9 July 2009 - Nieuwtjes

Het leven kabbelt voort, net als de zomer. Jammer dat het nu toch weer een echte Hollandsche kwakkelzomer dreigt te worden, precies wanneer de schoolvakantie begint. Kwebbel was hier meteen maandagavond al weer. Haar moeder is maandagochtend vroeg bevallen van een jongetje en dat moest er op het laatst met zoveel geweld uit dat het arme ventje er een gebroken bovenarmpje aan over hield. Moeder zelf was ook niet meer geheel intact bij het geboortekanaal dus die zijn afgevoerd naar het ziekenhuis. Kwebbel en haar andere broertje zijn geparkeerd bij een tante maar tegen zessen belde ze toch met een beetje zielig stemmetje op of ze bij ons kon komen. Dat gebeurde uiteraard.

Dinsdagmiddag ben ik in onze nieuwe zwarte bolide met Kwebbel naar het ziekenhuis gereden voor kraambezoek. Een dubbele airco, cruise-control, elektrisch verstelbare spiegels, elektrische ramen, centrale deurvergrendeling, verstelbare stoelen, zowel voor- en achteruit als omhoog en omlaag, een muzieksysteem dat je nog goed kunt horen, ook als je boven de 80 km/u rijdt, een cd-speler die álle ceedeetjes pakt, een laadruimte waar je met gemak een tweepersoonsbed van zou kunnen maken, een wegligging waar je u tegen zegt, en dan het allerbelangrijkste: stuurbekrachtiging en een automatische versnelling. Wat wil je nog meer? Weinig! Ik heb met respect nog even gezwaaid naar mijn ouwe trouwe blauwe die om de hoek in een parkeervak staat. Maar de kans dat ik daar nog eens een stukje in zal rijden is minimaal. Ik ben helemaal om!

In het ziekenhuis kon ik meteen zien waarom het zo'n moeizame bevalling was. Dit ventje is echt al heel groot. Hij lijkt als twee druppels water op zijn drie jaar oudere broertje. Die snapt er maar niets van, waarom de baby en zijn moeder in het ziekenhuis moeten blijven. Gelukkig zijn ze gisteren alletwee weer thuis gekomen maar dat gebroken armpje maakt het er wel wat lastiger op. Zo kan het babietje niet op schoot bij zijn grote zus of zijn grote broer maar mag ook niet in bad etc. Zielig hoor. Over drie weken moet alles weer in orde zijn en ik hoop dat Kwebbel dan haar grote-zus-kwaliteiten tentoon kan spreiden en lekker kan tutten met haar levende babypop.

22 January 2009 - De zwerver krijgt een staartje

Vorige week schreef ik dit blog. Het verhaal krijgt een staartje.....

Vanmiddag werd ik bij de supermarkt aangesproken door een man die bij mij in de buurt woont, hij vroeg; 'Er zit bij jou zeker heel vaak een zwarte kat voor de deur hè?'.
Ik keek hem met grote ogen aan, hoe wist hij dat. 'Ik geef hem weleens voer', zei ik nog, inmiddels een beetje vertwijfeld. Zijn vrouw stond erbij en zei dat het om een zwarte kat ging met één witte snorhaar. Buurman loopt vaak langs met zijn hond, hij zei dat hij de kat vaak zag zitten en dat het hun eigen kat was. Toen vielen mijn ogen er echt bijna uit...

Die kat is dus helemaal geen zwerfkat, hij is ook helemaal niet 'verwaarloosd' (al vind ik nog steeds niet normaal dat hij zo op eten aanvalt, alsof hij nooit iets krijgt) De man vertelde dat hij thuis ook altijd de etensbak aanvalt en dat hij normaal te eten krijgt....     

20 January 2009 - Obama en de geschiedenis

Vandaag is het dan zover. In Amerika komt de Obama-koorts tot een hoogtepunt. In Washington DC zijn op dit moment, met nog 3 uur te gaan voor het grote moment, al zoveel rijen voor de metrostations dat ik me afvraag of er uberhaupt genoeg metrostellen aanwezig zijn om al die mensen te vervoeren naar de plek waar het straks allemaal gebeuren gaat. Er is al zoveel over gezegd en geschreven door mensen uit de hele wereld. Dus laat ik nu ook nog maar een kleine duit in dat zakje doen.

