19 July 2007 - Korte lontjes

Ik kijk uit naar het nieuwe programma vanavond op de buis: Korte lontjes.

Heb er zelf namelijk ook nogal eens last van, dat korte lontje. En dat vind ik met toenemende mate zorgwekkend. Je hoort milder te worden naarmate je ouder word en niet grumpier..... Vind ik...

13 July 2007 - Arme Sammy

6 July 2007 - Trick or treat

Tja.. wat kan ik er van zeggen als hij, mijn broer er zelf amper woorden aan vuil wil maken. Wat moet ik er van zeggen als een vorm van reactie pas komt na een aandringen van 3 mails, die qua intensiteit natuurlijk steeds intenser worden. Als je geen respons krijgt op dringende vragen ga je die zelf bedenken om het plaatje rond te krijgen. Dat is een psychologisch gegeven.

Je kan beter een heipaal naast je bed hebben dan een onuitgesproken meningsverschil met een familielid.

Vanaf nu ga ik echt familieloos door het leven. Het zal me kraken maar niet breken. Tijd heelt alle wonden dus dit zal ook wel weer overgaan.

4 July 2007 - Concurrentie?

Sta ik opeens te kleppen met een van de moeders bij de school van Kwebbel. We hebben elkaar natuurlijk veel vaker gezien en ooit eens, tijdens het wachten op de kinderen na een zwemfeest, een babbel gemaakt. Leuke vrouw. Eentje waarvan ik wél een hoge dunk heb, in tegenstelling tot de meeste moeders die bij de school van Kwebbel staan te wachten. Meestal sta ik er wat verloren bij. Helemaal alleen met gepaste afstand tot de kliekjes op de stoep en op het plein. Daar staan ze,  de moeders van de nieuwe generatie; peuk op de lip, hond aan de lijn, naveltruitje-zodat-je-lage-rug-tattoo-goed-zichtbaar-is, hoge hakken en de jongste in de buggy. De een-na jongste, lurkend aan een lolly, is zijn adhd-bui aan het afreageren op het hek om het schoolplein. Enfin.

Als ik aan kom fietsen zie ik haar staan, die ene moeder. Ze staat ook vaak alleen aan de overkant van de straat en net als ik heeft ze vandaag haar rubberen laarzen aangetrokken. "Ah, jij ook al?", knikken we, want wat moet je met dit stortweer. "Dan maar iets minder elegant," zucht ik met een knipoog.

Sta ik opeens te kleppen met een van de moeders bij de school van Kwebbel over de toekomst. Haar kinderen zitten niet in de klas van Kwebbel, daarvoor zijn ze respectievelijk net iets te oud en een paar jaar te jong. Het gesprek komt opeens op werk en solliciteren, al kan ik me niet eens meer herinneren hoe we daar op kwamen.

We zijn ongeveer van dezelfde leeftijd en allebei zonder werk. Dat wist ik nog van de vorige keer dat we elkaar even spraken in het zwembad. En we zijn het er over eens. Het valt niet mee om hier in 't Noorden werk te vinden. Het valt ook niet mee om als kind van een jaar of 12 al keuzes te moeten maken die van invloed zijn op de rest van je leven. Welke school ga je doen. Wil je doorstuderen? Kún je, mág je doorstuderen? Zijn de omstandigheden dusdanig dat je de geestelijke ruimte hebt om een studie te volgen die min of meer garant staat voor een zonnige toekomst?

Want wat nou als je pech hebt. Je ouders op je 17e gaan scheiden en je daarin zo meeslepen dat een Universitaire studie je wel gestolen kan worden, ondanks een toegangspas en een stel heel gezonde hersens. Wat nou als je pech hebt en het ouderlijk huis uit gaat omdat je er niet meer tegen kunt. Dan moet je wel de huur betalen. Dus wat is dat baantje dan aantrekkelijk. Dat baantje dat je krijgen kunt met dat MBO diploma.

Tja. En zo gaat het. Tot je bijna 40 bent. Te oud en te duur voor de goedkopere klussen, te onervaren en niet genoeg opgeleid voor de managementfuncties. Herintreden dan maar? Ze blijkt mijn concurrent voor deze baan....!

We waren er samen al snel uit. Ze moeten ons allebei maar aannemen. Ik 20 uur en zij 20 uur. Dan kunnen we meteen elkaars kinderen uit school opvangen....!

2 July 2007 - Het mysterie van de halve hazen

Het is weer zover.... De kleine Zus komt langs de voorkant van het huis sluipen met in haar bek bungelend een halve haas. Vandaag alleen het achterste deel. Wederom keurig netjes 'afgesneden', zonder modder, zand of andere onreinheden.

Ingewanden zaten er nog in maar geen bloederige bende of wat dan ook. Ik doe trouwens geen ooggetuige verslag want dat laat ik aan mijn geliefde man/held over. Ik kan ze niet zien, dit soort luguberheden maar dit mysterie intrigeert me mateloos. Hoe slaagt dit kleine katje erin steeds weer met zulke enorme prooien thuis te komen. Ik kan me echt niet voorstellen dat ze zelf steeds een haas vangt en dan met chirurgische precisie het beest in onderdelen hakt om vervolgens een deel hiervan naar haar geliefde baasje thuis te brengen.

Wat me nu opvalt is dat ik het vorige hazenblogje ook in Juli plaatste. Zou het iets met de maand Juli te maken kunnen hebben? Of met stropers? Landbouwwerktuigen die slapende hazen halveren? Slachtafval? Wie oh wie heeft een antwoord op dit mysterie?

17 June 2007 - Rond een uur of drie

'Vroeger' kon ik helemaal uit mijn plaat gaan van frustratie als iemand te laat kwam zonder goede reden of zonder even te bellen. Het getuigt van een vorm van minachting en desinteresse om iemand onnodig lang op je te laten wachten. Zelf kom ik nooit te laat maar altijd iets te vroeg. Ook een tik...

Ik had een vriendin en die kwam structureel te laat. Ze kwam standaard een uur later dan afgesproken. Dat ze daarbij altijd dezelfde binnenkomer 'Sorry maar ik stink volgens mij ontzettend naar knoflook' had maakte het er niet beter op. Ik werd bij voorbaat al boos als we iets met haar hadden afgesproken.

Inmiddels ben ik wat milder, niet iedereen is even goed in time-management en wanneer je dat weet, ach, dan neem je een uitspraak als ' rond een uur of drie'  gewoon met een korrel zout. Of met een uur extra. Het lullige vandaag (vaderdag) is wel, dat we zitten te wachten op Kwebbel, die door moeder voor de deur zou worden afgezet 'rond een uur of drie.'

Kwebbel zelf kan nog steeds geen klokkijken maar daar ben ik ergens ook wel blij om. Als ze zou weten dat papa al een half uur op haar zit te wachten zou ze daar niet relaxter op worden. Denk ik.

29 May 2007 - BNN en de grote donorshow

Dat BNN voor opschudding kan zorgen wist ik al uit de tijd dat Bart de Graaff het oprichte. Uit respect voor zoveel moed maar ook vanwege de grote dosis humor ben ik graag lid geworden van deze omroep. Ik vind lang niet alles wat ze maken even leuk maar ik vind beslist wél dat ze de ruimte moeten hebben en krijgen om programma's te maken die af en toe voor wat opschudding zouden kunnen zorgen in dit gezapige ingekakte televisieland. Opschudding is nog maar een understatement want werkelijk tout Nederland valt over de grote Donorshow die voor a.s. vrijdag op het programma van BNN staat. Ik verbaas me over de reacties vanuit de politiek. Maar dat is geen nieuws, in Den Haag meent men een streepje voor te hebben op meningen die nog gevormd zouden moeten worden op basis van het checken van feiten. Dus tot daar niets nieuws. Waar ik me wérkelijk over verbaas, verbijster is een beter woord, is het feit dat de in mijn ogen toch vrij intelligente en integere Hanneke Groenteman er deze mening op na houdt. Waar ik me vervolgens in de overtreffende trap over kan opwinden is dat de, in mijn ogen toch minstens even intelligente en beslist ervaren Wim de Bie deze mening gewoon na aapt. Wat is er in hemelsnaam aan de hand met deze mensen...? Kan iemand mij dat uitleggen..?

Zijn ze bang dat omroep MAXX dit niet voor hen zal doen, mocht het nodig zijn om in deze toch al wat belegen lichamen iets te moeten vervangen.....?

Overigens sta ik met mijn mening vooralsnog helemaal achter deze.

23 May 2007 - Tukkers

Tukkers blieft tukkers.... Ik was in de veronderstelling dat ik niets had met het feit dat ik een geboren en getogen Twentse ben. Dit komt waarschijnlijk omdat ik niet ben grootgebracht met de Twentse taal en omdat ik opgroeide in een kunstenaarsgezin dat eigenlijk in het geheel niet paste in het (destijds vooral behoudend Katholieke) Twentse plaatsje.

De laatste tijd betrap ik mezelf op het feit dat ik de titel 'Tukker' steeds vaker claim. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar misschien heeft het ermee te maken dat ik vrijwel nooit meer op mijn geboortegrond kom en alles wat me aan vroeger herinnerd verdwenen of onbereikbaar is. Mijn ouderlijk huis is na het overlijden van mijn moeder grondig verbouwd en hoewel ik nog een paar keer terug ben geweest (en uitermate hartelijk verwelkomd werd) is het toch voorbij en dat moet je accepteren.

Mijn vader en ik zijn sinds een jaar of vijf gebrouilleerd. Hij woont in een flat in een Hengelose ghetto en zit daar de rest van zijn kunstenaarsbestaan voornamelijk als kluizenaar uit.

Mijn oma was de laatste reden voor mij om nog eens naar Almelo te rijden maar sinds haar dood in 2005 is ook die reden verdwenen.

