Krijsen

Als het er buiten erg aanlokkelijk uitziet, zegt mijn vriendin: ‘Het krijst!’

Op zo’n dag onttrekken we ons even aan onze verplichtingen en gaan bos of park in. Ons laven aan berijpte takken, paddenstoelen, leuk mos of wat er verder te zien valt.

Gisteren trof ons het goudzilverig in de winterzon uitgelichte riet, en later de toverlichtval op de groenuitgeslagen stammen in het bos. ‘Was het vorig jaar ook al zo mooi?’, vraag ik voor de zoveelste maal. ‘Nee, we kijken steeds beter’, meent mijn vriendin.

Terwijl we onderweg het leven doornemen, blijft de natuur onaangedaan voortkrijsen. Daartegen zijn wij niet bestand, en aanvankelijk bloedserieus gefileerde weerbarstigheden worden plotseling hilarisch. Schaterlachend geven we onze werkperikelen en intermenselijke strubbelingen mee aan de wind.

Na een uurtje roept alsnog de plicht. Maar wij kunnen er weer tegen. Tot de volgende lokroep.

09:53 - Wednesday 16 December 2009 - post comment