Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
I am Jenna - Leven met NLD Home | Profile | Archives | Friends
Deze blog gaat voornamelijk over NLD (Non-Verbaal Leerstoornis) en mezelf. Ik wil laten weten hoe het is om te leven met deze stoornis als volwassene (plus- en minpunten), over hoe ik tegen dingen aan kijk, voel en beleef.

Stille genieter3/6/2012
Ik hoor vaak genoeg dat ik stil ben. Dat ik te weinig praat. Is dat erg? Ik heb wel veel te zeggen en het is niet zo dat ik niets wil zeggen. Ik ben alleen geen prater over koetjes en kalfjes. Natuurlijk kan dat wel eens en vind ik het ook niet erg. Als ik ergens een ongezouten mening over heb, laat ik die ook weten.
Ik geniet van mensen om me heen die ik liefheb. Familie en vrienden zijn erg belangrijk voor mij. Als die zouden wegvallen zou de wereld voor mij meteen mogen stoppen. Als zij het goed hebben en het naar hun zin hebben, geniet ik daar ook al van.
Ik kan ook genieten van goede muziek. Daar ga ik helemaal in mee. Vooral de teksten van nummers zijn belangrijk. Ze moeten me pakken en iets met me doen. Ik ben groot fan van (alternatieve) bands en vind het heerlijk om die muziek hard te luisteren. Maar ook rustige ballades of popmuziek betekent veel voor me. Mijn muzieksmaak is erg breed. Het gaat echt alle kanten op. House en trance zijn niet de muziek die ik in mijn lijst heb staan en daar zal ik nooit op dansen. Als ik dans, luister ik veel naar r&b en hiphop. Soms ook dance. Ik kan helemaal in de muziek gaan als ik uitga. Daar kan ik mezelf helemaal uitleven en dat vind ik heerlijk.

Vorig jaar ben ik op vakantie geweest naar Griekenland met vier vriendinnen. Laten we het zo zeggen: ze wisten niet dat ik zo uit mijn plaat kon gaan. Ze wisten wel dat ik het leuk vind om te dansen. Als ik ergens ben en ik voel me daar op mijn gemak, gaat het makkelijk om jezelf te laten gaan. Dan maakt het me niet uit wat mensen om me heen van mij denken. Ik ben een podiumbeest, maar ik ben ook onzeker. Het zijn twee hele verschillende kanten.
De mensen om me heen weten dat ik deze twee kanten heb. De meesten weten alleen niet dat ik NLD heb. Het is niet dat ik me ervoor schaam, maar waarom zou ik ze vertellen over iets waar ze helemaal niets van weten? Misschien schaam ik me er toch wel een beetje voor. Ik wil niet dat ze me anders gaan bekijken. Ik ben wie ik ben, alleen draag ik een “rugzakje” bij me.
Ik weet van mezelf dat het steeds beter gaat. Twee jaar geleden ging ik niet zo vaak uit als nu. Twee jaar geleden was ik negentien en vond ik het ook heerlijk om (alleen) op zaterdagavond op de bank te liggen, met een film erbij. Daar vermaak ik me nu nog steeds mee, maar mijn vriendinnen hebben ervoor gezorgd dat ik meer van het leven geniet. Meer van het uitgaansleven, om het zo maar te zeggen.
Nog steeds kijk ik veel films en ben ik vaak achter de laptop te vinden, maar ik ben toch weer de sociale kant op gegaan. Daar ben ik zelf ook blij mee. Het werd ook tegen me gezegd, dat ik er vaker uit moest. Dat ik moest genieten. Met de juiste mensen kan ik dat ook. Over het algemeen kan ik het met iedereen wel vinden. Dat gaat al makkelijker als mensen je nemen zoals je bent. Als ik nieuwe mensen ontmoet, ligt het er maar aan of ik veel tegen ze praat of heel weinig. Als ik me goed bij hen voel, zal het makkelijker gaan. Dan rollen de woorden er zo uit. Als ik met mensen praat die ik niet “mag” of geen goed gevoel bij heb, ben ik snel uitgepraat.
Dan ga ik iets anders doen of met iemand anders praten. Het kan me dan niets schelen of mensen zich dan beledigd voelen. Ze hebben het meestal toch niet door.

