Weer klein

Vroeger zei ik tegen mijn ouders: ‘Als ik later groot ben, dan worden jullie weer klein.’ Ik had, als veel kinderen, een soort reïncarnatiegeloof.

Nu heb ik een volwassenen zoon en een oude vader die aan zijn levenseinde is gekomen. Met ieder stapje van fysieke aftakeling is het, of hij tevens een huid verliest. Stuk voor stuk legt hij al die volwassen rollen af die hij gespeeld heeft en tot voor kort nog steeds speelde, met zijn onvermoeibare maatschappelijke betrokkenheid, zijn drang in de wereld aanwezig te zijn.

Wat over blijft is niet alleen een hulpbehoevende zieke. Hij keert ook terug naar zijn essentie. Daarbij wordt door de man en vader heen steeds sterker opnieuw het jongetje zichtbaar dat hij ooit was. Het dromerige kind dat de dingen op zich af liet komen, verwonderd opsloeg. Dat blij is met aandacht en liefde. Met maar een huid: een tere babyhuid.

De rollen draaien om. Wij moeten hem helpen met dingen waar hij vroeger ons mee hielp, zoals eten voeren. Mijn vader is ‘weer klein geworden’.

11:20 - Sunday 21 February 2010 - post comment