Waterspiegel

12:00 - Saturday 13 November 2010 - comments {0} - post comment

Toeval?

17:00 - Thursday 14 October 2010 - comments {0} - post comment

Dat wat ik verlangde

15:43 - Friday 21 May 2010 - comments {0} - post comment

Zielsmoleculen

Als we dood zijn, wordt ons lichaam opnieuw onderdeel van de kringloop van het leven. In de vorm van moleculen gaan we gewoon op in aarde, lucht en water, in nieuw leven.

Met de ziel is het wat ingewikkelder. Ik geloof zelf niet in een leven na dit leven. Niet die zin dat ik verwacht in de hemel of waar dan ook, voort te leven als degene die ik nu ben. Maar misschien blijf ik, of delen van mij, wel bestaan in de vorm van een energie, een aanwezigheid.

In elk geval blijf je bestaan in de herinneringen die je naliet, de gedachten en belevingen die je aan anderen hebt overgedragen en in hen hebt opgewekt. In steeds verdere verdunning sijpelen die ook weer door in de generaties daarna en daarna. Een soort van zielsmoleculen, die grondstof vormen voor nieuw zielenleven. Dat verklaart hoe het kan, dat invloeden van voorouders doorstralen in jouw ervaringen ook zonder dat ze expliciet zijn doorgegeven.

Sommige mensen geloven dat we meerdere malen reïncarneren op aarde, om in volgende levens nog onuitgewerkte zielsthema’s te ‘herkansen’. Dat zou best eens kunnen. Het is mij inderdaad enkele malen gebeurd dat ik iemand tegenkwam bij wie ik sterk het gevoel had dat we elkaar al ergens van kenden, en met wie onverwacht een leerzame diepgang en/of wrijving ontstond: er was kennelijk nog iets te verhapstukken. Volgens deze gedachte worden niet alleen onze zielsmoleculen, maar hele zielspatronen opnieuw mee-geconfigureerd in de zielen na ons.

We weten het domweg niet, en dat maakt de dood zo ongrijpbaar: iemand is er niet meer, maar blijft toch om ons heen, deel geworden van het grote geheel.

14:29 - Friday 5 February 2010 - comments {0} - post comment

Fantoomvriend

Een van mijn lievelingsbomen werd vorig voorjaar slachtoffer van de bosuitdunning. Ik bezoek nog af en toe de stronk die van hem rest, en ga er dan op staan. Het is heel bijzonder, zo de aanwezigheid van de verdwenen boom nog te kunnen voelen.

Gistermiddag was ik er weer. Nu ‘sprak’ de niet-boom. “Het hoeft niet één verhaal te zijn”, zei hij.

Het sloeg op Verloren Vriend. Nog steeds ben ik niet helemaal in het reine met het abrupte einde. Blijf me afvragen waarom het zo gegaan is, zoek nog aldoor naar de sluitende verklaring die maar niet wil komen. Want naast de weerbarstigheid van onze kennelijk toch onverenigbare verwachtingen en gedragsstijlen, waren er ook de onmiddellijke onderhuidse band, het bovenhuidse aftasten en steggelen, de artistieke schoonheid waarin wij elkaar optilden tot iets gezamenlijk groters, de ontroering, de frustraties, het plezier. En dan heb ik vast nog niet alles genoemd.

Omvat door de energie van de niet-boom mochten al deze verhalen er zijn, zonder woorden door mij heen waaien. En ik besloot om ook in mijn hart, op de fantoomplek die Verloren Vriend achterliet, mijn gelaagde herinneringen zachtjes te laten doorbewegen, geduid of niet.

09:35 - Thursday 28 January 2010 - comments {0} - post comment

De boom in

We waren in het Kaitoke Regional Park, een stukje buiten Wellington. Een van de opener gedeelten daar was indertijd de locatie van Rivendel, het elfenpaleis uit de film 'In de ban van de Ring'. Alle decorstukken (de gewelven, sculpturen en buitengangen die tussen de bomen leken gevlochten) waren weer verwijderd, maar de sfeer hing er nog.

Er waren ook stukken dicht groen bos, een beetje tropisch regenwoud-achtig. Met toverachtige oude bomen met enorme wortelstelsels, die deels boven de grond liepen waardoor sommige bomen 'op' hun wortels leken te staan, of zich met hun wortels vast leken te grijpen aan de steile hellingen.

Een van de grote dikke bomen was onderin helemaal hol, zodanig dat er een lage poort was ontstaan waar je doorheen kon kruipen. Ik heb het gedaan, en ben halverwege gestopt om even in de boom te blijven zitten, liggen zelfs. Het voelde omvat, gedragen, alsof ik heel licht werd. Het was qua energiestromen bepaald niet 'stil' in de poort. De boom in, nu letterlijk... Ik had er graag de onvermijdelijke vochtige billen voor over.

21:19 - Wednesday 20 January 2010 - comments {0} - post comment

Gedoe

‘Wat een gedoe hè?’, vroeg jouw ziel aan de mijne.

Wij hadden alles verwonderd gadegeslagen. In dit leven achter het gewone leven bestaat geen dans van aantrekken en afstoten. Toenaderen en afbuigen zijn er onbeladen bewegingen.

Mijn ziel knikte, en keek de jouwe recht en onbevreesd in de ogen. Hoe lang kennen wij elkaar niet al?