Getuige zijn van grote geschiedenis. En het nog weten ook. Dat zijn toch surrealistische momenten. Het vallen van de Berlijnse muur was zo'n moment. De aanslagen op 'nine-eleven' maar ook de moord op Pim Fortuyn en de moord op Theo vanGogh zijn momenten die je je veel later nog goed kunt herinneren. De zg. 'waar was jij op het moment dat.....' momenten.

Waar ik vanavond tijdens de inauguratie van de 44e President van de Verenigde Staten van Amerika, de eerste zwarte President van de USA ooit, zal zijn weet ik al. Samen met mijn gezinnetje in de woonkamer voor de buis. Op de bank of op het puntje van mijn stoel. Met wat zakdoeken bij de hand. Want de manier waarop deze man zijn woorden de wereld instuurt laten mij meestal niet helemaal onberoerd. De man zal het zeer zwaar gaan krijgen, want om aan zulke hoge verwachtingen te kunnen voldoen moet je bijna heilig zijn. En voor zover ik weet is hij dát nog net niet. Nu maar hopen dat hij het bij dit hoogtepunt in de geschiedenis kan laten en niet in het rijtje Kennedy-Luther King terecht komt....

16 January 2009 - Zwervers

Ik woon in een buurt met veel katten en honden, dat vind ik leuk en ik stoor me daar niet aan. Op een bepaald moment 'ken' je de meeste katten en honden wel, al is het bij katten soms wat lastiger te bepalen waar ze nou echt wonen.

PS: Mijn twijfel om níet te bellen is dat Bruno kennelijk graag buiten is, zeer gehecht in aan zijn buurt in plaats van aan zijn eigenaars en zich tot nu toe goed redt buiten. Je weet niet waar hij terecht zal komen en misschien maken ze hem uiteindelijk wel af, omdat hij waarschijnlijk niet te plaatsen is. Voor zover ik het kan bekijken is het te verwachten dat hij weer op zoek zal gaan naar zijn oude buurt.

21 November 2007 - Pay it forward (2)

4 October 2007 - Postorder

Heel af en toe laat ik me verleiden en bestel ik iets via een postorderbedrijf. Meestal ben ik door de late levering en de enigszins tegenvallende aankopen dan wel weer genezen voor een paar jaar. Dit keer heb ik mezelf bezworen om het gewoon nooit van mijn levensdagen meer te doen, iets via een postorderbedrijf bestellen.. Al moet ik er dan wel bij zeggen dat het nogal verschil kan maken wélk postorderbedrijf. Een kleine, grátis tip van mij: bestel niet bij bonprix.nl.

Hoe hoopvol was ik dan ook toen ik na mijn internetbestelling al de vólgende dag, op donderdag 20 september jl. een bevestigend mailtje ontving. Duizend keer dank voor mijn bestelling. U kent het wel. Dit staat er ook:

Uw bestelling wordt aan huis bezorgd door Selektvracht. De leveringstermijn bedraagt 7 werkdagen voor beschikbare artikelen (vanaf ontvangst van uw bestelling bij bon prix).
Uw bestelling wordt zo snel mogelijk verstuurd (onder voorbehoud van goedkeuring door onze financiële afdeling).
 

Zeven dagen. Hm, eens even terugrekenen. Dat is toch al ruimschoots voorbij. Dus laat ik maar eens bellen, wie weet word ik er wat wijzer van.... De dame aan de telefoon is erg vriendelijk, ze heeft mijn bestelling zo gevonden maar oh, inderdaad, die is op 27 september wel verstuurd naar SelektVracht maar daar nooit aangekomen. Oh jee, wat nu? Dat klinkt niet best. De dame verteld geruststellend dat het wel vaker gebeurd dat het ietsje langer duurt, dat het best wel heel druk kan zijn bij SelektVracht en dat alles wel goed zal komen. Misschien is het bij de buren afgeleverd? vraagt ze hoopvol. Dat zou ik dan wel geweten hebben, antwoord ik, ik neem tenminste aan dat ik een briefje in de bus krijg als mijn pakket in de handen van de buren is gevallen? Jazeker, dan had ik een briefje gehad, goed, ok, dat is dus niet zo. Als ik binnen twee weken (!) nog niets ontvangen heb moet ik nog maar eens terugbellen want dan kunnen ze het pakketje als vermist opgeven. (.......!) Iets anders kan ik niet doen? Nee, nou ja u zou SelektVracht kunnen bellen maar ik kan niets beloven. Dat is klare taal. SelektVracht bellen.

