Rusten in mij

We hebben niet maar 5 of 7 chakra’s, nee, het zijn er wel honderden, vertelde mijn yogalerares gisteren. Ik weet er inmiddels alles van. Toen ik vorige week tijdens onze oefensessie al zingend even tegen A. aan mocht hangen, voelde ik er een flink aantal open gaan. Precies daar, waar het mij aan innerlijke rugdekking en gronding ontbreekt. Blokkades waarmee ik de adem tegenhoud die mijn klank moet vullen. In A.’s omarming kon ik ervaren waar het om gaat: tegelijkertijd verzinken en expanderen.

Hoe zou ik dit verder gaan oefenen? Bij ontstentenis van A. ging ik gistermiddag naar het bos en zocht een boom uit met een flinke stam, iets uit het lood zodat ik goed achterwaarts kon leunen. Zo deed ik een tijdje mijn stemoefeningen.

Mijn benen werden zwaar en ik nestelde me in yogazit tussen de wortels. Tegen de stam openden de stugge plekken in mijn rug zich, en ik voelde me opnieuw omarmd en gedragen. Door de boom, maar ook door mezelf. ‘Rusten in mij’, waren de woorden die op kwamen.

Ik rustte een tijdje in mij, en ademde diep door. Via de wortels wist ik de boom ondergronds verbonden met de andere bomen in de omgeving en misschien nog veel verder. En nam me voor, mij zo op het podium te visualiseren: als in een bomencirkel. Gedragen op de kracht van ondergrondse verbinding met mijn publiek moet het minder moeilijk zijn, ook bovengronds het contact te ervaren, in de kring van energie te gaan staan en mij ermee te ‘voeden’. Denkend vanuit deze ‘omkering’ besef ik, dat mijn geluid, mijn verhaal, in feite door mij heen resoneert in een soort ‘bubbel’ van ontvangen-worden. Ik hoef de ruimte niet ‘in te nemen’ met mijn stem: zij is mij al geschonken! Als ik dan ook nog in mijzelf durf te leunen, verzinkend en expanderend, moet het toch goed komen op dat podium.

13:54 - Tuesday 15 September 2009 - comments {0} - post comment

Pratende hoofden

09:52 - Wednesday 29 July 2009 - comments {0} - post comment

Op weg naar je wezen

Nadat ik een stukje had geschreven over een magisch mooie foto van mijn vriend A. (zie blogtekst van 30 mei), las ik in de Volkskrantbijlage van die dag een interview met fotograaf en filmmaker Anton Corbijn. In het interview sprak Bono, leadzanger van U2 en ooit geportretteerd door Corbijn, als volgt over diens fotografie: ‘Hij kan je een wezen geven dat je niet hebt, maar waarnaar je wel op weg bent’.

Ik denk zelf dat het gaat om een wezen dat je wel ‘hebt’, maar dat maar af en toe in volle glorie, onversneden, straalt. Om dat aan het licht te brengen, ‘larger than life’ te vangen via fotografie of een andere kunstvorm is magisch. Voor de afgebeelde persoon zelf, maar ook voor anderen die naar de foto of het kunstwerk kijken: het is een kwaliteit die je kunt ervaren, voelen. In mijn beste artikelen lukt mij dat als interviewer soms ook enigszins: degene die aan het woord is, zo neerzetten dat hij of zij zich er niet alleen in herkent, maar zich werkelijk ‘aan het licht gebracht' voelt.

Het ‘op weg zijn’ vind ik wel een mooie omschrijving voor het bewegende dat er in zit. Je wezen is iets wat je hebt, maar niet bezit, zomaar kunt beetpakken. Het is precies dat, waar je tegelijkertijd aanwezig bent in wie je nu bent, alsook in je volle potentie, je ‘goddelijkheid’. Het is een geschenk, als je jezelf, of een dierbare ander, zo teruggespiegeld krijgt.

09:47 - Monday 8 June 2009 - comments {0} - post comment

Mooie man

Een fotograaf maakte een prachtige foto van vriend A. tijdens een optreden. Meer dan gewoon een goede foto. Hij is erin geslaagd iets van het wezen van A. in het beeld te vangen, en van de essentie van het moment.

Als A. zingt, ontstijgt hij even aan het alledaagse, vertelde hij me. En dat hoor, zie en voel je als luisteraar, toeschouwer. A. geeft zich over aan wat als het ware door hem heen gezongen wordt. Lang niet elke kunstenaar of artiest beschikt over deze bijzondere kwaliteit van nederig, dienend zijn, het ego naar het tweede plan kunnen schuiven. De schoonheid daarvan, en die van A. zelf die zachtjes straalt vanuit zijn kern, is te zien in de foto. Omdat ook de fotograaf precies ‘in het moment’ was, vind ik de foto magisch geworden.

A. vond hem zelf ook heel geslaagd. Mooie man, zeg ik af en toe tegen hem. Uit gekkigheid, en omdat ik graag flirt. Maar vooral om dat, wat deze foto zo zichtbaar, bijna tastbaar uitlicht, en waarom ik het meen.

18:02 - Saturday 30 May 2009 - comments {1} - post comment

Het Eeuwige

Vanmiddag een tijdje in de tuin bezig geweest. Dat brengt me meestal in een mijmerende stemming. Ook vandaag.

