Haar eigen licht

Dit verhaaltje schreef ik een half jaar geleden. Een dierbaar verhaaltje.
Later vond ik precies de juiste afbeelding erbij: een van de balletdanseresjes van Degas. 

Er was eens een prinsesje. Een heel gewoon prinsesje, op het eerste gezicht niet erg mooi of bijzonder. Tot ze ging stralen als een zon. Als iemand lief tegen haar was, haar kuste, bij haar wilde zijn, ontvlamde haar innerlijk licht. Dan werd ze prachtig en onweerstaanbaar.
Vaak ook gebeurde het zomaar. Want het licht woonde in haar eigen hart. Soms scheen het zo sterk dat ze niet stil kon blijven zitten en begon te dansen, gewoon voor zichzelf.
Op een dag kwam er een prins. Hij keek naar haar en nam haar hand. Ze danste met de prins. Een dans als een droom. Teder, sierlijk en sexy. Haar innerlijk licht ontwaakte, sterker dan ooit tevoren. Een intens geluk stroomde door haar heen.
Toen ging de prins weg. Het prinsesje bleef achter. Het leek ineens koud en donker zonder hem. Hij was er natuurlijk achter gekomen dat ze eigenlijk helemaal geen mooi of bijzonder prinsesje was, en had haar daarom verlaten…Het prinsesje kroop in een hoekje, verdrietig, klein en verlegen. En daarna werd ze heel stil. Tot ze diep vanbinnen een trilling voelde. De eerste stralen van een licht, haar licht! En ze begon te dansen, gewoon voor zichzelf. Een dans als een droom. Teder, sierlijk en sexy. Ze straalde weer op volle kracht.
Terwijl ze danste kwam de prins terug. Ze had het niet eens gemerkt, zo ging ze op in haar dans….

10:47 - Monday 11 February 2008 - post comment