Ik ben nooit een liefhebber van soapseries geweest. Ze zijn voorspelbaar, langdradig en plannen je dag zonder dat je dat wilt. Toch was ik erg blij met het feit dat de Twentse soapserie 'Van jonge leu en oale groond' nu eindelijk ook op de nationale tv begonnen is. Vanaf de eerste aflevering volg ik het, samen met Kwebbel op de bank. Heerlijk, ze kruipt tegen me aan en we kijken samen televisie. Ik vraag haar of ze het wel verstaan kan. Nee, niet echt maar ze leest de ondertiteling wel redelijk mee. Soms stelt ze vragen over wat er gebeurt en soms leg ik haar iets uit. Soms barst ik in lachen uit als ik uitdrukkingen voorbij hoor komen die ik herken. Maanks wa, aait nich. (Meestal wel, niet altijd) Den kerl was kats van 't rabat (die man was helemaal van slag) Hee heb zich van de been'n smiet'n (hij is er bij gaan liggen; hij heeft zich van zijn benen gesmeten) Den stun mie döllig an te gloep'n (hij stond me stom aan te kijken)

De Twentse taal beheers ik niet goed maar ik versta het heel redelijk en uiteraard heb ik op de lagere school wel het Borns dialect opgepikt van mijn klasgenootjes. Thuis werd ABN gesproken maar ik knalde er met regelmaat wat Tukkers doorheen, voornamelijk voor de grap. En eigenlijk doe ik dat nog steeds. Wie geinteresseerd is in wat meer informatie over het Twents klikt hier:, je vindt er onder andere informatie over de Twentse versie van Asterix den Gallier; kats int plat.

Wie het was en waar, dat ben ik vergeten. Maar het was een trotse Tukker in hart en nieren die me ooit tijdens een praatje met een uitgestreken smoel en op Finkersachtige wijze meedeelde "Ie majt wa Twents proaten heur. 'Ie verbeeldt oe toch niks, of wa..?!*

En inderdaad. Ik hoef me nergens voor te schamen. Ik ben in goed gezelschap.

*Je mag best Twents praten hoor. Je verbeeld je toch niks, of wel?!

16 May 2007 - Bent u een lurker...?

Van 14 t/m 20 mei is het Lurkersweek. Wat is een lurker? Dat is iemand die op weblogs en in chatrooms meeleest zonder ooit een reactie achter te laten.  Zezunja en Maanzand hebben deze week uitgeroepen tot Lurkersweek in de hoop dat de lurkers zich voor een keer laten verleiden tot het plaatsen van een reactie. Anoniem, met een nickname of met je echte naam. En ik vind het een prachtig initiatief. Ik heb (nog steeds) geen teller op deze blog en ben af en toe gewoon ontzettend nieuwsgierig naar mijn lezers. Terecht, toch?

15 May 2007 - Traag dorp

Mijn auto nadert het enige kruispunt met stoplichten in dit dorp. De stoplichten werken niet. Al zolang ik hier woon knipperen ze oranje. Dit is een traag dorp. Hier kun je alle kanten op.

Schuin aan de overkant staat een bejaard echtpaar te wachten tot ze groen licht krijgen om over te steken. De voetgangerslichten werken wel; dit is een traag dorp.

Hij staat rechtop en volgt het verkeer. Zij zit in een rolstoel zoals een zwaar vermoeide kleuter van 4 zou hangen in een buggy. Helemaal onderuit gezakt en duidelijk afwezig. Of ze slaapt kan ik niet zien.

Dat hoef ik ook niet te zien want ik weet hoe ze er aan toe is. Ze is zwaar dement. Met de nadruk op zwaar. Ze is zo ontzettend dement dat het een wonder is dat ze nog leeft.

Vorig jaar sprak ik de man in het park. Daar liep hij zijn dagelijkse ronde met zijn demente vrouw in de rolstoelachtige buggy. Of buggy-achtige rolstoel. Het verpleeghuis grenst aan het park. Daar tussenin zit de begraafplaats. Zoals ik al zei; dit is een traag dorp.

Ik sprak hem aan. Hoe kon ik anders. Hij kwam naast me zitten op het bankje. Ik keek naar mijn stiefdochter van 7. Ze voerde de eendjes. Hij keek niet naar zijn demente vrouw. Maar vertelde mij des te meer over haar.

Met smart. Met liefde. Met wanhoop. Met hoop. Met respect. Zij murmelde. Was overduidelijk niet in deze wereld. Zij knarsetande. Een geluid dat ik pertinent verafschuw. Maar de manier waarop hij tegen haar sprak ' rustig maar meisje'  en haar kin droog veegde met een doekje. De manier waarop hij, vastbesloten en met zoveel liefde, liet zien dat hij er dag en nacht was. No matter what.

Zou ze het weten?

Nu, toch echt wel een jaar later,  leeft ze dus nog steeds, denk ik, terwijl mijn auto passeert.

Mijn god.... laat me nooit zó oud worden....