Mezelf thuisbrengen

Ik heb de rare gewoonte ook zelf regelmatig even te kijken op mijn eigen weblog. Het is dan een beetje alsof ik iemand anders lees. Meer nog dan een ‘gewoon’ geschreven stukje op papier of in mijn tekstverwerkingsprogramma, bewerkstelligt publicatie een zekere afstand. Ik kom als het ware mezelf even buiten tegen, en ben soms verbaasd over wat ik aantref.

Het is vooral verrassend te merken dat mijn blog de dingen vaak veel scherper, en eerder, in de gaten heeft dan ik. Alsof mijn schrijven me vooruit is. Ik hoor dit vaker, van beeldend kunstenaars en verhalenvertellers: je maakt iets c.q. vertelt een verhaal, en pas daarna, soms zelfs veel later, weet je wat de boodschap is. Alsof je door jezelf wordt thuisgebracht.

Schrijven helpt me bij mijn innerlijk bewegen. Ik vind het rustgevend om een nog niet helemaal uitgerijpt gedachtespoor te volgen, het te ‘lopen’ met mijn woorden, het een vorm te geven zodat ik er ook zelf naar kan kijken.

De etalage van dit weblog versterkt dat effect. Publiek maken, in de wereld zetten van mijn gedachten, zodat ze gaan resoneren in een wijdere ruimte dan alleen in mijzelf. Zelf ook mijn lezer worden, deel van de omgeving, het grotere geheel. Kijken, verrast worden, alsnog beseffen. Mezelf thuisbrengen.

13:56 - Sunday 13 December 2009 - post comment