In Eigen Woorden

Binnentuin

Posted in Liefde

zachtvallend avondlicht
kleurt oude stadsmuur
plotseling romantisch
streelt zich inwaarts
door aarzelende
stilbewaarde kieren

zwijgend bloeit binnentuin
goed onderhouden
doch jarenlang
door niemand
meer aandachtig
bekeken en genoten

ik vraag belet
muziek speelt eerste maten
verlokt betreed ik
groenfluwelen mos
omhuld door glanzend toverstof
gewoon, omdat ik zag

16:58 - Friday 30 July 2010 - comments {0} - post comment

Eigen grond

Posted in Mijmeringen

Vakantie is leuk, maar het is ook heerlijk om weer thuis te zijn. Heel even je huis zien met nieuwe ogen, daarna terugglijden in de vertrouwde huiselijkheid.
Een rondje door het bos maakt mijn thuiskomgevoel compleet. Alles is er nog, fris en groen door de vele regen van de afgelopen dagen. En hoewel het nog niet eens augustus is, bemerk ik al een begin van iets herfstigst, van gestopte groei, eerste dode bladeren, vochtige paddestoelengeur.
Ik mijmer over verbindingsdraden. Hoe ver ik ook weg ben, de hechting aan mijn huis en ‘mijn' bos reist vanbinnen mee en laat zich bij thuiskomst vreugdevol hervinden, hervoelen. Met mensen werkt het eigenlijk net zo. We kunnen mailen, bellen, herinneren, dromen, en dat is goede voeding voor de ‘draden’. Maar de ander letterlijk weer dichtbij weten en kunnen uitzien naar de volgende ontmoeting laat mij pas echt herlanden. Terug op eigen grond.

18:07 - Thursday 29 July 2010 - comments {0} - post comment

Lekker

Posted in Hmmm!

vlinders vleugelen
wolken wervelen
suiker spint
klevende draden

oud en dwaas
lekker, zeg jij
doe nog maar
ietsje zoeter

13:55 - Saturday 24 July 2010 - comments {0} - post comment

Valreep

Posted in Het leven

Als je iets nieuws begint, is je omgeving daar niet altijd direct enthousiast over of blij mee. Ze moeten wennen. Het uit zich in kritisch commentaar, soms zelfs sabotage. Het is dan zaak standvastig te blijven, rustig te laten merken dat het nieuwe de weg is die jij wilt gaan. Niet altijd gemakkelijk, maar een peulenschil vergeleken met het innerlijk gekrakeel dat kan losbarsten van het leger saboteurs in jezelf.
Mag dit wel, dit nieuwe? Hoezo dacht ik daar gelukkiger van te worden? Is het niet toch onzin, verkeerd? Waarom kon ik niet gewoon tevreden blijven met hoe het was?
Op, of zelfs net over, de valreep proberen je innerlijke saboteurs nog eens flink uit te halen, en bijna zie je af van je al vergevorderd in gang gezette verandering. Eerst voelde het nieuwe zo goed, wist je het zeker. En nu ineens...help!
Ik heb geleerd dat het gewoon de laatste stuiptrekkingen zijn. Net als de opmerkingen uit de omgeving moet je ze geduldig pareren. Er is namelijk maar een weg. De weg, die je al bent ingeslagen. De rest zijn oude stemmen, oude belangen bij een versie van jou die definitief voorbij is.

19:00 - Monday 19 July 2010 - comments {0} - post comment

Kijken

Posted in Gedichten

wat lach je, vraag ik
om niets, zeg jij
met een blik
die alles vertelt

gedachten buitelen
verlangens duizelen
jouw ogen
kijken mij nieuw

10:10 - Friday 16 July 2010 - comments {0} - post comment

Jij kleine vogel

Posted in Inspirerend

Vanochtend kreeg ik 'out of the blue' ineens de behoefte om een Nederlandse vertaling te maken van het liedje 'This little bird' van Marianne Fatihfull.
Dit kwam er uit. En de tekst is zingbaar.

jij kleine vogel, wie zond je naar mij?
hier naar de aarde, zo sierlijk en vrij
deel van de wind, en je slaapt op de wind
jij kleine vogel, wie zond je naar mij?

zo klein en breekbaar, doorzichtig lichtblauw
zo teer gevederd, de zon schijnt erdoor
jij kleine vogel, deel van de wind
jij kleine vogel, wie zond je naar mij?

je vliegt zo hoog, daar in de lucht
haast onzichtbaar ver op je vlucht
die ene keer dat je landt op de grond
is kleine vogel, jij kleine vogel,
is kleine vogel... dood

'This Little Bird' kun je hier nog een keertje horen:
http://www.youtube.com/watch?v=YyfPiKoypxQ&feature=related

11:07 - Wednesday 14 July 2010 - comments {0} - post comment

Enclave

Posted in Het leven

Nadat het dagenlang erg warm weer was, verdreven vandaag een paar flinke buien de hitte. Er komen opnieuw hoge temperaturen aan, maar nu even zitten we in een enclave van koelere lucht. Ik ben net wezen wandelen en heb ervan genoten. Lekker een vestje aan, weer in tempo lopen zonder te zweten.
Hitte verlamt me, verweekt mijn hersenen. Was het maar weer herfst, denk ik op dagen dat anderen opgetogen de barbecue klaarzetten. Natuurlijk, de lange zwoele avonden zijn heerlijk. Maar geef me verder asjeblieft regelmatig een frisse enclave om een beetje bij te komen.

21:12 - Monday 12 July 2010 - comments {1} - post comment

Glanzend

Posted in Hmmm!

Vandaag zijn H. en ik verder gegaan met ons nieuwe probeersel: zingen (ik) met accordeonbegeleiding (hij). We kozen een paar evergreens die we allebei mooi vinden en waar we muziek en tekst van hebben. Ik bleek goed bij stem en het ging lekker. Omdat ik bij het oefenen zonder versterking zing, moet ik flink opboksen tegen de accordeon: erg goed voor het trainen van mijn volume. Vooral ‘I Could Have Danced All Night’ uit ‘My Fair Lady’ gaf me vleugels. Net als in het lied steeg mijn hart op.
Met deze zangpogingen maak ik een in het geheim gekoesterde meisjeswens waar. Ik wilde ooit popzangeres worden, maar vond mezelf te lelijk en dacht niet te kunnen zingen. Op mijn oude dag blijk ik toch over een redelijke stem te beschikken en hanteer ik andere schoonheidscriteria waar ook ikzelf wel bij vaar. Dankzij H.’s genereuze begeleidingsaanbod en stimulans wordt de droom nu alsnog werkelijkheid. Zelfs al zou ze beperkt blijven tot tussen de veilige schuifdeuren.
Later liepen we een rondje in het bos om even bij te komen. Het was het ideale weer: niet te koud, niet te warm, met een friszachte wind die ruisend door het hoge gras langs de binnenpaden waaide. Ik voelde me glanzend, er is geen ander woord voor, en oogstte een lieve glimlach van H.

Zing, dans even mee met dit schattige filmpje:
http://www.youtube.com/watch?v=AFMlx3X0PqY&NR=1

20:37 - Tuesday 6 July 2010 - comments {0} - post comment

Alles goed

Posted in Droomsporen

Ondanks de warmte heb ik vannacht goed geslapen en intensief gedroomd. Ik kan me er alleen niets meer van herinneren, terwijl het bij tussentijds wakker worden allemaal nog zo helder was. Het ‘verhaal’ van de droom wil me niet meer te binnen schieten. Jammer, vind ik. Het gevoel dat ik erbij had, weet ik nog wel. Het was druk in mijn droom, er waren veel mensen bij betrokken, en het ging om iets positiefs. Er zat ook een beweging in, een gebeurtenis die zich een aantal keren herhaalde en me elke keer tot de conclusie bracht, dat alles goed was.
Dit besef van ‘alles goed’, is wat mijn droom me meegeeft de dag in. Ik mijmer er nog even over heen en weer met mezelf, probeer alsnog de herinnering aan het droomverhaal terug te halen. Maar ze is me definitief ontglipt. En dan denk ik: ach, hoe belangrijk is het eigenlijk om precies te weten hoe en wat en waarom? Ik besluit het positieve gevoel bij me te houden en simpelweg blij te zijn met het geluk waarmee mijn eigen droom me omarmde.
Dan open ik mijn mailbox en zie dat iemand me een YouTube-je van een romantische ‘evergreen’ heeft gestuurd. Ik draai hem gauw en zwijmel weg op de muziek van Jim Reeves met ‘I Love You Because’. En kan de tekst van het laatste couplet moeiteloos ook toedichten aan mijn droom van vannacht: ze liep naast me en maakte me blij.

I love you because the future's brighter
every time I'm walking by your side
I love you because my heart is lighter
the door to happiness is open wide

Meegenieten? http://www.youtube.com/watch?v=nECoA-uVGfw

19:09 - Thursday 1 July 2010 - comments {0} - post comment

Splinter

Posted in Schrijven

Een paar weken geleden las ik in De Volkskrant een interview met de Poolse dichteres Ewa Lipska. Daarin zegt ze over schrijven, nadat ze eerst de dichter Novalis citeert (‘De poëzie heelt de wonden die het verstand maakt’):
Schrijven is moeilijk, maar het is wel een moeilijk plezier. Ik krijg meer lucht, en wat wil je nog meer in het leven?

En in dichtvorm (strofe uit het gedicht Splinter):
de problemen beginnen met
de in het geheugen gedrongen splinter
het is moeilijk die eruit te trekken
nog moeilijker om die te beschrijven

Ja, en na zoveel moois ben ik even stil. En moet weer denken aan de eend die gaten eet. Iets helen kan alleen nadat je het gat (het gemis, de pijn) hebt durven voelen, en het achterliggende verlangen onder ogen hebt gezien. De splinter eruit hebt getrokken en beschreven. Inderdaad: niet gemakkelijk. Maar wel de enige manier om jezelf echt lucht te geven.
Misschien is dit wel mijn voornaamste motief voor dit weblog. Het schrijven van deze stukjes helpt me om langzaam, stukje bij beetje, mijn splinter eruit te trekken. Zoals Ewa Lipska het zegt:
Iedereen krijgt in zijn leven een splinter, maar voor iedereen is dat iets anders.

10:41 - Monday 28 June 2010 - comments {0} - post comment

Last Page

Description
Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia

Home
User Profile
Archives
Categories
- Droomsporen
- Er is meer...
- Gedichten
- Het leven
- Hmmm!
- Inspirerend
- Lang geleden
- Liefde
- Mijmeringen
- Schrijven
- Souvenirs
- Vanbinnen
- Verhalen
Links
Werkende Woorden
Tussen woord en beeld
Dichtbundel 'Grijs geluk'
Stichting Vertellen
Schrijven Online
De Voorde

Recent Entries
- Binnentuin
- Eigen grond
- Lekker
- Valreep
- Kijken
- Jij kleine vogel
- Enclave
- Glanzend
- Alles goed
- Splinter