Het stil zijn heeft ook een andere kant. Het is niet iets waar ik blij mee ben. Al vanaf de brugklas wist ik dat ik stiller was. Ik kon vaak teruggetrokken zijn, maar kon over het algemeen wel mee meedoen met de klas. Ik kon het wel volgen, maar dat had ook een grens. Een kenmerk van NLD is dat je de informatie wel binnenkrijgt, maar verwerken van nieuwe informatie kan langer duren dan normaal. Ik ben nooit goed geweest in rekenen en wiskunde. De informatie die je krijgt is te veel. Het inzicht heb ik niet. Ik schaamde me er vaak voor dat ik het niet wist. Als ik er écht niet meer uitkwam, vroeg ik het wel aan de leerkracht. Op de middelbare school heb ik maar twee jaar wiskunde gevolgd. Ik was blij dat ik het vaak kon laten vallen, want ik wist dat ik nooit een hoog cijfer kon halen. Ik was al blij met een 5,5 en dat was een voldoende.
Op de middelbare school wilde ik er graag bijhoren. Ik vond het vreselijk dat al mijn basisschoolvriendinnen naar een andere school gingen. Zij gingen naar de Havo en ik naar de Mavo (wat nu vmbo-tl heet). Ik maakte snel vriendinnen en zag mijn oude vriendinnen in het begin nog wel. Uiteindelijk krijgt iedereen het druk en maakt nieuwe vrienden. Als we elkaar nu nog zien, is het goed.
Het er bij horen, lukte niet. Dat was iets waar ik me in het begin niet bij neer kon leggen. Ik wilde populair zijn, maar ik was te onzeker over mezelf. Ik droeg leuke kleding, maakte gebruik van een beetje make-up en droeg een beugel. Dat was iets waar ik gewend aan was geraakt. Uiteindelijk wilde ik mijn haar ook anders dragen. Ik had een makkelijk kapsel, lang donkerblond haar met een middenscheiding. De volgende dag kreeg ik veel reacties op mijn nieuwe kapsel. Het was donkerder, gekleurd en ik had een pony. Die heb ik nu nog steeds en ik ben daar nu gewend aan geraakt. Ik zou nu niet anders willen. Sindsdien heb ik mijn haar altijd donkerder, soms met lichte plukken, gevarieerd van rood tot blond. Ik heb het ook zwart gehad, maar dat was geen succes. Ik werd al snel uitgemaakt voor gothic. Ik begon steeds meer make-up te gebruiken. Hoe donkerder hoe beter. Ook begon ik andere kleding te dragen. Ik ben nooit gek op jurkjes en rokken geweest. Op de middelbare school wilde ik er stoer uitzien.
Ik was een brave leerling. Ik ben er nooit uitgestuurd. Als een leerkracht stilte wilde, luisterde ik daarnaar. Ik was geen pestkop en ik moest niets van hen hebben. Ik vond het stom dat ze iemand anders het leven zuur maakten. Alsof ze er zelf beter van werden. Nu weet ik dat pestkoppen het zelf moeilijk hebben, dat ze onzeker zijn of zelf gepest zijn. Iedereen uit dat op een andere manier, maar iemand anders pesten, is geen antwoord daarop. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het nu met die pestkoppen gaat, wat er van hen is geworden. Bij mij is het ook wel eens gebeurd dat ze spullen van me afpakten. Omdat ik niet wist hoe ik daarmee om moest gaan, zei ik er vaak niets over. Ik ging maar zitten en wachten tot ze het terug gaven. Nu weet ik dat het fout is. Je mond open doen werkt, maar als je dat moeilijk vindt, gebeurt het steeds vaker.

