Fantoomvriend

Een van mijn lievelingsbomen werd vorig voorjaar slachtoffer van de bosuitdunning. Ik bezoek nog af en toe de stronk die van hem rest, en ga er dan op staan. Het is heel bijzonder, zo de aanwezigheid van de verdwenen boom nog te kunnen voelen.

Gistermiddag was ik er weer. Nu ‘sprak’ de niet-boom. “Het hoeft niet één verhaal te zijn”, zei hij.

Het sloeg op Verloren Vriend. Nog steeds ben ik niet helemaal in het reine met het abrupte einde. Blijf me afvragen waarom het zo gegaan is, zoek nog aldoor naar de sluitende verklaring die maar niet wil komen. Want naast de weerbarstigheid van onze kennelijk toch onverenigbare verwachtingen en gedragsstijlen, waren er ook de onmiddellijke onderhuidse band, het bovenhuidse aftasten en steggelen, de artistieke schoonheid waarin wij elkaar optilden tot iets gezamenlijk groters, de ontroering, de frustraties, het plezier. En dan heb ik vast nog niet alles genoemd.

Omvat door de energie van de niet-boom mochten al deze verhalen er zijn, zonder woorden door mij heen waaien. En ik besloot om ook in mijn hart, op de fantoomplek die Verloren Vriend achterliet, mijn gelaagde herinneringen zachtjes te laten doorbewegen, geduid of niet.

09:35 - Thursday 28 January 2010 - post comment