Veertje

Gistermiddag was ik op bezoek bij een vriend. Op een gegeven moment vertelde hij me, hoe hij van de zomer ’s ochtends na het ontbijt met een kop koffie op zijn hotelbalkon zat te mijmeren. Het hotel lag in een hoger stadsgedeelte met weids uitzicht op de stad beneden. Tegen de achtergrond van het stadsgedruis hoorde hij vlakbij vogels zingen, en toen dwarrelde ineens een klein wit veertje voor hem neer op zijn tafeltje. Het moment inspireerde hem tot een gedicht.

Ik was ontroerd door wat hij vertelde en door het gedicht.

Even later ging ik weg. We namen innig afscheid. Hij keek me nog even na en deed toen de deur dicht.

Ik begon de straat uit te lopen. ‘Oh jee, paraplu vergeten!’ schoot plotseling door me heen en ik rende terug. Vriend stond nog in het benedenhalletje en deed weer open. Hij ging naar boven om mijn paraplu te halen.

Mijn ogen dwaalden rond. Op de grond lagen zaken zoals zich die in een halletje kunnen verzamelen: wat reclamefolders, verdwaalde plastic zakken en een paar oude sneeuwschoenen. Toen viel mijn oog op…. een klein wit veertje, naast de sneeuwschoenen. Ik raapte het op, en gaf het aan mijn vriend die intussen weer beneden kwam met de paraplu. ‘Hier is je veertje weer’, zei ik. Hij glimlachte en pakte het voorzichtig aan. We namen opnieuw innig afscheid.

Licht als het veertje liep ik naar het station.

09:39 - Thursday 8 October 2009 - post comment