl. Ik heb meerdere mailcontacten gehad met de helpers van bloggers maar uiteindelijk konden ze mij daar niet verder helpen. Het was écht heel raar: ik kon de url intikken in de adresbalk en ogenschijnlijk was ik dan ook op de juiste pagina, alleen, die was gewoon wit. Niet leeg. Helemaal geen foutmelding of de mededeling Page Not Found. Gewoon wit. A true blank page. En bloggers.nl wist niet hoe dat kon. KPN, mijn provider, bezorgde me grote kopzorgen maar die hadden hier niets mee te maken. Ze boden zelfs 2 keer excuses aan inclusief een enorme bos bloemen, rechtstreeks van de veiling, maar de pagina bleef wit.
En toen was er Alice. Who the fuck is Alice. En opeens doet mijn weblog het weer en kan ik ook weer de blogs van andere interessante bloggers-bloggers volgen.
So now what?
Inmiddels ben ik 40 geworden. Moe ben ik nog steeds en ik heb zo langzamerhand ook niet meer de illusie dat ik ooit nog weer 'de oude' zal worden. Ik weet inmiddels ook behoorlijk wie mijn vrienden zijn. Het zijn er niet veel en het valt me zwaar om niet bitter te worden, voor zover ik dat al niet was. Is het mogelijk te ontbitteren? Moet ik mezelf wellicht gaan aanleren om koffie te drinken teneinde het bitterheid om te zetten in iets lekkers?
Het is oktober... De nieuwe Blof zit nu in mijn speler en ik geniet. Ik geniet enorm van het melancholieke. Het trieste. Het bittersweet dat me in eerste instantie al zo beviel aan Blof. Na een wereldreis, die ik lang niet altijd volgen kon, ben ik terug. Ik hou van oktober zoals ik nog nooit eerder van oktober gehouden heb, omdat ik pas nu ga inzien dat er geen lente is zonder herfst.
| 