Met SelektVracht wat kan ik voor u doen? Ik doe mijn verhaal en de dame tikt mijn gegevens in de computer. Ze ziet het meteen. Er is op 27 september een voormelding geweest maar het pakket is nooit aangekomen. Jeetje. Wat nu. Ik kan verder niets voor u doen mevrouw, ik raad u aan contact op te nemen met de afzender. Ah, u stuurt mij nu van de muur terug naar het kastje, vraag ik lachend. Ja inderdaad mevrouw, sorry, meer kan ik niet voor u doen.

Het duurt weer even voor ik iemand bij bonprix.nl aan de lijn heb, deze dame klinkt wat straffer. Ik doe mijn verhaal en ze kijkt weer met me mee in de computer. Het pakket is verzonden maar waar het gebleven is weet niemand, verteld ze. Deze vertraging kan diverse oorzaken hebben. Ze begint eventuele oorzaken op te noemen. Het kan van de wagen afgevallen zijn en nog door niemand opgepakt. Het kan ergens liggen zonder dat iemand het weet. Het kan naar de verkeerde kant van het land gestuurd zijn. Ze zegt nog net niet 'God mag weten wat er met uw pakketje aan de hand is'. Wel maakt ze me, als ik goed tussen de regels door luister, en dat dóe ik, duidelijk dat ik eigenlijk gewoon niet zo ontzettend moet zeiken. Ik vraag haar, even voor de goede orde, dat ik toch met een postorderbedrijf te maken heb? Jazeker, zegt ze. 'Die levertijd van 7 dagen dan....?' probeer ik nog schuchter in te brengen. Dat is een strééftijd mevrouw. Op een toon die me als een schooljuf toesnauwt; dat begrijp je toch zelf ook wel?!  Ik vervolg; 'maar u vindt het zelf niet vreemd dat u als postorderbedrijf niet weet wat er met de postpakketjes gebeurd? Nee, zegt ze gedecideerd, dat is in het geheel niet vreemd. Dat ik er over bel, dát is pas vreemd. Gelukkig zegt ze dit niet, dan had ik echt andere stappen overwogen.

19 September 2007 - Hoedjes

Zeer gerespecteerd medeblogster Noor blogt vandaag over oppervlakkigheid en de nieuwsgierigheid van de hoedjes op Prinsjesdag. Ik raak geïnspireerd!

Schoorvoetend moet ik toegeven dat ik erg veel herken in dit stukje. Terwijl ik mezelf niet als een oppervlakkig persoon zie, integendeel, ik ga geregeld prat op mijn vermeende ‘ruime diepgang’. *kuch* Net als Noor betrapte ik mezelf op die gedachte: de hoedjes. Of, zoals de kop van een van die ranzige rubriekjes in rioolblaadjes schreeuwt: ‘Wat dragen zij’. (Bij die zin hoor ik altijd Kees van Kooten als zo’n heerlijk oubollig tiepetje, (in een bruine pantalon van terlenka en een oranje overhemd met puntkragen onder een bruin-creme gestreepte spencer, stropdas met psychedelische motieven) die deze zin wat kwijlend-spugerig Haags uitspreekt, met een verwachtingsvolle zucht aan het eind… dit geheel terzijde)

Ik kan het echter wel herleiden. Oppervlakkig goedpraten, gladstrijken en rechtlullen wat eigenlijk zo krom is als een hoepel. Dat leer je wel als je je een poosje redelijk verdiept in politiek en de bestuurders die dit land bestieren.

Na ‘Nine-Eleven’ en tijdens/na Fortuyn vond ik het enorm belangrijk om te weten wat er speelde in de wereld. Mijn wereld notabene. Wie het spel speelde. Waar het spel over ging en wat de knikkers waard waren. Het ging immers steeds maar over ‘zij, de vijand'

en ‘wij, die het goeiige Nederland-zoals-het-vroeger-was dienen te redden’. Met name de dreiging van vijandigheid werd steeds benadrukt en angst werd zelden weersproken.

Met mijn neiging tot doemdenken wilde ik dat, wat mij altijd bevrijd van beklemmende angst; namelijk snappen waarom en hoe. Hét snappen.

