De prins van eb en vloed 3

(vervolg van 5 mei 2008)

De volgende ochtend stond Marinka weer bij de zee. Ze keek uit over het lege strand. Het was eb. Ze wachtte tot het vloed werd. Er kwam geen nieuwe vloedgolf, alleen kabbelend water rond haar tenen.

Het werd weer eb. Marinka keek nog eens goed en zag dat het strand eigenlijk allesbehalve leeg was. Er lagen schelpen, afgesleten stukken hout en touw, aangespoelde voorwerpen die overboord waren gegooid of helemaal uit andere landen waren aan komen drijven. Al die dingen hadden hun verhaal. En dan waren er nog de ribbels die het terugtrekkende water in het zand had achtergelaten. Het leken wel woorden, gedichten…

Marinka leerde de taal van de zee lezen. En ze antwoordde. Met haar gedachten, hardop uitgesproken in de wind, met mozaïeken van schelpen, kunstwerken van zand, door mee te zingen met het ruisen van de golven. Als het vloed werd, nam het water alles met zich mee, en bij eb vond ze telkens weer nieuwe verhalen.

Marinka sprak voortaan elke dag met de zee. Het voedde haar ziel. Ze verlangde niet meer naar vloedgolven. Zoals de prins gezegd had, woonde haar liefde in de stilte van haar eigen hart.

Marinka trouwde alsnog met de leukste man uit het dorp en kreeg met hem drie kinderen. Hoe ouder ze werd, hoe meer ze zich ontwikkelde tot een wijze vrouw bij wie iedereen graag om raad kwam. Ze leefde lang en gelukkig. Toen ze stierf, werd ze begraven bij de grote kerk. Het hele dorp rouwde.

De nacht was helder en het was volle maan. Bij Marinka’s pasgegraven graf zat een onbekende man.

Die nacht was er een ongewoon lange ademstilte tussen eb en vloed.

(einde)

10:44 - Saturday 10 May 2008 - post comment

Eb en vloed`

*zucht*
Wat een mooi verhaal...

René - 15:21 - Sunday 11 May 2008

---