IK DOE OOK MAAR WAT

VERHUIZING

23:01, 4/2/2014 .. 0 comments .. Link

Hoewel het me aan het hart gaat, neem ik vandaag afscheid van dit blog. Bijna driehonderd keer heb ik op deze plek mijn observaties, gevoelens en opvattingen met mijn lezers gedeeld.

Maar niet getreurd, er staat een mooie nieuwe site klaar om al mijn schrijfsels te behuizen. Mocht u niet automatisch worden doorgeschakeld, maak dan even een snelkoppeling op uw bureaublad naar:

http://ikdoeookmaarwat.eu

Heel graag tot ziens op mijn nieuwe website!



DICHTERBIJ

21:42, 3/2/2014 .. 0 comments .. Link

Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij je zijn (Stef Bos).

Was ik maar een dichter, dacht ik afgelopen vrijdagavond. In een plaatselijke kringloopwinkel met de romantische naam Opnieuw & Co, droegen De Dordtse Dichters voor uit eigen werk. En ik was erbij!  Gezeten op een tweedehands bankstel met uitzicht op tweedehands schoenen, lampen en kasten,  luisterden we naar prachtige gedichten die uitnodigden om dichterbij te komen. Dichterbij een observatie, dichterbij een gevoel, dichterbij de dichter. Het was een bijzondere avond met bijzondere mensen. Vol inspiratie reed ik terug. Kon ik maar dichten, dacht ik weer, want ook ik wil dichterbij. Thuis kroop ik achter mijn PC, maar al wat er verscheen waren stukjes tekst. Opeens realiseerde ik me dat je geen dichter hoeft te zijn om dichterbij te komen. Mijn manier is bloggen, wees welkom en kom dichterbij.  



EEN DAG NIET GESCHREVEN

18:04, 2/2/2014 .. 0 comments .. Link

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Maar wat zeg je wanneer je een dag (of twee) niets hebt geschreven? Heb ik dan niet geleefd? Jawel. Heb ik niet dan genoten? Jawel. Is er dan niets om over te bloggen? Jawel. Voel ik me dan schuldig? Ja, wel een beetje. Wil ik me schuldig voelen? Nee. Wat zeg ik over een dag waarop ik niet schreef? Een dag niet geschreven is een dag niet geschreven.



GELEZEN OP GOOGLE

16:47, 1/2/2014 .. 0 comments .. Link

Ofcourse

I talk to myself

Sometimes I need expert advice.



HOEVEEL AUTEURS KEN JIJ?

09:10, 30/1/2014 .. 3 comments .. Link

De Universiteit te Gent heeft een test ontwikkeld om te achterhalen hoeveel auteurs u kent. Er komen honderd namen voorbij, maar zijn het auteurs of niet? Ik blijk bijna niemand van de lijst te kennen, toch berekent de universiteit op basis van deze gegevens dat ik ongeveer 920 namen van schrijvers ken. Wat ik ervan geleerd heb, is dat roem toch wel heel betrekkelijk is. Wordt er een boek van je gepubliceerd, kent niemand je... 

Voor degenen die de test ook willen doen, kijk op http://auteurstest.ugent.be/instructions.html

Leuk, en je steunt het onderzoek.

 

 



MIJN TIJD

17:42, 28/1/2014 .. 0 comments .. Link

'Dat was voor mijn tijd,' hoor je vaak zeggen. Maar wat is 'mijn tijd'? Is dat de tijd die je leeft, de tijd waarin je jong was, de tijd waarin je gelukkig bent? Mijn tijd, jouw tijd, onze tijd, jullie tijd. Als je het goed beschouwt is er maar een tijd, het nu. Want het verleden is verdwenen, en de toekomst is er nog niet. Het NU is van ons allemaal, van mij, van jou, van hem, van haar. Blijkbaar denken anderen daar anders over. Vandaag zei iemand tegen mij: 'Dat is van na jouw tijd.'

NA mijn tijd???



VOGELSPOTTERS

18:06, 27/1/2014 .. 0 comments .. Link

Is er een sneeuwuil in Nederland gesignaleerd, trekken ze er massaal op uit om naar een lege boom te staren. Of ze zitten dagenlang  kleumend in een hutje, te wachten op een Bruine Klauwier die niet komt. Vogelspotters, ik heb ze nooit begrepen.

