25 May 2009 - Pottekijkers

Het is alweer een poos geleden sinds mijn laatste blog. Er is genoeg gebeurt en er gebeurt nog steeds genoeg om over te bloggen. Ware het niet dat ik er onlangs achter ben gekomen dat er mensen meelezen op dit blog die mij kennen en die dat niet melden. Laat ik het erop houden dat ze niet automatisch het beste met mij voor hebben en dat informatie van dit blog best eens tegen me gebruikt zou kunnen worden als dat ooit eens zou uitkomen. Je begrijpt, dat geeft een lichtelijk gevoel van paranoia. Heel jammer en ik ben dan ook nog aan het bedenken wat ik hiermee moet. Suggesties zijn uiteraard welkom.

Dan nog een tragisch bericht. Misschien heb je gelezen dat er vorige week een matroos vermist was die afgelopen woensdag in Sliedrecht is teruggevonden. Het blijkt te gaan om een 33-jarige achterneef van Kwebbel. Hij is 's avonds een biertje wezen drinken in de kroeg, daarna wilde hij aanmonsteren en is over een aantal boten gelopen om bij zijn schip te kunnen komen. Daarna is niets meer van hem vernomen. Hij is dus om onduidelijke redenen in het water terecht gekomen met een zware rugzak om, en verdronken.... Pas drie dagen later is hij met behulp van sonar en duikers gevonden op de bodem van de haven.

Vanmiddag is zijn crematie. Kwebbel wilde zelf graag mee. Haar hele familie van moeders kant  is compleet, zelfs haar oom is overgevlogen uit Maleisië om bij de crematie te kunnen zijn. Ik ben erg benieuwd naar haar verhalen en hoe ze het ervaren heeft.

Vanwege alle kopzorgen en een emmertje dat merkbaar voller stroomt heb ik vanochtend een intake gesprek gehad met iemand van het Maatschappelijk Werk. Het is de hoogste tijd dat Tat niet tikt, maar praat.

14 May 2009 - Kopzorgen

Kopzorgen inderdaad. Over Kwebbel. Het vorige blogje schreef ik gisteravond in zwaar geëmotioneerde toestand. Misschien maar even een korte uitleg daarover.

Op het eerste gezicht is er niets mis met Kwebbel. Ze is een blonde 10-jarige met dromerige blauwe ogen en een heel vriendelijke aard. Ze is behulpzaam, gezellig, sociaal, altijd in voor een praatje. Ze past zich in iedere situatie aan, zonder moeite. Althans, dat denken we.

Des te lastiger is het om dan je vinger te leggen op de dingen die opvallen bij Kwebbel. Was ze maar zo'n typische rondstuiterende ADHD'er. Of een uitgesproken autist. Want dan waren haar 'stoornissen' veel eerder opgevallen door mensen uit haar omgeving. Haar moeder, zelf iemand met ADHD, heeft inmiddels al een paar keer aangegeven dat haar niets bijzonders is opgevallen aan haar dochter. Ze ziet het simpelweg niet, waarschijnlijk vanwege haar eigen ADHD. Wel merkte ze laatst op dat ze het jammer vind niet zo'n echte vriendschapsband met haar dochter te hebben. Iemand met wie je even gezellig de stad in gaat of op een terrasje gaat zitten. Dit shockeerde me enorm. Niet omdat ik haar veroordeel maar omdat ik precies hetzelfde gevoel heb, maar vaak gedacht heb dat dit voortkwam uit het ontbreken van een bloedband. Dat dit de oorzaak was van het ontbreken van een band met mijn stiefdochter.

Langzaam begint het echter tot mij en manlief door te dringen dat er waarschijnlijk meer aan de hand is met Kwebbel dan 'alleen ADHD'. We hebben eens zitten terugdenken en feiten zitten koppelen. Als Kwebbel thuis komt uit school vertelt ze niets. Ik vraag haar uiteraard of ze een leuke dag heeft gehad en wat ze allemaal gedaan heeft. Dan antwoord ze daarop, ze somt de dingen op die de revue gepasseerd zijn, rekenen, topo en wat ook maar. Maar nooit, echt nog nooit heb ik haar een verhaal horen vertellen over wat er gebeurd is op school. Wat de meester verteld heeft in de les. Waar de spreekbeurten van klasgenoten over gaan. Wie er wel en niet meededen met gym. Wie er jarig was of wie er ziek was. Wie een leuke mop verteld heeft of wie een nieuwe jas aanhad. Nooit.

