Een vragend hek

Dit verhaaltje schreef ik op 28 juli 2007. Het kwam weer in me op vanwege de woorden over ‘hesitant choice’ die ik van de week droomde.

Ik zie een foto van een jas aan een hek in een weiland. Het hek staat op een kleine kier. Het beeld grijpt me. De uitgetrokken jas, het geopende hek, het nieuwe veld. ‘Een vragend hek’, noem ik de foto.
Ik kijk er opnieuw naar. Het lijkt of het hek nog vast zit met een ketting. Net mijn eigen aarzeling: de voorzichtige kier, de jas die er nog hangt…

Dan blijkt de keus gemaakt. Ik maak de ketting los en betreed het nieuwe veld.

En daar zie ik, dat ik niet de enige ben! Wij lopen op blote voeten in het zachte gras. Verkennen elk ons eigen spoor. De zon verwarmt onze naakte huid. De wolken weerspiegelen onze dromen en gedachten. Wat anderen zien in de steeds wisselende vormen weet ik niet, en dat is goed zo. Laat vooral de wind tussen ons blijven waaien, zodat je verlangens bij jezelf blijven. Terloops strelen wij elkaar in het voorbijgaan even, zoals vlinders doen met bloemen. Ondertussen fladderen door de stilte verhalen en gedichten. Ze komen langs als een glimlach, een kus, een traan.

Ik stel mij voor dat als twee routes elkaar kruisen, een ontmoeting kan ontstaan. Alles van een goed gesprek tot een innige verbinding. Iets gezamenlijk groters, verrijkends. Soms zelfs een poosje samen oplopen. Wondermooi geluk, dat duurt zo lang het duurt. Maar elk blijft zijn of haar eigen pad volgen.

Ik met mij in het nieuwe veld. Het voelt best fijn, zo zonder jas. Wat zal er gaan gebeuren?

Af en toe kijk ik om of ik het hek nog kan zien. Want wellicht ga ik nog even terug, als ik mijn naam hoor roepen. Dan zit ik een tijdje naast die ander. Luister, wacht tot de ziel zich opent, oude pijn aanraakbaar wordt en kan helen.
Iemand gaf mij onlangs dit geschenk. Mijn woorden en mijn stilte hernieuwden. En daarna kwam ik hier terecht, bij dit vragende hek.

10:05 - Friday 24 October 2008 - post comment

Een vragend hek.

Saskia,

Een mooi verhaal, maar toch en dat zal wel aan mij liggen snap ik het niet helemaal.
Je kijkt opnieuw naar de foto en dan” blijkt de keus gemaakt”.
Welke keus? Wat is jouw rol hierin? Begin je te mijmeren, raak je in een soort trans of begin je te dagdromen?
Ik lees het verder als een soort verlangen naar een universele liefde, jezelf kunnen zijn, kunnen blootgeven in een omgeving van “gelijkgestemden”, zonder je eigenheid te verliezen.
Zonder de angst van onbegrip en met een gevoel van vertrouwen.
Een vragend hek heeft ook wel iets weg van de symboliek van de deur, een symbool van hoop,kans,opening, doorgang van de ene status van bewustzijn naar een andere status, toegang tot een nieuw/ander leven en nog veel meer. De deur is zowel een gelegenheid tot als een bevrijding uit.

http://haikusenryu.web-log.nl/haikusenryu/2008/10/met-de-deur-in.html

groetjeS,

jeer

jeer - 11:49 - Friday 24 October 2008

---

De keus

Ha jeer,
Met de keus bedoel ik: na even aarzelen, toch de uitdaging aan gaan! Ik stap als het ware in de foto, in het veld achter het hek en kom terecht in een wereld van vrijheid in verbondenheid (dit mijmer ik dus). Ik herken me in hoe jij het stukje hebt gelezen.

Saskia - 12:01 - Friday 24 October 2008

---