Het lied van de keizerin

Er was eens een keizerin, die dol was op het gezang van de vogels. Elke avond stond ze voor het open raam en liet de jubelende klanken binnenkomen, en ze genoot. Van merels, lijsters en andere zangvogels. Tot ze op een dag een bijzonder rakende klank hoorde: de nachtegaal. Diep in haar kwam iets in trilling. Ze zou de nachtgaal wel willen vangen en in een kooitje stoppen, om hem speciaal voor haar te laten zingen wanneer ze maar wilde. Maar ze kende het sprookje, en wist dat ze dat niet moest doen. Daarom wachtte ze. Ze bleef gewoon elke avond luisteren naar de vogels die kwamen zingen, en soms was de nachtegaal bij hen. En uiteindelijk besefte ze wat het was, dat juist zijn geluid in haar aanraakte. Het was het verlangen naar haar stem, haar eigen stem. Zij wilde zelf ook zingen, zo mooi als de vogels, zo indringend als de nachtgaal.

De keizerin begon haar zang te oefenen, overdag in haar eigen vertrekken diep in het paleis. Hofdames en bedienden die haar hoorden, werden vrolijk, soms zelfs ontroerd van haar geluid. Het duurde niet lang, of ze zong de hele dag. Uiteindelijk durfde ze zelfs haar stem te laten horen met de ramen open. En alle onderdanen daar buiten genoten van het zingen van de keizerin.

Tenslotte bracht ze, zomaar op een avond, door het venster haar allermooiste lied ten gehore voor de vogels. De merels, lijsters en ander zangvogels hielden even verbaasd in, maar zodra de keizerin stopte zongen ze verder, jubelender dan ooit. Alleen de nachtegaal zong die avond niet. Hij zat stil op een tak en keek naar de keizerin. Hij voelde een onzichtbare draad van zijn hart naar het hare, precies naar de plek waar haar verlangen had getrild. Je zou gezworen hebben dat hij glimlachte.

11:48 - Sunday 30 November 2008 - post comment