Samen stralen

Als jij in mijn buurt bent, als ik intensief aan je denk, als we iets samen doen, gaan al mijn lampjes vanbinnen aan. Jij kijkt mijn kant op, en ik begin te stralen.

Ik laat je nieuwsgierigheid, je acceptatie, je ontroering ongecensureerd binnenkomen en kijk even ongegeneerd naar jou. Het gaat moeiteloos. Ik word uitgelicht, en licht op mijn beurt jou uit.

Toch is dit niet alleen, of zelfs niet zozeer, iets tussen jou en mij als individuen. Wij komen als we elkaar zo open in de ogen durven zien, juist terecht in de zielslaag waarin jij en ik dezelfde zijn. En niet alleen wij twee: we raken aan een universele menselijke laag. Het punt waar iemands grootste kwetsbaarheid en grootste kracht samenkomen. De bron van leven, van creativiteit.

Op die plek zijn het jij en ik, maar boven al onze kunstenaarszielen die elkaar ontmoeten, herkennen. Waarmee wij in een klap niet alleen verbonden zijn met elkaar maar deel uit maken van een groter ‘veld’, een gemeenschap van ontvankelijkheid, van schoonheid, van vormkracht, van in de wereld willen zetten. Verbonden in dat, waarin wij het meest onszelf en het meest elkaar zijn.

Ik straal, jij straalt, wij stralen… wat een geluk.

21:08 - Monday 23 November 2009 - post comment