Vandaag is het dan zover. In Amerika komt de Obama-koorts tot een hoogtepunt. In Washington DC zijn op dit moment, met nog 3 uur te gaan voor het grote moment, al zoveel rijen voor de metrostations dat ik me afvraag of er uberhaupt genoeg metrostellen aanwezig zijn om al die mensen te vervoeren naar de plek waar het straks allemaal gebeuren gaat. Er is al zoveel over gezegd en geschreven door mensen uit de hele wereld. Dus laat ik nu ook nog maar een kleine duit in dat zakje doen.
Getuige zijn van grote geschiedenis. En het nog weten ook. Dat zijn toch surrealistische momenten. Het vallen van de Berlijnse muur was zo'n moment. De aanslagen op 'nine-eleven' maar ook de moord op Pim Fortuyn en de moord op Theo vanGogh zijn momenten die je je veel later nog goed kunt herinneren. De zg. 'waar was jij op het moment dat.....' momenten.
Waar ik vanavond tijdens de inauguratie van de 44e President van de Verenigde Staten van Amerika, de eerste zwarte President van de USA ooit, zal zijn weet ik al. Samen met mijn gezinnetje in de woonkamer voor de buis. Op de bank of op het puntje van mijn stoel. Met wat zakdoeken bij de hand. Want de manier waarop deze man zijn woorden de wereld instuurt laten mij meestal niet helemaal onberoerd. De man zal het zeer zwaar gaan krijgen, want om aan zulke hoge verwachtingen te kunnen voldoen moet je bijna heilig zijn. En voor zover ik weet is hij dát nog net niet. Nu maar hopen dat hij het bij dit hoogtepunt in de geschiedenis kan laten en niet in het rijtje Kennedy-Luther King terecht komt....
| 