Man en ik zijn de trotse bezitters van een vijver vol  vissen van eigen kweek (nou ja, we stonden erbij en keken ernaar).  Helaas bezoekt een reiger heel frequent ons driesterrenrestaurant.  Een hekje met schrikdraad leek de geschikte manier om deze ongenode gast te weren.  Afgelopen zondagochtend zitten we in de woonkamer, plotseling landt er een reiger op het gras. Als twee doorgewinterde vogelaars duiken we samen achter de bank om vandaar de afgang van de Reiger te aanschouwen. Langzaam zien we hem langs het schrikdraad schrijden, hij knielt, hij rijst op, probeert het op een andere plek. Het duurt lang, we krijgen zere benen van onze ongemakkelijke positie. We zien hoe de Reiger zijn kop tussen twee schrikdraden door steekt, hoe hij hem weer intrekt, en het opnieuw probeert. Waarom krijgt hij geen schok? Man kreunt, ik piep maar we volharden. Dan steekt de Reiger zijn kop precies tussen twee schrikdraden door. Wat verder, langzaam nog iets verder. En pats! Hij hapt, trekt zich terug, werkt een goudvis naar binnen en vliegt weg. Hij is een vis rijker, wij zijn een illusie armer. Kreunend komen we achter de bank vandaan. Voor de zekerheid bestellen we op Internet wat extra meters schrikdraad. Want één keer voor vogelspotter spelen is leuk, maar stramme ledematen hebben we er niet voor over.



ONTHECHTING

08:48, 26/1/2014 .. 1 comments .. Link

Raar, hoe gehecht een mens aan iets kan raken. Zo kan ik moeilijk kleding wegdoen, ooit had ik namelijk de illusie dat ze me mooi stond. Ik heb nog schriftjes van de lagere school, wegdoen voelt als verraad aan het kleine meisje dat ooit zo haar best deed. Mijn auto is aan vervanging toe, maar ja, hij is bijna deel van mij geworden. En zo is het ook met deze site. Dikwijls vond ik hem te traag, ik wilde anders, beter, sneller. En het is zover, een nieuwe site staat klaar. Hij ziet er prachtig uit. Maar nu kijk ik heel verliefd naar de witte letters en de blauwe achtergrond, naar de ondergaande zon en naar alle teksten. Partir est mourir un peu, afscheid nemen doet een beetje pijn. Binnenkort wordt u automatisch doorgeschakeld naar mijn nieuwe site, maar pas wanneer ik zover ben. Heel even krijgt de nostalgie voorrang. Bent u nieuwsgierig? Kijk alvast op www.ikdoeookmaarwat.eu. Ben natuurlijk wel benieuwd wat u ervan vindt.



AMME NOOIT NIET

15:11, 24/1/2014 .. 0 comments .. Link

Een keer slechts bezocht ik de website van Belvilla. Ik klikte op een paar huizen, las wat informatie over ligging en klimaat, vergeleek  enkele prijzen en sloot de website daarna netjes af. Mijn bezoekje duurde hooguit een kwartier. Sinds die tijd zie ik werkelijk bij iedere website die ik open, ongeacht het onderwerp,  advertenties van.. u raadt het al: Belvilla. Op de een of andere manier hebben die lui, buiten mijn uitdrukkelijke wil om (ik accepteer NOOIT cookies), de gegevens van mijn zoekgedrag opgeslagen en ‘persoonsgerichte’ advertenties gemaakt. Op mij hebben deze een averechts effect. Als Belvilla het nodig vindt om mij te indoctrineren, dan moeten ze dat vooral doen. Maar de kans om ooit zo’n villa aan mij verhuren,  is daarmee definitief verkeken. Ze schuiven die villa’s maar in hun …. (vul in wat van toepassing is).

Enne.. waarom komt niemand hiertegen in opstand? Hoe ver gaan we in het accepteren van deze inbreuk op onze privacy? Want Badvilla is heus niet het enige bedrijf dat deze praktijken toepast.



BLUE THURSDAY

17:51, 23/1/2014 .. 1 comments .. Link

Ineens dook deze week de term Blue Monday op. De maandag in de laatste volle week van januari zou de meest depressieve dag van het jaar zijn. Reden? De goede voornemens zijn mislukt, de vakanties lijken ver weg, de dagen zijn nog steeds donker, je moet de hele week werken, de kerstbonus is al op en je salaris nog niet bijgeschreven.

Wat een onzin, er is immers niemand die bepaalt wat een ander voelt. Voor mezelf heb ik bepaald dat vandaag mijn Blue Thursday was: de hele dag hoofdpijn, donkere luchten, beetje gedoe op het werk en alweer regen. Het goede nieuws is, dat als dit mijn meest depressieve dag van het jaar was, de rest reuze mee zal vallen!



PROBEREN

18:07, 22/1/2014 .. 0 comments .. Link

Een goeroe raadde zijn studenten aan om drie keer per dag te mediteren. De meeste van zijn volgelingen keken hem ernstig aan. Hun commentaar was bijna gelijkluidend: "Ik zal het proberen." Toen de goeroe terug liep naar zijn zitplaats, viel het boek dat hij onder zijn arm had op de grond. Verstoord draaide hij zich om, bukte voorover, reikte naar het boek, maar greep er tien centimeter naast. Keer op keer greep hij vergeefs naar het boek. Zijn studenten keken hem verbijsterd aan. "Probeer jij het ook eens", daagde de goeroe een van hen uit. De student liep naar het boek, boog voorover, pakte het boek en gaf het aan zijn goeroe. Die sloeg boos het boek uit de handen van de student en zei: "Ik vroeg je niet om het boek op te pakken, ik vroeg je alleen om het te proberen!"

Al heel lang probeer ik af te vallen. Tot nu toe zonder succes. Nu begrijp ik dat je er ook iets voor moet doen.



HONDENWEER

21:40, 20/1/2014 .. 0 comments .. Link

De uitdrukking 'It is raining cats and dogs' wordt vaker door Nederlanders dan door de Engelsen zelf gebruikt. Waar komt het gezegde eigenlijk vandaan? Bij ons regent het pijpenstelen. Daar stel ik me lange regendruppels bij voor die lijken op Goudse pijpenstelen. Maar honden en katten die uit de lucht vallen? Er bestaat een mythe die vertelt dat de dieren vroeger een warm plekje onder het riet van de daken vonden. Wanneer het regende vielen de honden en katten letterlijk van het dak. Bij ons vallen weliswaar de mussen dood van het dak, toch geloof ik dit verhaal niet erg. Een andere verklaring is de volgende. De uitdrukking werd al in de 17e eeuw gebruikt. In die tijd lagen de straten vol afval. Wanneer het hard regende spoelden allerlei onfrisse zaken door de open riolen van de stad. Ook de kadavers van honden en katten. It is raining cats and dogs, zou de verbazing kunnen weergeven over al die beesten.
Veel talen hebben een uitdrukking over regen. Zo zien de Fransen pissende koeien: Il pleut comme vache qui pisse. De Duitsers zien jonge hondjes: Es regnet junge Hunde. In Afrika zeggen ze: ou vrouens met knopkieries reen. Het regent oude vrouwen met knuppels. En in Noorwegen zien ze vrouwelijke trollen uit de lucht vallen. Det regner trollkjerringer.
Hoe je het ook noemt, het was pokkenweer vandaag.



WILD EN WOEST LEVEN

02:45, 19/1/2014 .. 0 comments .. Link

Ik kan niet slapen, lig te woelen in mijn bed. Vanavond las ik in mijn filosofiecursus de volgende zinnen: 'bij zestig-plussers is te zien dat de herinneringen uit hun tijd van jong volwassenen het sterkst zijn. Op deze leeftijd doen mensen namelijk veel dingen voor het eerst; ze worden verliefd, krijgen een beroep, gaan het huis uit, trouwen en krijgen kinderen.' Oh nee, dacht ik onmiddellijk, ik ga niet op mijn zestigste zitten zemelen over de goeie ouwe tijd, ik moet direct actie ondernemen. Als ik er voor zorg dat ik de komende jaren spannende dingen onderneem, dan heb ik op mijn zestigste heel wat anders te vertellen. Maar wat is interessant genoeg? Iets in de orde van trouwen en kinderen krijgen. Overspel plegen, is dat wat? De gedachte werd onmiddellijk gevolgd door een woeste opvlieger. Geen goed plan. Wat dan? Naar Santiago lopen? Sky-diven? De wereld rondtrekken met een rugzak? Het enthousiasme bleef uit. In Carnegie Hall optreden? Als Lady Godiva naakt door de straten galloperen? Een easy-rider-motorfiets kopen en daarmee Route 66 rijden? Ik besloot er maar eens een nachtje over te slapen. En nu lig ik te woelen in mijn bed. Misschien kan ik toch beter rustig beginnen. Met pottenbakken of zo.



HOLD ON!

14:33, 17/1/2014 .. 3 comments .. Link

Een schrijversblok is geen aandoening die zomaar overgaat. Ergens in het hoofd van de schrijver heeft zich een knop omgedraaid, er is een blokkade opgeworpen tussen zijn wil en inspiratie. Woorden noch ideeën dienen zich bij hem aan. Zeer vervelend wanneer de schrijver geen grote romans maar korte blogstukjes schrijft. Tijdens het schrijven van een roman kan een schrijver zich namelijk best een paar dagen of weken aan het schrijfproces onttrekken, de lezers die de roman uiteindelijk onder ogen krijgen, zullen niets van zijn geworstel merken. Wanneer hij echter een weblog onderhoudt, wil de schrijver zijn bezoekers niet teleurstellen. De enige manier om over een schrijversblok heen te komen, blijkt te zijn om precies datgene te doen wat niet lukt. Schrijven dus. Lieve lezers, geef niet op. Met deze woordenbrij zaag en beuk ik me een weg door mijn blokkade. Hold on, I'm coming!



MENEER DE CRITICUS

16:21, 16/1/2014 .. 0 comments .. Link

En weer zit ik voor een blanco scherm. Alle zinnen die ik had getypt, zijn inmiddels verwijderd. Volgens mijn interne criticus was het 'onzin, niet de moeite waard' en 'sloeg het nergens op.' Het moet beter, scherper, grappiger, interressanter. 'Blijf je lezers boeien,' riep hij gisteren nog. Maar hoe harder hij roept, hoe meer ik in cliches verzand. Mijn hoofd springt letterlijk op non-actief, geen zinnig idee komt meer naar boven. Wanneer ik boos word, en roep dat meneer het dan zelf maar moet doen, geeft hij niet thuis. En dat houdt de impasse in stand. Maar, sst, op dit moment doet meneer een middagdutje. Ineens staan er wat zinnen op het scherm. Hij vindt het natuurlijk niks maar snel, voordat hij wakker wordt, slinger ik dit stukje de wereld in. Lekker puh!



SCHRIJVERSBLOK

22:28, 13/1/2014 .. 0 comments .. Link

Het writer's block
Is dat een soort boomstomp waarop het hoofd van de dichter wordt afgehakt als het schrijven niet lukt?
Jana Beranova

Al een paar dagen heb ik niet geblogd. Het was druk, ik voelde me niet helemaal lekker, en het schrijven lukte niet zo. Maak ik dan niets mee? Is mijn leven dan zo saai dat er niets over te schrijven valt? Nee, maar misschien heb ik wel een writer's block. Mijn hoofd zal er niet worden afgehakt maar voor alle zekerheid mijd ik de komende dagen kale boomstompen.



PRATENDE KOELKASTEN

19:41, 10/1/2014 .. 0 comments .. Link

Stel, je doet de koelkastdeur open, pakt er een gebakje uit en hoort: 'Dit product past niet in uw dieet.'Futuristische onzin? Nee. De ThinQ Smart Koelkast kan niet alleen tegen je praten, maar ook berichtjes versturen naar een smartphone zodra de melk of de eieren op zijn. Een prachtige uitvinding? Niet voor mij, ik bepaal namelijk nog steeds zelf wat ik koop of eet. Een koelkast hoeft zich niet met mijn eetpatroon te gaan bemoeien.

Inmiddels bestaan er ook communicerende wasmachines; zij vertellen de droger welk droogprogramma voor die ene lading wasgoed nodig is. Ik zie mezelf al bij zo'n droger staan. Een droger die wel luistert naar de wasmachine en niet naar mij. Grom. Man oppert dat je alles natuurlijk wel zelf kan instellen. Maar daar vergist hij zich lelijk in, ik heb namelijk geen HTS-informatica gedaan. Pratende koelkasten, eigenwijze drogers, communicerende wasmachines. Voorlopig zie ik voor onze digitale toekomst slechts een oplossing: Man doet het huishouden en ik..., ik schoffel de aarde in onze tuin.



