Van harte

‘Van harte’, zei mijn droom vannacht tegen me. Of eigenlijk schreef ze. Ik zag de woorden keer op keer voorbij komen. Elke keer als ik bijna begreep wat bedoeld werd, ontglipte de boodschap me weer. Ik zag ‘van harte’ in krijt op asfalt en later nog een keer als ingezaaid bloemenpatroon in een grasveld. Witte bloemen waren het met een lichtgroen waas, slordig gezaaid zodat de tekst met moeite leesbaar was. Maar het stond er wel, wederom.

Veel maakte ik er niet van toen ik wakker werd. Besloot de droom te vergeten. Maar de droom vergeet mij niet. Ze blijft ‘roepen’, de woorden willen niet uit mijn hoofd.

Ik begin te associëren.

Ik ben nog lang niet jarig, dus geen felicitatie daarmee. Met iets anders dan? Alsnog met mijn dappere podiumact van maandag? Of met het prachtige verhaal van gisteren, een 'Beauty and the Beast'-achtig sprookje dat ik herschreef vanuit het perspectief van Beast?

Of misschien is ‘van harte’ een reminder dat ik vooral moet luisteren naar wat mijn hart mij ingeeft.

Het kan ook nog zijn dat mij iets van harte wordt gegund. Al dat geluk dat mijn leven maar binnen blijft vallen alsof het niks is. Dat me soms bang maakt: ik raak het toch niet zomaar weer kwijt als ik even niet oplet?

Ja, dit ‘makes sense’. Laat ik ditmaal niet vervallen in mijn neiging krampachtig te willen omklemmen, vasthouden, wat vrij als een vogel tot mij kwam. De nachtegaal die eenmaal in een kooitje gevangen wegkwijnde en ophield met zingen, zo moet het niet gaan!

Ik adem maar eens uit. Voel mijn geluk. Ik omarm het, maar voel ook de ruimte eromheen, er door heen. Probeer niet bang te zijn, het is mij immers van harte gegund!

15:30 - Wednesday 10 June 2009 - comments {0} - post comment

Sweet dreams

Vanochtend heel vroeg werd ik wakker, precies op het moment dat vlak voor zonsopgang de eerste vogels begonnen te fluiten. Ik ontwaakte met flarden van een nieuw gedicht over wuivende rietpluimen. Schreef ze gauw op. Straks eens kijken wat ik er van kan maken.

Terug in bed overviel me een gevoel van omvat-zijn, alsof ik in de armen van een geliefde lag. In al mijn poriën drong de koestering binnen. Misschien dat mijn man, die zich momenteel aan de andere kant van de aardbol bevindt, even aan me dacht? Of had er iemand een warme, lieve droom over mij? Was ik het zelf, in een aanval van eigenliefde?

De zacht genaderde Morpheus nam me me weer mee de slaap in. Wellicht bracht hij me ‘sweet dreams’, me wiegend op de cadans van het riet. Ik weet het niet, want ik herinner me niets. Maar hoewel het een beetje regent, voelt vandaag als een zonnige dag.

09:09 - Friday 15 May 2009 - comments {0} - post comment

Tijdelijke brug

Vanochtend ontwaakte ik vanuit een ingewikkeld verhaal met veel mensen.

Geen idee waar het over ging. Alleen het eindbeeld van de droom is helder.

Ik heb een brug, van blank hout is hij en pasgetimmerd. Dit is mijn ‘tijdelijke brug’. Wat zo veel betekent als: soms leg je de verbinding naar de ander, maar soms ook niet.

Wat is daar nou bijzonder aan, zul je zeggen. Nou, eigenlijk niets. Maar voor mij is nieuw, dat de brug zo nadrukkelijk ‘tijdelijk’ is. Omdat ik altijd mijn verbindingen in stand wil houden, ze voortdurend wil blijven voeden, voelen. Mijn gewoonte is, een verkeersknooppunt te zijn temidden van permanente bruggen. Erg vermoeiend en… niet nodig. Want: de ander heeft immers ook de beschikking over een brug, die hij desgewenst naar mij kan uitleggen?

Zaterdag was ik op een cursus over archetypen in verhalen. We moesten ze uitbeelden, en in het contact met de ander eerst in ons eigen type blijven en vervolgens het type van de ander overnemen. Een lastige oefening! Want maar al te gauw ga je mee met de energie van de ander in plaats van bij jezelf te blijven. Zeker iemand als ik! Ik houd hem dus ook in wakende toestand maar in gedachten, mijn ‘tijdelijke brug’.

09:30 - Monday 11 May 2009 - comments {0} - post comment

Scheppingskracht

Op de grens van droom en wakker worden sta ik met vriend A. aan de rand van een groot veld van rietstengels, precies daar waar het land overgaat in water.

Wij voelen ons voldaan. Want dit is geen gewoon veld. Het staat symbool voor een gezamenlijke creatie. De lichtgroene rietstengels waaien zacht in de wind, prachtig uitgelicht in warmgele avondzon. Ze zijn als woorden of melodieën die spreken, zingen. Wij kijken, luisteren en zien dat het goed is.