Jouw ziel glimlachte terug en pakte even de hand van de mijne.

Toen dartelden we verder, tegelijkertijd autonoom en verbonden.

10:58 - Tuesday 15 December 2009 - comments {0} - post comment

Samen stralen

Als jij in mijn buurt bent, als ik intensief aan je denk, als we iets samen doen, gaan al mijn lampjes vanbinnen aan. Jij kijkt mijn kant op, en ik begin te stralen.

Ik laat je nieuwsgierigheid, je acceptatie, je ontroering ongecensureerd binnenkomen en kijk even ongegeneerd naar jou. Het gaat moeiteloos. Ik word uitgelicht, en licht op mijn beurt jou uit.

Toch is dit niet alleen, of zelfs niet zozeer, iets tussen jou en mij als individuen. Wij komen als we elkaar zo open in de ogen durven zien, juist terecht in de zielslaag waarin jij en ik dezelfde zijn. En niet alleen wij twee: we raken aan een universele menselijke laag. Het punt waar iemands grootste kwetsbaarheid en grootste kracht samenkomen. De bron van leven, van creativiteit.

Op die plek zijn het jij en ik, maar boven al onze kunstenaarszielen die elkaar ontmoeten, herkennen. Waarmee wij in een klap niet alleen verbonden zijn met elkaar maar deel uit maken van een groter ‘veld’, een gemeenschap van ontvankelijkheid, van schoonheid, van vormkracht, van in de wereld willen zetten. Verbonden in dat, waarin wij het meest onszelf en het meest elkaar zijn.

Ik straal, jij straalt, wij stralen… wat een geluk.

21:08 - Monday 23 November 2009 - comments {0} - post comment

Veertje

Gistermiddag was ik op bezoek bij een vriend. Op een gegeven moment vertelde hij me, hoe hij van de zomer ’s ochtends na het ontbijt met een kop koffie op zijn hotelbalkon zat te mijmeren. Het hotel lag in een hoger stadsgedeelte met weids uitzicht op de stad beneden. Tegen de achtergrond van het stadsgedruis hoorde hij vlakbij vogels zingen, en toen dwarrelde ineens een klein wit veertje voor hem neer op zijn tafeltje. Het moment inspireerde hem tot een gedicht.

Ik was ontroerd door wat hij vertelde en door het gedicht.

Even later ging ik weg. We namen innig afscheid. Hij keek me nog even na en deed toen de deur dicht.

Ik begon de straat uit te lopen. ‘Oh jee, paraplu vergeten!’ schoot plotseling door me heen en ik rende terug. Vriend stond nog in het benedenhalletje en deed weer open. Hij ging naar boven om mijn paraplu te halen.

Mijn ogen dwaalden rond. Op de grond lagen zaken zoals zich die in een halletje kunnen verzamelen: wat reclamefolders, verdwaalde plastic zakken en een paar oude sneeuwschoenen. Toen viel mijn oog op…. een klein wit veertje, naast de sneeuwschoenen. Ik raapte het op, en gaf het aan mijn vriend die intussen weer beneden kwam met de paraplu. ‘Hier is je veertje weer’, zei ik. Hij glimlachte en pakte het voorzichtig aan. We namen opnieuw innig afscheid.

Licht als het veertje liep ik naar het station.

09:39 - Thursday 8 October 2009 - comments {0} - post comment

Door jou ga ik zingen

Vanmiddag pakte jij met beide handen behoedzaam zomaar mijn grootste dilemma beet. Dat, wat ik zelf mijn ‘innerlijke tandem’ noem. De ene helft van mij wil, durft en gaat ervoor; de andere helft trapt even fanatiek op de rem. Dit speelt mij ernstig parten bij mijn optredens.

We spraken over het monster van de podiumbang, keken het eens goed in de ogen waardoor het al een stapje terugweek. Maar jij deed meer. Je keek en zag, wist precies de vinger te leggen op waar ik blokkeer, op wat beter kan en hoe, en vooral uit welke binnenruimten ik dat allemaal tevoorschijn kan toveren. Beter gezegd niet ‘dat’, maar mij. Mijn schoonheid, de schoonheid van wat ik over het voetlicht wil brengen, wat ik de wereld heb te melden. In een volledig aanwezig-zijn van wie ik ben, kwetsbaar en wel.

Dat jij onder mijn huid durfde te tasten juist daar waar zij het bijna niet zichtbare maar oh zo stugge en pijnlijke schild tussen mij en de buitenwereld vormt, is van een grootse liefdevolheid.

Terwijl ik terugliep naar het station, nog bibberig en ontroerd van de eerste pogingen werkelijk uit mijzelf tevoorschijn te komen, dacht ik ineens terug aan onze eerste ontmoeting. Toen je me vertelde dat je zanger bent, kreeg ik spontaan kippenvel en hoorde een stem in mij spreken: ‘Door jou ga ik zingen!’ Bizar, dacht ik: hij zegt toch net dat hij zingt? Nu begrijp ik wat mij werd verteld. Het ‘zingen’ moet ik uiteraard zelf gaan doen, maar ik voel me heel, heel rijk met jouw bereidheid om hierin naast me te staan.

23:19 - Monday 28 September 2009 - comments {0} - post comment