IN DE WACHTRIJ VOOR DE KASSA

21:00, 8/1/2014 .. 0 comments .. Link

'Zeg eens eerlijk,' vraagt de ene man aan de ander, 'wie heeft het bij jullie thuis voor het zeggen?' Grinnikend kijkt hij zijn gesprekspartner aan. 'Hoe bedoel je?' vraagt de ander. 'Nou, wie neemt bij jou thuis de meeste beslissingen, jij of je vrouw?' Hij knikt zijn gesprekspartner bemoedigend toe. 'Ach,' antwoordt de ander, 'de meeste beslissingen neemt mijn vrouw denk ik.' De ondervrager zucht hoorbaar opgelucht. 'Maar,' vervolgt de ander, 'ik ben natuurlijk wel de baas.' Zijn maat trekt de wenkbrauwen op. 'De baas over mijn eigen illusies,' zucht hij terwijl hij de boodschappen op de lopende band legt.



FIETSENPLAN

21:49, 7/1/2014 .. 0 comments .. Link

Sinds Zoon in Leiden woont, verdwijnt de ene fiets na de ander. De stad slorpt ze op, verstopt ze ergens diep in haar krochten. De eerste keren dat er een rijwiel verdween, werd er steeds door ons een andere fiets geregeld. Na de laatste verdwijning besloot Zoon echter het heft in eigen hand te nemen. Voor 20 euro werd een vierdehandsje op Marktplaats gevonden. Volmaakt tevreden crosste hij ermee van studentenflat naar faculteit naar kroeg. Totdat vorige week niet de fiets maar de bijbehorende sleutel verdween. Zoon nam een hamer en ramde er op los, het slot bewoog niet. Ook niet toen hij er een ijzerzaag op brak. Man haalde de fiets op, en zette hem bij ons in de schuur. Op het moment dat Man met een slijptol aan de gang wilde gaan, belde Zoon. Hij had inmiddels een andere fiets op Marktplaats gevonden. Die overigens best wat op zijn eerste fiets leek.



WEER AAN HET WERK

21:19, 6/1/2014 .. 0 comments .. Link

Iemand vertelde me dat ze, samen met haar man, plannen had gemaakt voor hun pensioen. Verre reizen, zwerven over de aardbol, avonturen beleven, nieuwe dingen ervaren, afstand nemen van het oude. Het leek hen fantastisch. Ze waren gezond, hadden voldoende financiële middelen, en waren klaar voor het Zwitserlevengevoel.  En genieten deden ze. De eerste reis, de tweede, de derde. Ze lieten zich overrompelen door schitterende vergezichten, door spannende excursies, door andere culturen, door onverwachte ontmoetingen. Maar er gebeurde thuis ook iets. Er kwamen kleinkinderen, er ontstonden vrijetijdsclubjes, er kwamen nieuwe bezigheden en verplichtingen. Het gevoel van reizen veranderde. Na weken van mooie uitzichten, konden ze opeens intens verlangen naar een gewone straat met gewone huizen en gewone mensen. Na een dineetje met  exotische gerechten, kregen ze opeens trek in een bakje halfvolle yoghurt. Zonder iets erin.

Een zelfde soort ervaring had ik toen ik vanmorgen na een lange kerstvakantie, weer aan het werk ging. Mijn oude ritme kondigde zich moeiteloos aan: douche, boterham, lunchpakket. Het gevoel van plicht, ritme en ‘moeten’ sprak.  En het beviel goed. Op mijn werk aangekomen, overviel me zelfs een gevoel van thuiskomen.

Wil ik hiermee zeggen dat we nooit meer met vakantie zullen gaan, dat ik nooit meer vrij neem van mijn werk? Natuurlijk niet. Maar het kunnen terugkeren naar een stabiele basis, naar een vertrouwd ritme, naar jezelf, naar thuis is wel een voorwaarde om weg te gaan. Cruijff zou zeggen: als je altijd vakantie hebt, dan heb je nooit vakantie.



{ Last Page } { Page 1 of 15 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

VERHUIZING
DICHTERBIJ
EEN DAG NIET GESCHREVEN
GELEZEN OP GOOGLE
HOEVEEL AUTEURS KEN JIJ?

Friends