Misschien is het bij nader inzien niet zo dat wij dit veld gemaakt hebben, maar gaat het om dit zien. Want schoonheid vormgeven, neerzetten, kan alleen als je tevoren iets hebt waargenomen. Gezien, gehoord, gevoeld. Het tot je hebt laten ‘spreken’, zodat het zich via jouw scheppingskracht kan doorvertalen, doorvertellen. Verklanken. Mijn vriendin maakte onlangs een sculptuur van rietpluimen waarin de pluimen kleine vogelnestjes lijken, of monden. Hoe dan ook, ze heeft er precies dat voelbaar in gemaakt waarin vorm verhaal wordt, waardoor jij als kunstenaar en wellicht ook je kijker, toeschouwer, lezer, heel even ontstijgen aan het alledaagse.

11:33 - Sunday 3 May 2009 - comments {0} - post comment

Halfdonker

Vanochtend lag ik in alle vroegte wakker, en hoorde het getjilp van de eerste vogels beginnen. Ik was ontwaakt uit een droom, maar had geen idee waarover die was gegaan. Er was alleen een gevoel, een soort omvattend gevoel over ‘alles’.

In het halfdonker staarde mijn leven mij aan. Ingehouden en tegelijk onderhuids onrustig, een beetje als stilte voor de storm. Tegelijkertijd spannend en een beetje eng want onbekend. Waar gaat het heen, waar ga ik heen?

Misschien ga ik wel helemaal nergens heen. Is dit een herschikking vanbinnen. Wordt de boel weer eens fris opgeschud. Ik bleef stil liggen en probeerde te luisteren of mijn leven mij nog meer te vertellen had. Het zweeg.

Ik moet weer in slaap gevallen zijn, want even later was het volop dag, en ik stond op, ging douchen. We ontbeten.

Maar ik ben nog niet helemaal aanwezig in vandaag. Het halfdonkere gevoel hangt er nog en gaat niet weg. Binnenkort zal het zich ongetwijfeld onthullen.

10:21 - Monday 13 April 2009 - comments {0} - post comment

Kruispunt

Toen we in Londen waren had ik ’s nachts het raam open gedaan, waardoor een heleboel verkeerslawaai de kamer binnenkwam. Merkwaardig hoe in zo’n grote stad de hele nacht enorme hoeveelheden mensen op weg zijn van of naar van alles, het stopt nooit.

Ik was in slaap gevallen en droomde dat ik midden op een kruispunt stond, een soort rotonde met van vijf kanten verkeer dat kwam en ging. Beter gezegd, ik ‘was’ het kruispunt. Ik voelde het ‘verkeer’ op mij af en aan rijden, als energiebanen die door mij heen gingen. Ik was niet bang of onrustig maar voelde me juist als een soort baken in de storm, krachtig, levend.

De droom is me bij gebleven. Omdat het bijzonder was, kracht te ontlenen aan wat me normaal eerder ergert of beangstigt: dol op verkeersdrukte ben ik bepaald niet. En omdat de droom veelzeggend is. Ik houd van afwisseling, van een rijkdom aan activiteiten, een rijkdom aan vriendschappen en liefde. Op dit moment word ik in beide opzichten overdadig bedeeld door het leven en geniet daarvan. Van een vibrerend kruispunt zijn, tegelijkertijd ontvangend en terugschenkend.

08:53 - Monday 6 April 2009 - comments {0} - post comment

Losgezongen

Ik ben met A. (iemand die ik in werkelijkheid onlangs heb ontmoet), in een buitenlands stadje. Hij loopt naast me, alsof hij bij me hoort. Mijn echtgenoot en mijn zoon volgen op enige afstand. Ze halen ons langzaam in en dan loop ik tussen A. en mijn echtgenoot, mijn handen elk omvat door een mannenhand.

We zijn beland aan de rand van het stadje en lopen op de ruïnes van oude vestingmuren. Af en toe is er hoogteverschil, moeten we over een muurtje klimmen. Dat lukt prima, tot we stuiten op een echte hindernis: het pad stokt op een muur waarna een diepte van minstens zes meter volgt. ‘Springen?’, vraagt A. Ik durf niet, dit ga ik echt niet doen! Man en zoon aarzelen eveneens. Ik keer me om, wil teruglopen, maar zie dan rechts achter me een trap die met een bocht naar beneden leidt, precies naar het punt waar we wilden uitkomen. Opgelucht gaan we met ons allen de treden af en vervolgen beneden onze tocht.

Ik kreeg deze droom niet voor niets. De laatste tijd heb ik nogal wat nieuwe dingen in de wereld gezet. Een vriend mailde me: ‘Geweldig hoe dingen, onweerstaanbaar lijkt het, tot bestaan geroepen worden, tot bestaan gezongen.’ Het was inderdaad een onweerstaanbaar proces, in beide betekenissen. Het ging vanzelf, was niet meer tegen te houden. En het was vreugdevol. Afgelopen weken vloog ik op de vleugels van succes en blijdschap.

