In Eigen Woorden

Dansles

Hij lag al jaren vergeten achterin de kast op de kamer die vroeger van het meisje was geweest. Een oude, versleten clownspop. Dozen met oude paperassen, niet meer gebruikte kerstspullen en jaargangen tijdschriften van meer dan twintig jaar geleden hielden hem uit het zicht.
Toen de oude man en vrouw beiden waren gestorven, kort na elkaar, ruimden hun beide kinderen het huis leeg. Toen de zoon de laatste dozen naar beneden wilde halen, vond hij de clownspop. Wat een raar ding... hij pakte hem aan een been beet en liep naar zijn zus.
“Was die van jou?”
De jaren vielen weg.
Clown was halverwege het eerste jaar van haar middelbare schooltijd uit haar leven verdwenen. Toen ze had besloten dat ze te groot was geworden voor speelgoed. Ze had hem diep in de kast gesmeten, achter haar schoenen en tassen. Hij was zo versleten dat ze hem niet net als haar andere poppen had willen weggeven aan haar nichtjes.
Clown was haar vertrouweling geweest als ze weer eens op haar kop had gekregen voor haar onhandigheid, of was uitgelachen. Ze liet hem struikelen over zijn eigen benen, hij liet dingen uit zijn handen vallen, bewoog zich houterig, maakte voortdurend de domste fouten. Toch hield ze van hem. Het hoorde bij Clown om zo te zijn.
Ze was Clown totaal vergeten. Hij hoorde bij een andere tijd, een oud stuk van haar leven. Ze had via trainingen en een therapie haar faalangst overwonnen, het voortdurende gevoel van tekort schieten dat haar jeugd zo had overschaduwd.
In een impuls pakte ze Clown aan van haar broer en droeg hem naar haar auto, vastbesloten hem thuis een ereplaatsje te geven op haar bureau. Hij zou haar helpen lastige opdrachtgevers te pareren. En ze zou het er met hem over hebben, of ze niet toch nog op dansles zou gaan.

10:45 - Sunday 14 November 2010 - post comment

Clown
Ik ga je niet vragen in hoeverre dit stukje autobiografisch is... Wel sluit het prachtig aan bij mijn gisteren begonnen zolderopruiming, waar ik van alles uit oudere stukken van mijn leven tegenkom en moet besluiten of het "mag blijven" of niet! De gedachte dat de kinderen ooit het huis zullen moeten opruimen helpt soms bij het beslissen. Dat hebben we zelf al een paar keer moeten doen.
lieve groet,
annelies
Anonymous - 22:42 - Sunday 14 November 2010

Autobiografisch?
Hoi Annelies,
Autobiografisch is dit verhaaltje niet. Ik heb nooit een clownspop gehad (misschien, achteraf gezien, wel willen hebben...), en ook de rest is verzonnen. Natuurlijk zit in wat ik schrijf altijd iets van mezelf, maar wat precies: dat is het geheim van de schrijver.
Succes met de zolderopruiming!
Saskia - 10:54 - Monday 15 November 2010

Last Page

Description
Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia

Home
User Profile
Archives
Categories
- Droomsporen
- Er is meer...
- Gedichten
- Het leven
- Hmmm!
- Inspirerend
- Lang geleden
- Liefde
- Mijmeringen
- Schrijven
- Souvenirs
- Vanbinnen
- Verhalen
Links
Werkende Woorden
Weerklank
Tussen woord en beeld
Dichtbundel Grijs geluk
Dichtbundel Vroeger of later
Stichting Vertellen
Schrijven Online
De Voorde
NIEUW!! In het voorbijgaan

Recent Entries
- Nieuw weblog!
- What's in a name...
- Nieuwe schoenen?
- Wegens geluk gesloten
- Meanderen
- Vanachter de spiegel
- Vroeger of later
- Kicken
- De TAO van Doornroosje
- Herkenning