De kroonprins in vol ornaat, alles goud wat er blinkt. Gracieus als altijd stapt Máxima uit het rijtuigje. Het volk houdt even de adem in. Een goudkleurige jurk met gouden pailletten en kraaltjes met daarop een suède jasje. Onze vorstin draagt een robe-manteaux (door Brecht van Hulten verduidelijkt: dat is een Franse benaming voor een jurk/mantel) in goud-brokaat met Middeleeuwse borduursels. Zou er diepgang in die keuze zitten?

Trompetgeschal. Je ziet precies hetzelfde in willekeurig welke Disney sprookjesfilm: de koningin die binnenschrijdt onder trompetgeschal.... Ons Hollands sprookje begint.

Ze leest de troonrede voor het vijfde jaar zonder een prins aan haar zijde. Terwijl ik meer op haar lichaamstaal let dan op de woorden die als een monotoon geheel haar lippen verlaten vraag ik me steeds af 'Wat zou ze er nou van vinden?'  Ieder jaar maar weer dat ge-emmer over hoe goed en hoe slecht, hoe beter en hoe anders, hoe zus en hoezo. Zou ze zichzelf bemoedigend toespreken; 'Trix, komop, nog even doorbijten. Nog een paar jaar en dan ben je van al dat geprietpraat af. Kun je scrabbelen met Amalia en je terugtrekken op je kasteeltje. Draeckenstijn. Ach, what's in a name....'  

Na het misselijkmakende Amerikaanse patriottisme, de blaaskakerij en krokodilletranen van én over dandy Fortuyn, de draaikonterij van Kontje Bos, het ijzige gedrocht Verdonk, de kwestie Hirsi Ali, de gristelijke overwinning van zwarte kousen en grijze stropdassen, het honderd-dagen-plan, de absolute radiostilte volgend op de grote zege van de SP en ik-kan-nog-wel-even-doorgaan afsluitend het vingertje van Pronk kan ik nog maar één conclusie trekken.

Mad as a hatter¹. Dat zijn ze zonder uitzondering allemaal daar in dat Haagse Pluche, plakkerig geworden van al die kontenlikkerij.

¹) Mad as a hatter is een Engelse uitdrukking die Geert Wilders onlangs gebruikt had kunnen hebben ten aanzien van minister Vogelaar.

Een hatter is een hoedenmaker. Vroeger gebruikten hoedenmakers kwik voor het maken van vilten hoeden. Als je teveel aan kwik blootstaat krijg je een kwikvergiftiging die qua symptomen lijkt op het syndroom van Korsakov. Zo gek als een deur dus.

8 September 2007 - Collecte 2007

Het derde jaar alweer, dat ik de collecte voor het Prinses Beatrix Fonds organiseer in dit dorp. Er zit nu eindelijk een stijgende lijn in het aantal collectanten dat bereid is gevonden om mee te werken. Het eerste jaar waren er negen mensen, vorig jaar zeven en dit jaar dertien. Inclusief mezelf, dat wel.

Ik heb nu ook iemand die met helpt met de organistatie. Gelukkig, want het is steeds moeilijker om mensen te vinden die zich een aantal uren per jaar belangeloos wil inzetten voor zijn of haar medemens. Een trieste conclusie.

Ik geef niet op hoor. Iedere euro is van belang. Dan maar als één der laatste Mohikanen. Kan mij 't ....

23 August 2007 - Mixed emotions

Sinds deze week zit Kwebbel in groep 5. Heel stoer natuurlijk, eindelijk hoor je bij de bovenbouw. Je telt mee. Je moet nu óók op vrijdagmiddag naar school. Het echte leven is begonnen...Straks komt er huiswerk en moet je een spreekbeurt gaan voorbereiden. Voor het eerst een meester in plaats van een juf.

Manlief brengt Kwebbel traditiegetrouw in de ochtend naar school en dan doe ik 'de rest van de dag'. Dit stamt nog uit de tijd dat ik 's ochtens uren nodig had om enigszins op gang te komen wegens kapotte schildklier. Momenteel sta ik nog steeds niet binnen een tel naast het bed, maar het gaat prima als je het vergelijkt met een jaar geleden.

Tijdens het opwachten bij school spreek ik enkele moeders waarvan de meeste nog bij school staan omdat ze het kleine broertje of zusje van Kwebbel's klasgenoten komen halen. Kwebbel's klasgenoten gaan vrijwel allemaal zelfstandig naar school en weer naar huis. Hm, dat geeft te denken. Loslaten enzo, je moet er toch een keer aan beginnen, etcetera.

