In het begin van 1992 woonde ik in mijn eerste écht eigen huisje in Hengelo en leerde ik een jongen kennen op wie ik misselijkmakend verliefd werd. In Augustus van dat jaar werd ik 24 zomers jong en woonde ik samen met diezelfde jongen in Scheveningen, aan de Renbaanstraat, hemelsbreed zo'n 900 meter van de boulevard.
We vertrokken binnen twee jaar naar een parterre aan de Jasmijnstraat in Den Haag. Daar werden de gebeurtenis van zo'n invloed op mijn leven, eigenlijk merk ik die nog iedere dag. Ik werd ten huwelijk gevraagd toen ik daar woonde. Al was ik toen niet thuis, maar op Kreta. Ik hoorde daar dat mijn moeder borstkanker had. Al was ik toen niet thuis, maar zat ik in de bioscoop naar Filmpje te kijken. Inderdaad, die maffe film van en met Paul de Leeuw.
Ik werd er zwanger. Na 13 weken kreeg ik een zogenaamde missed abortion. Dat wil zeggen dat je nog steeds denkt dat je zwanger bent maar dat het kindje eigenlijk al een hele poos dood in je baarmoeder zit. Ik was toen niet thuis maar bij mijn moeder in het ziekenhuis te Hengelo. Zij lag daar een van haar laatste bloedtransfusies te ondergaan.
Ik woonde daar toen mijn moeder overleed. Ook toen was ik niet thuis maar zat ik aan haar sterfbed, in april van dat jaar. En ook in juni en in juli was ik niet thuis maar kwam ik er wel achter dat de man met wie ik net getrouwd was, er een zeer innige relatie op na hield met een vriendin van mijn moeder.
Ik moest in augustus van dat jaar mijn 'ouderlijk huis' leeg ruimen. Prinses Diana stierf. Er stierf ook een deel van mij in die broeierige zomer. Ik keerde uiteindelijk terug naar Den Haag en vond er een tof appartement aan de Archimedesstraat. Daar woonde ik nog een paar jaar. Ik ging veel stappen en tijdens een van die stapperijen gleed ik met een slippende band uit over de tramrails, had een knie die bij de eerste hulp in het Westeinde Ziekenhuis behandeld en gehecht moest worden, waardoor ik op de beruchte 'nine eleven' thuis op de bank zat en in blinde paniek besloot terug te verhuizen naar mijn geboortegrond: Twente. Angst is een slechte raadgever, ik weet 't...
Na 7 jaren van singleschap leerde ik mijn huidige liefde kennen. Een Fries in hart en nieren. We hebben inmiddels bijna 5 jaar verkering en vanaf morgen laat ik hem 'mijn' oude stad zien. Ik ben er in al die tijd slechts een middag terug geweest voor een concert en voor hem is eigenlijk alles nieuw. Dus: Alles zal anders zijn. Alles. Behalve mijn herinneringen. En ik hoop dat ik er een paar prachige, zonnige en fijne herinneringen bij kan plaatsen in dat rare grijze neerslachtige archief van mijn brein. Oh oh Den Haag. Stad van gemengde sentimenten. Ik heb er zin in... :-)
| 