That was yesterday...
Al vanaf de ochtend zat ik met manlief bij de PC om te luisteren naar de eerste uurtjes van de Radio Desperado Reünie 2009. In 1997 schijnt er ook al eentje geweest te zijn, die hebben we gemist. Het begon wat onwennig maar al die uurtjes vlogen zo om. Manlief is om een uur of één vertrokken naar de 'geheime locatie' van de studio. Ik ging nu nog niet mee omdat ik mezelf daar niet tot middernacht zag ronddwalen. Voor hem was het natuurlijk wél echt een reunie. Ik heb nog snel even wat boodschappen gedaan, en extra cassettes voor de camcorder. Alles voor het nageslacht.
Om half 6 nam ik de trein naar Leeuwarden en van daaruit de trein naar Buitenpost, waar manlief al op me stond te wachten. We hebben een pizza gegeten in de plaatselijke pizzeria (er was geen Italiaan te bekennen maar daar was het eten niet minder om). De pizzeria was onderdeel van een groot partycentrum waar de Radio Desperado Drive In Show later die avond ook zou plaatsvinden.
Toen was eindelijk het grote moment aangebroken. We reden over heel donkere smalle weggetjes in de Friese wolden en kwamen uiteindelijk bij een huisje met daar achter een enome schuur. Aan de buitenkant is het niet te zien maar binnen is een heel aardige radiostudio, het zag er allemaal picolbello uit. Ook waren er heel veel mensen en daarvan kende ik er niet één. Vergeet niet dat ik zelfs Simon de Wit niet kende. Of het moet zijn van dat ene cassettebandje waarop een show van hem staat die hij ooit won, een uurtje draaien op Radio Veronica.
Daar zat ik dan. Naast mijn lief, die al snel transformeerde tot Simon de Wit en daar stond alsof hij er iedere dag staat en nooit iets anders gedaan heeft. Radio maken deed hij voor het laatst 15 jaar geleden maar dat was niet te horen en ook niet te zien. Geen spoor van zenuwen, wel van gezonde adrenalinestoten. En ik genoot van iedere minuut. Hij niet minder. Simon de Wit in actie
| 