Mond

Iedereen heeft een mond.
Je lacht.
Je praat.
Je eet.
Je zoent.
Praten is niet moeilijk.
Je mond openen wel.
Je wilt graag zeggen wat je vindt.
Zeggen wat je voelt.
Maar dat gaat niet.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

NLD en kenmerken23/5/2012
Deze keer wil ik het over bepaalde kenmerken hebben, die iedere NLD'er bekend voor zal komen.

- Ruimtelijk inzicht:

Het vinden van de weg is een probleem. Daar had ik vanaf de middelbare school al moeite mee. Het vinden van een lokaal gaf al problemen. Ik liep dan vaak met vriendinnen mee, omdat ik het zelf niet zou vinden. Als ik alleen ergens naartoe ging, raakte ik in paniek. Daar heb ik nu nog steeds last van. Vaak bel ik dan mijn vader op, omdat hij me moet helpen de weg te wijzen. Hij komt op veel plekken voor zijn werk, dus kan hij het vaak vertellen. Als ik nu ergens naartoe ga, voor een afspraak of iets anders, zorg ik ervoor dat ik van te voren weet waar het is. Dat helpt al heel veel. Ik ben vaak zenuwachtiger om naar een plek te gaan die ik niet ken, dan voor een (sollicitatie)gesprek.

- Motorische vaardigheden

Als kind heb ik een zwakke motoriek. Mijn ouders hebben beaamd dat ik vaak viel. Het resultaat: veel blauwe plekken en littekens. Mijn vader zegt daarover: ‘Ze was dromerig en kon vier keer struikelen over dezelfde schoen.’ Ik heb meerdere sporten beoefend en dat was geen succes. Bijvoorbeeld tennis en handbal. Ik wil iets vertellen over mijn tennisperiode. Nog steeds kan ikzelf niet geloven dat dit is gebeurd. Ik was tien jaar toen het gebeurde. We moesten wachten totdat de les begon. We verveelden ons en besloten verstoppertje in de hal te spelen. Het was donker en iedereen rende door elkaar. Op de één of andere manier bleef ik hangen in een net en is het mij “gelukt” om mijn linker voortand eruit te trekken met wortel en al. Je kunt je voorstellen dat ik in paniek raakte. Iedereen zocht naar de tand en hij werd terug in mijn mond gestopt. Helaas hadden ze geen melk bij de tennisbaan en racete mijn moeder meteen naar de tandarts. Gelukkig kon ik meteen terecht en heb ik een beugel gekregen. Vanaf die dag at ik alles geprakt. Waar ik nu erg dankbaar voor ben, is dat ik mijn echte tand nog heb en geen neptand. Het klinkt ongeloofwaardig, maar het is echt gebeurd.
Ook bij het schrijven voldoe ik aan de kenmerken: onduidelijk schrijven. Mensen moeten goed kijken wat er precies staat. Ook houd ik mijn pen op een heel aparte manier vast. Ik heb het mezelf aangeleerd en nu kan ik niet anders schrijven. Om leesbaar te schrijven, zet ik alles in krulletters neer. Dat zijn de letters die je op de basisschool schreef met je vulpen.