Tot ik gisteravond ook de keerzijde tegenkwam. Een plotseling ontheemd, onzeker gevoel, ik kon ineens mijn draai niet meer vinden. Erover doormijmerend bedacht ik: ik ben een beetje ‘losgezongen’. Uit mijn oude zelf, mijn oude leven. En nu sta ik voor de taak om na het tot bestaan brengen en uitvliegen, weer te landen. Niet alleen mijn omgeving, ook ikzelf moet kennelijk wennen aan al dit nieuwe…

Getuige mijn droom: helemaal ‘losgezongen’ ben ik toch niet. Er is gewoon een trap! Die daal ik nu in het echt ook maar af, tree voor tree. En vervolg mijn weg, in gezelschap van het oude en het nieuwe.

19:21 - Monday 16 March 2009 - comments {0} - post comment

Samen sterk

Onderstaand gedicht borrelde meer dan een jaar geleden op, ergens uit de diepte van een droom waarin een onbekende vrouw mij erop wees dat ik een rots was. In de droom kon ik de rots zien staan, nat roodbruin glanzend, gelegen op de grens van strand en zee. Ik zag de rots en was haar tegelijkertijd. Het beeld is nu nog niet verdwenen.

Over het gedicht was ik toen niet tevreden. Gisteren dacht ik er om onnaspeurlijke redenen weer aan en diepte het op uit de pc. Veranderde een enkel woord, meanderde nog wat heen en weer in het opnieuw opgeroepen beeld. En toen stond ook het gedicht ineens als een rots.

hier sta ik, een gewone vrouw

gegrondvest als een rots

de draden tussen jou en mij

het knooppunt in mijn hart

en jij, de spiegel van mijn zelf

breekt zelfs niet als ik val

12:49 - Sunday 8 February 2009 - comments {0} - post comment

Nachtvleugels

Soms is synchroniciteit gewoon bijna eng. Gisteren schreef ik een gedicht, deels gebaseerd op een droom van een tijdje geleden. Vanochtend veranderde ik er nog wat aan in de trein. Na mijn afspraak liep ik even een boekwinkel binnen, en viste uit de bak met uitverkoopjes het boek ‘Nachtvleugels’ van Sally J. Nelson. Het gaat over ‘droomschrijven’: een mengsel van droomonderzoek en creatief schrijven. Nou, dat is precies wat ik deed in dit gedicht. Waarin ik bovendien het woord ‘droomschrijversland’ introduceerde voordat ik ooit gehoord had van Sally J. Nelson, en ook nog ‘gevleugelde’ beelden had verwerkt… ik ga het boek gauw verder lezen, dit kan boeiend worden.

uitverkoren tot prins

betrad hij haar leven

zij wenste vooral

zijn gevleugelde paard

dus nam hij haar mee

voor op zijn dichtersros

hoog door de lucht

naar zijn woordenpaleis

daar werd hij centaur

zowel dier als man

want wie berijdt wie

in droomschrijversland?

hoe het ook was,

op wieken gedragen

ontsteeg zij zichzelf

vanuit volle galop

13:41 - Wednesday 4 February 2009 - comments {0} - post comment

Ontsnapt!

Van de week heb ik twee keer gedroomd dat ik achtervolgd werd. Hoewel de ‘verhaaltjes’ (voor zover ik me ze kan herinneren) verschillend waren, waren er overeenkomsten tussen de dromen. In beide gevallen had ik een andere gedaante dan mijn normale zelf. Ik was een vrouw met lang donker haar, een oosters type. En ik was haar weliswaar, maar keek tegelijkertijd naar de vrouw als naar een film die werd afgespeeld. Ik werd achtervolgd door een enge man met moordplannen die niet goed zichtbaar was. In de ene droom ontsnapte ik samen met een man met een 'Iers' uiterlijk, die mijn partner of handlanger was, in de andere droom was ik alleen. In beide dromen raakte ik mijn belager kwijt door in het water te springen en naar de overkant te waden.

Wat opviel: de dromen waren geen nachtmerries. De situatie was wel bedreigend, maar ik wist dat ik zou ontkomen, dat de ‘film’ goed zou aflopen. Ik voelde me slim, snel en sterk.

De dromen verbazen me, ze zijn een nieuw element in mijn nachtelijke avonturen. Meestal als ik droom dat ik in gevaar ben, kan ik niet wegkomen. Ik probeer bijvoorbeeld een alarmnummer te bellen maar kan het nummer steeds niet foutloos draaien. Of ik wil vluchten en mijn kostbaarheden meenemen, maar kan ze niet vinden. Terwijl de brand oprukt of de moordenaar nadert… Uit zo’n droom word ik in paniek wakker, dolblij dat het allemaal niet echt was. Nu was ik bij het ontwaken ook opgelucht, maar verder volkomen rustig.

Er ligt een leuk droomduidings-kluifje op tafel. Wie of wat was de achtervolger of het gevaar, waarom had ik een oosterse gedaante, wat betekent het waden door water? En die Ierse handlanger, wie of wat was hij?

10:42 - Tuesday 30 December 2008 - comments {0} - post comment