Tijdens de rapportbespreking aan het begin van dit jaar ben ik voor het eerst mee geweest. Ik ken het klaslokaal van Kwebbel wel, de meester ook, maar nu had ik eens de gelegenheid om op mijn gemak rond te kijken. Er was een hoek ingericht met zaken over de Tweede Wereldoorlog. Meester vertelde dat hij zoveel enthousiaste reacties kreeg van ouders die vertelden dat hun kinderen honderuit vertellen over de oorlog. Kwebbel niet. Ze heeft het er met niet één woord over gehad. Terwijl ze in de klas een mooi verhaaltje had kunnen vertellen over haar bezoek aan Amsterdam op 4 mei vorig jaar, waar we getuige waren van de kranslegging bij de Dam door Hare Majesteit. Het komt niet in haar op om iets te vertellen. Zo vertelde ze bijvoorbeeld ook niet dat ze gepland stond in januari voor een spreekbeurt. Die dag was ze aan de beurt, de meester vroeg haar om te beginnen met haar spreekbeurt en ze zei doodleuk dat dat niet ging, omdat ze niets gedaan had. Bij wijze van uitzondering maakte ze daar thuis wel een opmerking over, op zodanige manier dat ik na wat doorvragen maar eens poolshoogte ben gaan nemen op school en daar uiteraard ontzettend schrok van deze stunt.

Helaas geldt dit voor alles. Ze is in de afgelopen mei-vakantie een hele week in België geweest met haar moeder, haar stiefvader, haar broertje, haar opa en haar oom. Haar oom ziet ze niet vaak, hij woont in het buitenland. Ze heeft een eenwieler-fiets van haar oma gekregen. Niet één woord heeft ze losgelaten over wat ze beleeft heeft. Wat ze gezien heeft. Hoe het met haar oom was. Of het leuk of moeilijk was om op zo'n eenwieler te fietsen. Uiteraard vragen wij of ze een leuke vakantie gehad heeft. Dan dreunt ze het op; we hebben twee keer gezwommen en zijn naar PlopsaKo geweest. Daar blijft het bij. Als je doorvraagt krijg je een paar vage antwoorden over spelletjes enzo. That's it. C'est tout.. En ik ken haar niet anders. Dus ik hoor haar nooit terugdenken aan een verjaardagsfeestje waarbij een buikdanseres kwam om een workshop te geven. Ook hoor ik haar nooit over het logeerfeestje van afgelopen weekend waar ze met 10 kinderen in een huiskamer de hele nacht hebben liggen keten. Ze vertelt dat ze wilde slapen maar dat dit niet erg goed lukte en dat een van de meisjes wel sliep en in haar droom allemaal rare gebaren maakte. Dat is het dan weer. Met enig doorvragen kom je erachter wat ze gegeten hebben en krijg je wat meer details maar alleen als je de juiste (gerichte) vragen stelt. Ze antwoord op die vraag maar ziet daarin geen aanleiding om uit zichzelf verder te vertellen.

Nooit vraagt Kwebbel om zakgeld, nieuwe kleren, andere schoenen, een snoepje, een uitje, waar gaan we dit jaar naartoe op vakantie, wanneer zet papa het zwembad weer in de tuin, waar zijn de poezen, die heb ik gemist. Niets. Nooit. Nooit zal Kwebbel vragen wat wij gedaan hebben in de week dat zij bij haar moeder was. Wat wij gegeten hebben. Nooit zal ze vragen of ze bij een vriendinnetje mag spelen. Nooit zal ze vragen of ze iemand mag bellen. Dit doet ze slechts als ze door mij of door iemand anders op het idee gebracht wordt.

