Zielsmoleculen

Als we dood zijn, wordt ons lichaam opnieuw onderdeel van de kringloop van het leven. In de vorm van moleculen gaan we gewoon op in aarde, lucht en water, in nieuw leven.

Met de ziel is het wat ingewikkelder. Ik geloof zelf niet in een leven na dit leven. Niet die zin dat ik verwacht in de hemel of waar dan ook, voort te leven als degene die ik nu ben. Maar misschien blijf ik, of delen van mij, wel bestaan in de vorm van een energie, een aanwezigheid.

In elk geval blijf je bestaan in de herinneringen die je naliet, de gedachten en belevingen die je aan anderen hebt overgedragen en in hen hebt opgewekt. In steeds verdere verdunning sijpelen die ook weer door in de generaties daarna en daarna. Een soort van zielsmoleculen, die grondstof vormen voor nieuw zielenleven. Dat verklaart hoe het kan, dat invloeden van voorouders doorstralen in jouw ervaringen ook zonder dat ze expliciet zijn doorgegeven.

Sommige mensen geloven dat we meerdere malen reïncarneren op aarde, om in volgende levens nog onuitgewerkte zielsthema’s te ‘herkansen’. Dat zou best eens kunnen. Het is mij inderdaad enkele malen gebeurd dat ik iemand tegenkwam bij wie ik sterk het gevoel had dat we elkaar al ergens van kenden, en met wie onverwacht een leerzame diepgang en/of wrijving ontstond: er was kennelijk nog iets te verhapstukken. Volgens deze gedachte worden niet alleen onze zielsmoleculen, maar hele zielspatronen opnieuw mee-geconfigureerd in de zielen na ons.

We weten het domweg niet, en dat maakt de dood zo ongrijpbaar: iemand is er niet meer, maar blijft toch om ons heen, deel geworden van het grote geheel.

14:29 - Friday 5 February 2010 - post comment