- Sociale- en non-verbale vaardigheden

Ik zal een paar voorbeelden geven hoe dit bij mij werkt. Sinds mijn elfde/twaalfde ben ik ontzettend veranderd in sociaal opzicht. Dat zal ik nog meer uitwerken in een ander hoofdstuk.
In een groep raak ik snel kwijt naar wie ik moet luisteren en met wie ik moet praten. Dat kan bijvoorbeeld aan tafel zijn, als we eten of met een groep vriendinnen. Ik heb dat overzicht niet. Er mankeert niets aan mijn ogen en oren, maar het volgen gaat minder goed.
De laatste paar jaar, laat ik zeggen vijf jaar, ben ik me er steeds meer van bewust dat ik anders reageer dan mijn leeftijdsgenoten. Ik ben gesloten en dat was ik niet. Waarom nu wel? Dat vraag ik mezelf ook wel eens af. Waarom ik zo ben geworden. Ik wil wel eens terug in de tijd gaan, om dan te achterhalen hoe het komt dat ik zo stil ben geworden. Waarom ik steeds vaker alleen naar huis kwam van school, terwijl ik daarvoor altijd vriendinnetjes bij mij had te spelen. Op de basisschool was ik met veel meiden bevriend uit mijn klas. We zagen elkaar iedere dag en speelden dan met elkaar. We deden toneelstukjes en speelden uren met de barbies. Daar konden we geen genoeg van krijgen. Ook konden we heerlijk klooien in de tuin, hutten bouwen, het tuinhuisje opknappen. Later kwam er een trampoline, het soort luxe die je nergens zag. Nu zie je ze overal, maar toen ik twaalf was, zag je ze bijna nergens. In de winter schaatsten we op de vijver en hielden we sneeuwballen gevechten. Ik was altijd bezig. Ik was nooit alleen. Ik was gelukkig.
Opeens knapte er iets en ik weet niet waar het aan ligt. Ik werd serieuzer en kampte met veel problemen. Dingen waar je je als twaalfjarige niet mee bezig moest houden. Ik werd steeds onzekerder. Niet alleen over mijn gezicht maar ook over mijn lichaam. Ik durfde er met niemand over praten. Als ik dat deed, werd het weggewuifd en gezegd dat het niets was. Ik stelde me aan, maar het probleem ging niet weg. Het zat steeds dieper en dieper. Ook nu praat ik niet vaak over mijn gevoelens. Ik ben volwassen en ik voel me veel jonger. Ik denk dat ik ben blijven haken bij het niveau van een schoolkind. Dat is heel frustrerend voor mij, omdat ik niet weet hoe ik het moet uiten. Ik heb af en toe wel woedeaanvallen en huilbuien. Als dit gebeurt is de emmer te vol en overstroomt. Het moet er dan uit. Ik heb dan de behoefte om alleen te zijn. Ik sluit mezelf dan op in mijn eigen wereld, alsof er vier muren om mij heen zijn gebouwd. Muziek helpt mij om mijn emoties te laten zien. De teksten zijn heel belangrijk voor mij. Ze moeten me raken of iets met me doen. Als ik kon zingen, zou ik dat doen. Helaas is dat niet voor mij weggelegd.  Ik heb me vaak afgevraagd wat ik wél goed kon. Ik was niet goed in leren, maar het is me uiteindelijk wel gelukt om de vmbo-tl en een mbo opleiding af te maken. Weliswaar met moeite, maar het is wel gelukt. Dat gaf me wel een beetje zelfvertrouwen. Ik ben nooit goed geweest in theorie. Als ik proefwerken had, was ik al blij met een zes. Soms waren de cijfers hoger, maar nooit een negen. Dat hoefde ook niet. Ik was er tevreden mee.

- Probleemoplossend vermogen

Dit onderwerp is iets wat de laatste paar jaar is verergerd. Ik ben afhankelijk van het openbaar vervoer of mijn ouders. Ik heb geen rijbewijs en ik weet niet of ik die ga halen. Op mijn achttiende verjaardag heb ik wel een poging gedaan om mijn rijbewijs te halen, maar na twintig lessen heb ik het afgekapt. De handelingen die ik moest doen waren te veel. De auto onder controle houden, overal op letten en de angst dat het fout zou gaan. Ik heb pogingen gedaan om de theorie toets te halen, maar dat is ook mislukt.
Ik wil niet mijn hele leven afhankelijk zijn van anderen. Ik wil wel op mijn eigen benen kunnen staan. Ik ben volwassen en het wordt tijd dat ik me daar ook naar gedraag. Toch vraag ik regelmatig aan mijn vader of hij me ergens naartoe wil brengen. Ik kan makkelijk met de bus of trein, maar dat zie ik niet zitten. Het is prettiger om bij hem in de auto te zitten.
Als ik iets niet snap of weet, vraag ik niet hoe het dan wel moet. Dat moet iemand in mijn schoot werpen. ‘Hé, als je vragen hebt, hoor ik het wel.’
Iedereen zal zich afvragen waarom ik dan niet mijn mond open doe. Ik wil zelf dingen ontdekken en kijken hoe alles werkt. In het begin kijk ik de kat uit de boom, maar als ik doorheb hoe mensen te werk gaan, neem ik dat zo goed mogelijk over. Dit wordt niet altijd gewaardeerd. Op de werkvloer lijkt het zo dat ik geen initiatief toon, maar zelf vind ik van wel. Ik doe wat er gevraagd wordt en als ik helemaal vast kom te zitten, dan vraag ik het wel.