Het besef dat dit waarschijnlijk nooit bij zal trekken, dat mijn uitvluchten als 'ze is nog zo jong, dat komt wel' of 'als ze wat ouder is neemt ze vast ook wel wat meer initiatief' niet langer op zullen gaan, dat besef begint langzaam door te dringen. Dat Kwebbel iemand is die niet sociaal is, terwijl ze dat van de buitenkant wel lijkt. Dat Kwebbel iemand is die geen emotionele banden aan kan gaan, terwijl ze aan de buitenkant zo spontaan lijkt. En oei, wat doet dat pijn...

13 May 2009 - Quantas never crashed

Ik voed je al vijf jaar met mijn idee dat ik voor je kan zorgen.

Met het idee dat ik het beste met je voor heb. Dat ik weet wat het beste voor jou is.

Ik geef je eten en drinken en ik zorg dat je op tijd komt bij de afspraken die ik voor je gemaakt heb.

In al die jaren heb je me nooit een concrete vraag gesteld. Je hebt me nooit gevraagd of je vriendinnen bij je mochten logeren want vriendinnen, die waren er niet.

Je hebt me nooit gevraagd of ik je lievelingseten voor je wilde koken op je verjaardag, omdat je niet weet wat je moet bestempelen als je lievelingseten.

Je hebt me nooit gevraagd of ik je jouw favoriete boek wil voorlezen, omdat je geen favoriet boek hebt, de essentie van deze vraag is beyond your comprehension

Ik heb altijd gedacht dat wij ooit wel dikke vriendinnen zouden worden, wijs geworden door dik en dun.

Ik ben dik en jij bent dun,

En ik vrees dat we in de komende tijd niet veel nader tot elkaar zullen kunnen komen.

3 May 2009 - Wat een week

Wat een rare week hebben we achter de rug. Een Koninginnedag die de geschiedenis ingaat als de dag waarop er een aanslag op de Koninklijke familie der Nederlanden gepleegd werd en het tevens de 100ste geboortedag van Juliana was. De dag waarop het, volgens mijn vermoedens, best eens de dag had kunnen zijn waarop Beatrix, staand op het bordes na het defilé, zou aankondigen dat.... Maar zover kwam het niet dus zullen we het nooit weten. Net zomin als we ooit zullen weten wat er in het hoofd van ene Karst T. ging op het moment dat hij moedwillig een mensenmassa in reed. Ik word al panisch als er een vogel of een ander beest te dichtbij in de berm zit, hoe moet het voelen om willens en wetens in te rijden op mensen die niet eens zien aankomen dat jij zulke plannen hebt. Ik heb er met ongeloof  verbijstering   (ik heb er geen woorden voor) naar zitten kijken.

De dag begon zo mooi. Ik reed om een uur of 10 zonder jas het dorp in om te zien hoever het stond met de vrijmarkt. In de krant had immers gestaan dat de kinderbraderie(?) om 13.00 zou beginnen en het opbouwen en inrichten van de kraampjes om 12.00. Maar tot mijn grote verbazing zaten alle beschikbare plekken vol met mensen op kleedjes, dus ik ben als de sodemieter weer naar huis gereden, heb mijn spullen in de auto gegooid, ben naar een plek aan de rand van de kinderbraderie (waarvan ik nog steeds niet weet wat het is, en wat het verschil is met die vrijmarkt) gereden, mijn instant kraampje uitgeladen, ingericht en gaan zitten.

De zon scheen, het was prachtig, het was gezellig en aan het eind van het liedje was ik acht tientjes rijker. Dus het was ook nog eens nuttig.

