Uur van zachtheid

Als iemand in stapjes dood gaat zoals mijn vader, keert hij steeds verder terug naar zijn essentie. Natuurlijk herdenken we hem morgen in zijn volle glorie, in wie hij was en wat hij heeft betekend. Maar voorop staat de herinnering aan zijn zachte karakter.

Mijn vader kon eigenwijs zijn, meningen ventileren, zelfs drammen, maar altijd voor de goede zaak. Kwaadaardig was hij nooit. Uiteraard maakte hij missers, ook in onze opvoeding. Hij had oogkleppen, blinde vlekken en preoccupaties. Maar altijd was hij ons oprecht toegedaan, vanuit een basishouding van liefhebbende acceptatie. In zijn laatste weken herleefde de pure band uit onze kinderjaren.

Begin jaren ’50 schreef mijn vader gedichten, vaak lichtelijk preluderend op Adriaan Roland Holst van wie hij toentertijd een groot bewonderaar was. Eentje ervan mailde hij me een tijdje geleden. Met het laatste couplet luid ik hem morgen uit. In zijn finale uur van zachtheid.

Ik weet niet wat alleen de hemel weet,

maar wel dat in der winden wisselingen
een herinnering nog nooit verloren ging en
dat een hart een uur van zachtheid nooit vergeet.

15:36 - Thursday 4 March 2010 - post comment