I stare at my reflection in the mirror.
Why am I doing this to myself?
Losing my mind on a tiny error,
I nearly left the real me on the shelf .
"no,no, no, no..."

Don't lose who you are, in the blur of the stars
Seeing is deceiving, dreaming is believing,
It's okay not to be okay.
Sometimes it's hard, to follow your heart.
Tears don't mean you're losing, everybody's bruising,
Just be true to who you are.

Jessie J - Who You Are
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

I am Jenna22/5/2012
Ik zal mezelf even voorstellen. Ik ben Jenna en ik ben hier omdat ik mensen (jullie - de lezers) kennis wil laten maken met een leerstoornis genaamd NLD (Non-Verbaal Leerstoornis).

Het is een tamelijk onbekende stoornis. Iedereen kent wel - of heeft ervan gehoord - PDD-Nos of Asperger. Dat zijn allemaal autisme aspecten die wel bekend zijn.

Ik wil het hebben over de problemen en de pluspunten die deze stoornis met zich meebrengen. Het is mijn bedoeling om mensen een beter beeld te laten zien die te maken hebben met NLD. Het kan ook zijn dat ze dit zelf hebben of iemand kennen die het heeft.

Door de jaren heen ben ik steeds meer over mezelf te weten gekomen, zowel positief als negatief. Wat dat allemaal zijn, wil ik met deze blog beschrijven. Ik hoop dat u het interessant vindt om te lezen.

Het is 24-11-2008 en ik ben achttien jaar. Een tijdje geleden heb ik op tv gezien dat iemand autisme had. Het Syndroom van Asperger om precies te zijn. De kenmerken kwamen mij erg bekend voor. Ik wilde weten of ik dat ook had. Heb ik een ASS (Autisme Spectrum Stoornis)?

Om daar achter te komen, ga ik een intelligentietest doen. Dit gebeurt op 20-10-2008.
Waarom wil ik dit weten? Ik wil antwoorden. Ik wil het weten, want dan kan ik er iets aan of mee doen. Via via kom ik bij een GZ Psycholoog. Hij wilt mij helpen en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Ik vertel hem wat ik wil weten en hoe ik erachter ben gekomen dat ik misschien een stoornis heb. Vanaf de puberteit is er veel veranderd, dat merk ik aan mezelf en aan anderen om me heen. Er is vanaf mijn twaalfde veel gebeurd en ik heb het idee dat ik niet goed mee kan draaien met de rest. Dat ik blijf hangen op een bepaald niveau.

Dat merk ik aan verschillende dingen, zoals:

- Ik heb er moeite mee om me te uiten. Praten doe ik wel, maar niet/weinig over mijn gevoelens.

- Het komt geregeld voor dat ik woedeaanvallen krijg of moet huilen. Dit laat ik weinig zien, omdat ik me ervoor schaam. Hoe kunnen mensen om me heen dan weten dat het niet goed gaat? Dat kunnen ze ook niet weten.

- In een groep ben ik minder sterk qua verbaal. Ik laat de mensen om me heen praten en kijk toe.

In mijn volgende blog zal ik het uitgebreider over deze en andere kenmerken hebben.

In iedere blog plaats ik een nummer die voor mij een bepaalde betekenis heeft:

Mistreated, misplaced, misunderstood
Miss ''know it it's all good''
It didn't slow me down
Mistaken, always second guessing
underestimated, look I'm still around


Pretty pretty please don't you ever feel
Like you're less then, fucking perfect
Pretty pretty please if you ever ever feel
Like you're nothing you're fucking perfect, to me

P!nk - Fuckin' Perfect

Hosting door HQ ICT Systeembeheer