Op zaterdag ging ik met de trein naar Amsterdam. Het was mijn laatste kans om een Kruidvatkaartje te gebruiken voordat de geldigheidsdatum zou verstrijken. In de loop van de week kwam ik erachter dat het ook de zaterdag was van de uitvaart en herdenking van Martin Bril. Het houdt me nog steeds een beetje bezig en ik vond dat ik even naar De Duif moest gaan om daar in elk geval te kijken of de herdenkingsdienst besloten zou zijn. Dat was het inderdaad maar ik heb op een gepaste afstand een poos staan kijken, zon op mijn rug, op de brug. En een heel zwik bekende Nederlanders in hun strakste pakken voorbij zien komen. Om er een paar te noemen: Felix Rottenberg, Freek de Jonge, Bart Chabot, Jan Mulder, Tommy Wieringa, Michiel Borstlap, Eric Vloeimans, Job Cohen, Aaf Brandt Corstius, Henk Spaan, Gijs Groenteman, Gijs van de Westelaken en natuurlijk Matthijs van Nieuwkerk. Ik heb nog nooit eerder zoveel BN'ers bij elkaar gezien, sterker nog, ik zie vrijwel nooit BN'ers omdat ik er nooit op let. Als ik in Amsterdam loop kijk ik wel om me heen maar maak ik zelden oogcontact en kijk ik meestal niet naar de gezichten van mensen. Overgehouden van jarenlang in een andere grote stad wonen. Oogcontact betekent vaak een reden om iemand aan te spreken en de ervaring leert dat het meestal niet de meest gezonden van geest zijn die je dan aan je fiets hebt hangen. Dat terzijde.

Ik zag af en toe dat de grote deuren van De Duif openden en mensen naar buiten kwamen om een sigaret te roken, later namen ze ook hun glazen wijn mee naar buiten dus ik neem aan dat het een bijeenkomst geweest was 'in de geest van Martin Bril' (lees; met veel drank) maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Ik wandelde verder omdat ik niet wist hoe het scenario van de uitvaart zou zijn. Ben nog even op de Albert Cuijpmarkt geweest en heb daar een heel leuk rood-wit geblokte stof gekocht voor een nieuw übertruttig tafelkleed. Übertruttigheid is het helemaal en ik wil er wel een klein eindje in mee gaan. Ergens diep in mij schuilt vast en zeker ook een übertrut. En ik vind het niet eens erg.

Nog vlug even langs mijn vaste adresje op de Haarlemmerdijk waar ik altijd een paar ons Kalamata-olijven koop voor mijn lief. Ik doe hem daar zo'n groot plezier mee dat ik er graag even voor omloop. Toen weer naar huis. Manlief was ook net weer thuis, die heeft zijn vrije zaterdag besteed aan heel veel overwerk, het oplossen van storingen. Niet al te laat naar bed want vanochtend moesten we weer vroeg uit de veren. En dat op zondag!

Om acht uur ging de wekker. Zondagochtend, geen Kwebbel in huis (die zat tot vandaag met haar moeder en diens kant van de familie in de Ardennen voor de meivakantie) maar toch vroeg op. Manlief had het namelijk voor elkaar gekregen om via een Vara-actie twee vrijkaarten voor de voorpremière van de nieuwe film van Alex van Warmerdam te krijgen. Om half 11 werden we verwacht in Kriterion, in Amsterdam. Alweer in Mokum dus. Het was een hilarische, geniale maar zeker ook bizarre film. Heel knap hoe zijn stijl ontwikkeld is naar een échte Van Warmerdam. Het laat zich niet makkelijk uitleggen en daarom zeg ik: Gaat dat zien, 'De laatste dagen van Emma Blank". Echt de moeite waard.

Tja en omdat we nu toch al vroeg in Amsterdam waren hebben we de kans aangegrepen om even naar de bekende (overigens prachtige) begraafplaats Zorgvlied te rijden en een bloemetje te zetten op het graf van Martin Bril. Ik zal er hierna ook niet meer zo veelvuldig over bloggen, het is afgesloten, er ligt letterlijk zand over maar ik besluit graag nog met een gedicht dat mevrouw Bril, als ik het goed begrepen heb, voordroeg onder de bloeiende kastanje waar hij zijn laatste rustplaats heeft gevonden.

Zo godvergeten

De zon ging stralend onder
De zon kwam stralend op

Daar lag het dus niet aan
Dat ik zo godvergeten was.

