Door jou ga ik zingen

Vanmiddag pakte jij met beide handen behoedzaam zomaar mijn grootste dilemma beet. Dat, wat ik zelf mijn ‘innerlijke tandem’ noem. De ene helft van mij wil, durft en gaat ervoor; de andere helft trapt even fanatiek op de rem. Dit speelt mij ernstig parten bij mijn optredens.

We spraken over het monster van de podiumbang, keken het eens goed in de ogen waardoor het al een stapje terugweek. Maar jij deed meer. Je keek en zag, wist precies de vinger te leggen op waar ik blokkeer, op wat beter kan en hoe, en vooral uit welke binnenruimten ik dat allemaal tevoorschijn kan toveren. Beter gezegd niet ‘dat’, maar mij. Mijn schoonheid, de schoonheid van wat ik over het voetlicht wil brengen, wat ik de wereld heb te melden. In een volledig aanwezig-zijn van wie ik ben, kwetsbaar en wel.

Dat jij onder mijn huid durfde te tasten juist daar waar zij het bijna niet zichtbare maar oh zo stugge en pijnlijke schild tussen mij en de buitenwereld vormt, is van een grootse liefdevolheid.

Terwijl ik terugliep naar het station, nog bibberig en ontroerd van de eerste pogingen werkelijk uit mijzelf tevoorschijn te komen, dacht ik ineens terug aan onze eerste ontmoeting. Toen je me vertelde dat je zanger bent, kreeg ik spontaan kippenvel en hoorde een stem in mij spreken: ‘Door jou ga ik zingen!’ Bizar, dacht ik: hij zegt toch net dat hij zingt? Nu begrijp ik wat mij werd verteld. Het ‘zingen’ moet ik uiteraard zelf gaan doen, maar ik voel me heel, heel rijk met jouw bereidheid om hierin naast me te staan.

23:19 - Monday 28 September 2009 - post comment