Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Ilona's hart en ziel

Albano

21:35, 21/2/2011 .. 0 comments .. 0 trackbacks .. Link
Vorige week vrijdag was een hel bij ons op school. Een jongen van het derde jaar had zelfmoord gepleegd. Na het eerste lesuur waren verschillende mensen aan het huilen en toen kregen we het te horen, Albano was er niet meer. Zelf heb ik hem niet gekend, maar het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje over school. In de eerste pauze was iedereen al op de hoogte gebracht en de sfeer was verschrikkelijk. Iedereen die hem gekend had was aan het huilen en omhelsde elkaar, het enige wat op de normaal gezien rumoerige speelplaats te horen was, was een zacht gemompel. Niemand wist wat te doen. Hoe moet je je voelen als heel de school in rouw is door een overlijden? Wat moet je doen als je beste vriendin huilt omdat ze haar beste vriend zag huilen? Het is niet eerlijk, hij was nog maar 15! Oké, het was zijn eigen keuze maar dan nog. Het ergste moment van de dag was toen mijn leerkracht Nederlands begon te huilen. Hij is de meest arrogante leerkracht die ik ooit gehad heb, maar toen toonde hij een kant die ik nooit van hem verwacht had. Hij stelde zich volledig kwetsbaar op en ik had moeite om niet mee te huilen. Vandaag heb ik iets in het rouwregister geschreven dat in de hal ligt voor hem, uit respect voor hem, zijn familie en vrienden. Het blijft raar om te weten dat hij er niet meer is, ook al heb ik hem nooit gekend. Het is iets plots dat in de 'veilige' omgeving binnendringt. Je hoort van zo'n dingen maar verwacht niet dat het in je eigen school gebeurt... Maar blijkbaar kan het toch. Albano, ik heb je niet gekend maar ik hoop dat het je goed gaat daarboven. Weet dat je hier gemist wordt door iedereen. R.I.P Ilona W.

12-02-2011

20:26, 12/2/2011 .. 0 comments .. Link
Mensen komen en gaan in je leven, zo gaat het nu eenmaal. Je kan er niets aan veranderen, toch? Toen ik vandaag door mijn oude sms'en bladerde kwam ik uit op sms'en van vroegere vrienden. Ze zijn eigenlijk nog niet volledig 'vroeger', maar echt vrienden zijn het niet meer. Ongeveer drie maand geleden behoorden twee jongens tot mijn beste vrienden. Ik zal ze Max en Simon noemen. Max is altijd een goede vriend geweest waarop ik altijd terug kon vallen, Simon aan de andere kant was nog anders. Al een heel lange tijd heb ik gevoelens voor hem en onze vriendschap bestaat uit ups en downs. Daarmee bedoel ik: momenten waarop we praten en momenten waarop we helemaal niet praten. Elke periode duurt een paar weken maar het is gewoon niet mogelijk om daar mee te blijven leven. Sinds 2011 is geen van beiden nog een echt goede vriend. Om één of andere reden is alles gewoon stil gevallen, met hen allebei. Met Max kan ik nog nauwelijks een deftig gesprek voeren en Simon, wel ja, we zitten weer in een 'down', een permanente deze keer. En toch moet ik nog met hen in mijn leven zitten aangezien ik ze nog elke dag op school zal moeten zien dit jaar, én volgend jaar. Iemand anders, een goede vriendin, Lies, is veranderd van school en ook de vriendschap met haar is al zodanig hard verminderd dat ik haar niet eens meer spreek. Conclusie: Mensen verdwijnen uit je leven en of je het nu wil of niet, je kan er meestal niets aan doen. Ilona W.

10-02-2011

21:42, 10/2/2011 .. 0 comments .. Link
Hallo iedereen, Mijn naam is Ilona Williams en ik ben een meisje van 16 jaar dat in België woont. Ik schrijf graag in mijn vrije tijd, zowel in het Nederlands als in het Engels omdat het een manier is om mijn gevoelens te verwerken. Een paar dagen geleden kwam ik op het idee om mijn 'teksten' op een blog te zetten. Je ziet namelijk veel in films dat mensen hun blogs populair worden, ook al verwacht ik dat niet echt. Ik heb geen idee of jullie mijn blog gaan lezen of niet maar wie niet waagt niet wint. Hier komt mijn eerste 'verhaal'. Enjoy. Elke donderdag heb ik de laatste twee lesuren LO. Soms is het het hoogtepunt van de week, andere keren zou ik liever in een les geschiedenis zitten, maar de voorbije weken valt het best goed mee. Sinds de kerstvakantie zijn de twee lesuren opgesplitst in toestelturnen en in basketbal, en ook vandaag was dat zo. Na één match gespeeld te hebben werden onze teams gewisseld en zag ik de gelegenheid om op de bank te gaan zitten en uit te rusten. 4 tegen 4. Terwijl ik mijn klasgenoten van het ene doel naar het andere zag rennen kwam het in me op: 'in LO is iedereen een bepaald type'. Je hebt de personen die graag en goed in team spelen en de bal geregeld passen naar anderen, dan heb je de 'egospelers' die zelf liever weglopen met de bal en uiteindelijk heb je nog de mensen die liever zo ver mogelijk wegblijven van de bal. Het was een snelle maar rake indeling, volgens mijn eigen mening. Als je je klasgenoten redelijk goed kent moet je er maar eens op letten, je kan meestal wel op het voorhand bepalen wie een teamspeler is en wie niet. In de meeste klassen heb je de 'bitchen', meestal één van de egospelers, tenzij ze in nood zit en niet anders kan dan de bal te passen. Maar je hebt daarbij ook degene die ver van de bal wilt blijven omdat ze zich te goed voelt om eens te gooien. Dan heb je nog de teamplayers, meestal vriendelijk, het typisch iemand die je als kennis kan beschouwen, tenzij het één van je vrienden of vriendinnen is. De verlegen mensen in de klas zijn mééstal ook degenen die ver weg blijven van de bal. En de meeste jongens zijn teamspelers. Soms is het echt gemakkelijk om mensen in te delen zonder ze heel persoonlijk te kennen. Ilona Williams x

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Albano
12-02-2011
10-02-2011

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer