De achterkant van de maan

Gisternacht had ik een heel ‘foute’ droom. Verzachtende omstandigheid was dat het zich afspeelde op een acteerles, maar toch. Ik droeg een mooie lange jurk en moest met verschillende mannelijke acteurs de zin oefenen: ‘Neem me mee naar de achterkant van de maan!’, en mij dan aan de hand van mijn ‘prins’ laten meevoeren.

Wat een contrast met de zelfstandige, autonome vrouw die ik keurig probeer te zijn sinds de tweede feministische golf. Ik moet helaas bekennen dat ik het heerlijk vond in mijn droom, even ‘prinsesje’ zijn en me laten ‘redden’.

Daarom dit gedicht.

vraag me,

en ik volg je

waar je heen gaat

zelfs al was het

naar de achterkant

van de maan

neem mijn hand

voer me mee

ik sluit mijn ogen

breng mij

naar de feestzaal

in je paleis

dans me

op de beweging

van je liefde

draag me

laat me nooit, nee

nooit meer gaan

10:05 - Friday 12 June 2009 - post comment