Martin Bril

23 April 2009 - Gedachte

23 April 2009 - In memoriam Martin Bril

De vaste lezers van dit blog weten al dat ik me meerdere keren lovend uitgelaten heb over Martin Bril, o.a. hier. Gisteravond vlak voor het naar bed gaan las ik tot mijn grote schrik dat Martin was overleden. Ik was er al een paar dagen mee bezig. Zijn laatste stukjes waren verontrustend, Een rolstoel omdat hij te zwak was om te lopen, Niet kunnen komen bij een prijsuitreiking. Slechte voortekenen. Toch had ik niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Als iemand zegt dat hij, ondanks een ongeneeslijke ziekte, niet van plan is om de pijp aan Maarten te geven dan geloof je hem (maar al te graag). Het schijnt dat hij erin geslaagd is om meerdere mensen op deze manier om de tuin te leiden. Het ging slecht, maar zó slecht... dat wisten volgens mij alleen zijn meest dierbaren. Zijn hond zal het al wel wat langer geweten hebben. Het laatste boek dat ik kocht was Mijn leven als hond. Zoals algemeen bekend is dat zijn verhaal over de ziekte kanker verteld vanuit het perspectief van zijn hond Toetsie.

Een poos geleden zat ik met mijn lief op een Amsterdams terras in de zon. Het is ongeveer een jaar geleden. We zaten op het Spui, tegenover de beroemde boekhandel Athenaeum. Het was een zonnige zondagmiddag, de winkels waren open en Amsterdam kwam langzaam op gang. Opeens zag ik Martin Bril langs ons rijden op een typische stadsfiets met een krat voor op het stuur. Hij zag er wat verkreukeld uit, zoals hij wel vaker oogde. Alsof hij net uit bed kwam en meteen op de fiets gesprongen was om zijn kranten te halen. Ik keek naar hem en ik zag hoe hij met snelle blikken in de gaten hield waar hij fietste en ervoor zorgde geen oogcontact te maken. Hij was duidelijk zijn eigen dingen aan het doen en hem aanspreken was geen optie. Ik zou ook niet geweten hebben wat ik had moeten zeggen. Alles wat er dan uit je mond komt is een cliché en om hem daar nou voor aan te spreken vond ik vrij nutteloos. Het leek me nuttiger om af en toe eens over hem te schrijven en vooral veel van hem te lezen.

In diverse stukjes las ik verhalen over de buurt waarin hij woonde. Hoe hij hoorde dat hij weer ziek was en dat de dood op de loer lag. Dat hij benaderd werd door mensen die medelijden met hem hadden en dat hij niet wist hoe hij daar mee om moest gaan. Hoe en waar hij zijn hond uitliet. Hij beschreef de straatnamen, de hoeken van de straten en de lantaarnpalen. De drukte in de Birckenstock winkel waar hij langs liep. Het Vondelpark. De Marnixstraat. De begraafplaats daar. En op mijn wandelingen door Amsterdam dacht ik vaak aan hem. Dan bedacht ik dat het leuk zou zijn als ik ook eens, met zijn verhalen in de hand, dezelfde routes zou lopen. Ik fantaseerde hoe ik hem dan tegen zou komen. En ik bedacht in mijn hoofd wat ik tegen hem zou zeggen. Of ik woorden zou kunnen vinden die me in staat zouden stellen mijn medeleven aan hem over te brengen zonder dat het er toe deed dat wij vreemden voor elkaar waren. Zonder dat ik hem in verlegenheid zou brengen of zou afstoten. Of het me misschien zou lukken om een kleine troost te zijn. Het is er niet van gekomen.

Ik slenterde door de Westerstraat richting Marnixstraat toen er van rechts uit een piepklein straatje een indrukwekkende rouwstoet kwam met een man voorop, daarachter een enorme witte lijkwagen en daar weer achteraan de gebruikelijke rouwstoet. Die combinatie zorgde voor een soort visioen. De uitvaart van Martin Bril. Het is nooit naar de voorkant gekomen maar het heeft sinds die tijd in mijn achterhoofd gezeten.

Of het van enig nut is om te vertellen hoe ik me voel nu, weet ik niet. Maar het is mijn weblog, vandaag staat in het teken van het overlijden van Martin Bril, vanavond gaat de complete DWDD-uitzending over hem en ik moet steeds maar huilen, dus waarom zou ik het verzwijgen. Het verbaast me wel een beetje dat ik zo van slag ben want nog niet eerder maakte ik mee dat ik zo verdrietig ben over de dood van een volslagen onbekende. Misschien heeft het te maken met mijn gemoedstoestand, veroorzaakt door PMS, een paar nachten slecht en te kort slapen en misschien is het een optelsom van dat en restantjes van 20 april, of de woede en onmacht die je voelt bij slachtoffers van kanker. Wie het weet mag het zeggen.

Hij voelde, zoals ik eerder schreef, niet als een onbekende maar als een vriend. En ik voel mij alsof ik een goede vriend verloren ben. Zwaar klote dus. Tot slot een schrale troost en de samenvatting van waarom ik zo gek was op die man.

Foto Hanneke Groenteman

22 April 2009 - De 50 niet halen

Zo ontzettend onrechtvaardig. Dat zijn vele zaken maar iedereen die in zijn nabijheid met kanker te maken heeft gehad zal beamen dat het een vreselijk onrechtvaardige ziekte is. Het is een sluipmoordenaar. Zo noemde mijn moeder de ziekte. Zij werd geraakt door die sluipmoordenaar. Martin Bril ook. Eerst schoot hij er nog een beetje naast maar vorig jaar was er geen redden meer aan. En nu is hij dood. En ik ben in tranen. Nog niet eerder overkwam het me dat ik me zo verdrietig voelde over het overlijden van iemand die ik niet persoonlijk ken. Ik heb hem op dit blog wel vaker de hemel in geprezen. Dat doe ik nu weer. Als er een hemel is, dat is hij daar nu.

Dag Martin. Bedankt voor al je prachtige verhalen. Wat zal ik ze missen.

Martin Bril

1959 - 2009

22 April 2009 - Heftig

21 April 2009 - Time flies

Time flies. Wat een cliché en oh, wat een waarheid. Kun je je nog herinneren hoe je opzichtig en theatraal zuchtend je moeder of oma toesnauwde dat het verleden voorbij is, dat nu nu is en dat je daar van moet genieten? Ik wel. Ik kan me heel veel nog herinneren en nog veel meer niet.

Zo herinner ik me nog steeds als de dag van gisteren dat het 20 april 1997 was. Het was een zondag. Een serene zondag in het voorjaar, het zonnetje deed haar uiterste best, het was haast aandoenlijk. Ik was in mijn ouderlijk huis. Daar was ik al weken. Ik woonde daar niet. Ik woonde 200 km verderop, in de Randstad, samen met mijn pasverworven echtgenoot. Maar wegens een net mislukte zwangerschap mocht ik van het GAK toch bivakkeren bij mijn terminaal zieke moeder.

In mijn ouderlijk huis was het die zondag heel stil. De drie katten die er woonden waren er niet. Of, eentje wel. Haar naam was Mouche. Ze had al een paar dagen op het voeteneind van het ziekenhuisbed gezeten. In dat bed lag mijn moeder. Tot op het bot aangevreten door de uitzaaiingen van borstkanker. Meer dood dan levend lag ze daar al minimaal twee weken, zonder bewustzijn, met zakjes aan de rand van het bed om donkerbruin vocht in op te vangen. Niet aanspreekbaar maar met een ijzeren wil. Een wil waar ik koud van werd, bijna net zo koud als zij al was. Ze was letterlijk op sterven na dood. Je zegt het zo gemakkelijk hè, zo'n uitspraak. In haar geval was het de letterlijke waarheid.