Manlief reed de volgende ochtend achter haar aan. Zij op de fiets, hij met de bus van het werk. Keurig kijkend naar links en rechts en vooral 10 cm. groter wegens trots. Manlief zei: 'Het gaat prima hoor. Ze kijkt goed uit en ach, ze is er ook zo.'  En dat is ook zo. De school is pak 'm beet 700 meter verderop.

En zo ging dat deze week. Mevrouwtje komt zelf uit school en vertrekt ook zelf. De eerste keer ben ik nog met haar meegelopen tot aan de straat maar vanochtend ging ze dan echt helemaal zelf. Ik stond bij de tuinpoort met mijn mixed emotions....

25 July 2007 - Professionele agressie

Letterlijk door de zeikende regen begaf ik me naar de plek van het gesprek. Veel te vroeg, want openbaar vervoer brengt je nooit ergens op tijd. Een ik-mag-wel-zeggen-behoorlijk-grote-dame ontving me met een kop thee en kwam even later 'gezelig' bij me zitten met een bakkie. Bleek ze een van de cliënten te zijn die vakantie maar niets vond, want de hele dag in huis is ook niks aan dus kom ik hier maar een beetje helpen. Tuurlijk. Groot gelijk.

Het gesprek met mijn concurrent was nog bezig, zo vroeg was ik. Nu kon ik in ieder geval al vast wennen aan de doelgroep. Lichtelijk opgelaten ben ik voor de tweede keer naar het toilet gegaan. Dit keer iets langer. En ja hoor, toen ik terug kwam was er beweging in de zaak. Ik zag mijn concurrente afscheid nemen en zag er meteen 'minimale leeftijd 25 jaar' uit de vacature bij. Als zij 25 was kon ik zeker ook nog wel voor een 32-jarige doorgaan.

Ontvangst met maar liefst 4 mensen. Twee mensen uit de cliëntenraad, een ondersteuner en de adjunct-directeur. Eerst wat algemene vragen en informatie. Daarna begon de ondersteuner, de persoon die er een nieuwe collega bijkrijgt, volledig volgens de verwachting met de worst-case scenario's en vaktermen. Wat doe je als je bij een cliënt bent en je word gebeld door een zeer boze andere cliënt, die je ook 'onder je hoede hebt' en die begint je de huid vol te schelden en te dreigen. Je moet daar onmiddelijk naartoe want anders zullen er vreselijke dingen gebeuren.

En daar zat ik met mijn mond vol tanden. Of ik wel eerder met LVB jongeren gewerkt had. Pardon? Ik zat voor de tweede keer met de mond vol tanden. Heb maar gewoon gezegd dat ik niet wist waar de afkorting voor stond. Licht Verstandelijke Beperking. Aha. Mompelend zei ik nog 'Heet dat tegenwoordig zó...'

In de vacature staat een heel uitgebreide omschrijving van de doelgroep. Ik denk dat ik die toch niet heel erg goed gelezen heb. Nog maar eens doen dan.

"Doelstelling is om minderjarige jeugdigen en jongvolwassenen met een chronische beperking te ondersteunen in hun functioneren in het dagelijkse leven op sociaal terrein, school, werk en zelfstandigheid in het maatschappelijk leven. De ondersteuningsbehoefte van de client en zijn sociale netwerk staat daarbij centraal en de ondersteuning van ZOM - medewerkers is daarin volgend en versterkend. Veel jongeren worden in de samenleving gemarginaliseerd, omdat zij een moeilijk herkenbare chronische beperking hebben, die voortkomt uit verstandelijke, sociaal emotionele of persoonlijkheidsbeperkingen."

Hm. Niets over agressieve personen die de ondersteuner de huid zullen volschelden, seksueel getinte opmerkingen zullen plaatsen, dreigen met allerlei vreselijke represailles als je ze niet helpt de plee schoon te maken. Niets over mensen met een Licht Verstandelijke Beperking. Althans, niet met die woorden.

Kortom; ik sta niet te juichen. Mijn faalangst en onzekerheid springen ook direct op de situatie in, dus ik zeg vooralsnog en wederom: ik sta niet te springen.... Deze week hoor ik telefonisch of ik bij de twee aspirant-ondersteuners zit. U hoort van mij....