In het kader van wiedergutmachung kreeg ik van de week een heel mooi en zeer welkom cadeau: Staphorster gehaakte jasbeschermers voor op mijn fiets.
Mijn fiets moet een paradepaardje worden. Ik kocht hem anderhalf jaar geleden op straat, op een zondag. Het was mooi weer en ik wilde zo graag langs de Linde fietsen. Het idee dat je als inwoner je eigen omgeving niet kent, en een toerist wel, wil ik graag zo effectief mogelijk veranderen. Lief had ooit eens een zeer sportief ATB-tje bij een of andere bouwmarkt op de kop getikt maar bij nader inzien bleek het niet erg geschikt voor zijn bijna 2 meter lange lijf. Een groot deel van dat lijf bestaat uit louter benen en die moet je wel kwijt kunnen op zo'n fiets. Dus op die zondagochtend werd marktplaats.nl uitgeplozen, een twee uur later was hij in het bezit van een degelijk herenrijwiel, bestand tegen meterslange benen.
Nu was er nog het probleem van mijn eigen fiets. Een olijfgroene Batavus met de fantasievolle naam van een of andere indianenstam, maar wel eentje met een verdomd hoge instap. Ondanks het feit dat ik destijds de 40 nog niet was gepasseerd had ik toch vaak moeite met die dunne bandjes en dat hoge frame, ik was al meerdere keren bijna op mijn plaat gegaan. In feite was het een halve racefiets, qua frame.
Na het eerste fietstocht langs de Linde zag ik hem staan op de stoep, nog geen halve kilometer van ons huis. Mijn fiets. Met een bordje 'Te Koop' erop. Binnen een tripje naar de pinautomaat was de koop gesloten en sindsdien ben ik trotse en blije bezitter van een soort-van-maar-ook-niet-helemaal-omafiets met trommelremmen. Ik zag het voor me; deze fiets kon en mocht veel mooier. Met een rieten mand aan het stuur, van die hippe Kitsch Kitchen fietstassen en een geinig zadeldekje oftewel een BikeCap.
Tot ik tijdens onze voorjaarsvakantie in Alkmaar bijna letterlijk tegen een pimp-your-bike aanbieding liep: strengen plastic roze roosjes aan felgroene bladertakken, dat was het. Ik kocht (helaas slechts) twee strengen en eenmaal thuis kwam de ene streng om de rieten fietsmand en de andere streng om het frame. Sindsdien heb ik zoveel positieve opmerkingen over mijn fiets gehad dat ik ze niet meer kan tellen. Spontaan vragen mensen me, als ze me langs zien fietsen, of ik soms jarig ben, of ze roepen enthousiast uit dat mijn fiets zo mooi versierd is. Soms word ik er verlegen van maar meestal zorgt het er ook voor dat ik nét even iets rechterop mijn fiets verder ga.
Inmiddels heb ik bij de Hema een potje aquablauw/groene verf gekocht, omdat ik weet hoe mijn fiets eruit zou moeten zien. Hij is nog lang niet af. En daar waren wat aanpassingen voor nodig. Geen fietstassen bijvoorbeeld...
De Staphorster jasbeschermers stonden hoog op mijn verlanglijst maar het bekijken van de koopprijs zorgde er voor dat ze daar nog wel even zouden blijven staan. Tot donderdag. Toen manlief thuis kwam met een 'sinterklaascadeautje' waar twee handgemaakte Staphorster jasbeschermers in zaten... ik was zo ontzettend aangenaam verrast. Deze versie is wit, paars en groen en eigenlijk past dat perfect bij het plaatje dat ik voor ogen heb, namelijk een Mexicaans ogende fiets. Als 'ie klaar is plaats ik een foto. Beloofd! | 