Het was de hele dag zondag en er is geen dag waarop je sterker merkt dat de tijd langzaam gaat. Af en toe ging de telefoon. Een paar vrienden kwamen nog poolshoogte nemen. Het bed stond onder het grote raam met uitzicht op de tuin. Om het bed stonden wat stoelen maar niemand zat er. We bleven in beweging, losten elkaar af. Wilden niets missen maar het liefst ook niets meemaken, wetend dat het zo ingrijpend was. We bleven in de buurt en liepen als onrustige apen door de kamer. We keken de minuten om. We staarden maar naar mijn moeder's borstkas en naar elkaar. Af en toe kwam er beweging in de borstkas. Dan kwam er met een rochelend geluid weer een ademtocht en bij iedere keer hoopte ik dat het de laatste zou zijn. Niet omdat ik het nou zo leuk vond om mijn moeder te zien sterven maar omdat ik er gewoon niet meer tegen kon. De minuten leken uren, weken, maanden. Waarom duurde dit een eeuw? Waarom scheen de zon uberhaupt nog? Waarom hoorde ik kerkklokken in de verte? Waarom kon dit niet gewoon afgelopen zijn?

Het duurde echt te lang. We besloten de huisarts te bellen. Inmiddels was het een uur of zes. Iemand wierp nog op dat je de huisarts beter niet kon bellen omdat die vast aan het avondeten zat. Dat argument maakte niet veel indruk meer. Ik herinner me vaag dat ik hem door de telefoon vroeg om zo snel mogelijk langs te komen omdat het echt niet meer te verdragen was. Hij was er binnen vijf minuten. Met zijn professioneel bezorgde blik waar ik gelukkig ook veel oprechtheid in zag zei hij dat het inderdaad het allerlaatste was. Hij wilde graag nog een spuitje toedienen met onze toestemming. Die kreeg hij meteen. Hij deed vakkundig zijn werk en buiten dat sprak hij een paar woorden tot mijn moeder. Hij hing met zijn gezicht boven het hare en zei dat het goed was. Dat het tijd was om te gaan. Dat ze genoeg gestreden had. Dat het niet meer hoefde en dat ze echt mocht gaan nu. Wij zaten daarbij alsof we keken naar een wel heel bijzonder slechte realitysoap. Ze ging niet. Minuten verstreken. Een kwartier. Een half uur en nog steeds kwam daar weer een ademhaling. Vaag herinner ik me dat ik in mijn wanhoop en paniek de huisarts aanspoorde tot nog een spuitje. Hoe zich dat in werkelijkheid voltrokken heeft weet ik niet. Ik weet alleen dat mijn moeder op zondag 20 april 1997 om 20:30 haar allerlaatste adem uitblies en dat ik het verschil niet zag met al die van daarvoor.

De huisarts vertelde het me. Hij stond er heel rustig en kalm, aan het voeteneind van het bed, en zei: Dit was het. Het zal het oog van een kenner geweest zijn, want ik zag echt geen verschil. Ik keek nog eens en op het moment dat het enigszins tot me doordrong dat het helemaal stil was, dat er helemaal geen geluid meer te horen was, zelfs geen auto op straat reed en geen vogel meer vloot, op dat moment draaide ik door en rende hysterisch gillend naar de tuin. Alles daarna is een zwart gat.

Mouche vertrok die dag met onbekende bestemming en is nooit meer in het ouderlijk huis teruggekeerd.

Time flies. Soms is dat fijn en soms is dat dodelijk.

9 April 2009 - Achilles

Alsof we in huize Tat nog niet voldoende met ziekenhuizen, medicatie, ontstekingen, verkoudheden, chronische aandoeningen en ander medisch ongemak te maken hebben gehad dit jaar.... Ik werd net gebeld door de moeder van Kwebbel. Ze was erg laat uit school en moeders ging op de fiets maar eens kijken waar Kwebbel bleef. Die werd thuisgebracht door iemand van school omdat ze van de pijn niet meer fietsen kon. Ze zijn bij de huisarts geweest en nu blijkt dat ze een ontstoken Achillespees heeft. Hoe ze er aan- en afkomt is me (nog) niet duidelijk maar het is wel weer een zoveelste aanslag op haar en ons incasserings- en uithoudingsvermogen. Volgende week moet ze naar een fysiotherapeut en dan zien we wel weer verder. Voorlopig ben ik ook nog uit de roulatie met mijn rugpijn dus waar dit schip strandt? Ik weet het niet. Misschien is de zomerzon van morgen, die iedereen ons beloofd, wel een wondermiddel. Gelukkig staat de prachtige Magnolia van de buurvrouw in bloei, om van te genieten.