Ik bedacht dat ik best tevreden ben over mezelf. Ditmaal niet afgehaakt of het contact voorwaardelijk gemaakt toen de zaken niet helemaal liepen zoals ik aanvankelijk hoopte. Maar er bij gebleven, helemaal aanwezig in hoe het zit, hoe het echt is. In liefde de ander en mijzelf omvat gehouden. Uiteindelijk klopt mijn hart zelfs warmer door deze openheid.

Ik had niet gehandeld naar mijn ego met al haar eisen, verlangens, mitsen en maren. Was er in geslaagd de hartsverbinding, het zielscontact voorop te stellen. En daardoor, voelde ik ineens, kwam ik zelfs voorbij dat. Al onkruid wiedend ging vanbinnen heel even de deur open naar het gebied dat achter de ziel huist.

Een grote ruimte waarin alles helder is. Waar alleen zuivere, onbaatzuchtige liefde heerst. Waar wij moeiteloos met elkaar verbonden zijn, samenvallen. Iemand beschreef dit gebied eens als een veld vol bloeiende bloemen waartussen bijen af en aan zoemen. Ondanks dat ik geen religieuze achtergrond heb, viel me als meest passende woord voor deze plek in: het Eeuwige.

Het moment was wonderschoon maar duurde niet lang. De parachute van het gewone leven liet mij weer zachtjes terugdalen tussen mijn eigen bloemen.

16:43 - Wednesday 22 April 2009 - comments {0} - post comment

Zielehuiver

Heel, heel af en toe gebeurt het. Ik ontmoet iemand en ineens is er, soms bijna voordat we in gesprek zijn, een gevoel van diepe herkenning, van aanraking, van thuiskomen. Een ondeelbaar ogenblik ontstijg ik mijzelf om even snel weer terug te landen in een ruimer, levender ‘mij’. Ik heb gezocht naar een woord, en mijn beste omschrijving is: zielehuiver. Een innerlijke vorm van kippenvel (waarbij ook echt mijn huidhaartjes rechtop gaan staan), tegelijk heerlijk en griezelig. Want nog onbekend, nog onzeker. Maar wel met de intense blijdschap van een niet meer weg te duwen ‘weten’, bij de ander welkom te zijn in mijn volle licht.

Met mijn twee allerbeste vriendinnen begon de vriendschap met zo’n moment van zielehuiver. En een keer kreeg ik dit zelfs met iemand schrijvenderwijs: hoe virtueel het contact ook was, zijn gemailde woorden lieten rillingen van verrukking, van aangeraakt-zijn, over mijn ruggengraat lopen.

Van de week meende ik het weer te ervaren, in gesprek geraakt met jou, tot dan toe onbekende. Zomaar hing die middag dat ongrijpbare maar zo onmiskenbaar ‘iets’ in de lucht tussen mij en jou. Misschien eenmalig, misschien ‘wordt vervolgd’?

18:46 - Saturday 28 February 2009 - comments {0} - post comment

Ook niet-bomen spreken

Daarstraks ben ik met mijn vriendin nog even langs de ‘fantoomboom’ gelopen waarover ik gisteren schreef. Zij ging even op de stronk van een andere omgehakte boom staan, en zei een heel andere energie te voelen, meer benedenwaarts gericht. Toen ruilden we van plek. En het merkwaardige was: het was waar. Zij voelde nu de ijlheid van mijn fantoomboom, en ik merkte dat de hare echt een heel andere kracht uitstraalde. Dat zelfs niet-bomen ‘spreken’, hun eigen rol spelen in een rij van soortgenoten, dat wisten wij niet. Hoe lang zal dit merkbaar blijven, hoe lang duurt het voor de taal van de voormalige bomen is verdwenen? Of blijft het wortelstelsel levend, verbonden, ondergronds de communicatie voortzettend die bovengronds is weggehakt?

17:53 - Friday 30 January 2009 - comments {2} - post comment

Fantoomboom

Vanmiddag zag ik dat ook de eerste rij populieren langs het dwarspad het onderspit heeft moeten delven vanwege de kennelijk noodzakelijke bosuitdunning. Aan het eind van die rij stond de boom die zich ooit zo teder naar mij toeboog, zoals te lezen in mijn blogtekstje http://www.bloggers.nl/InEigenWoorden/66286/Wie+was+jij%3F.html.

Nu was er slechts een vlak bij de grond afgezaagde boomstomp van hem over, en het wortelstelsel. Ik heb een rondje gelopen dicht om wat eens de boom was. Verbeeldde me dat ik nog een zekere energie voelde vanuit de wortels. Toen ging ik in een impuls voorzichtig op de afgezaagde doorsnede staan. Ik bevond me waar de stam was geweest, maar nu een ijlheid voelbaar was. Zelf voelde ik me ook ongelofelijk licht worden: gedragen, opgetild. Alsof ik doorzichtig werd, even samenviel met de niet-boom die daar stond, de fantoomboom.

Langs het pad lag de stapel afgezaagde populierenstammen. Die van ‘mijn’ boom moet ertussen gelegen hebben. Zo’n stapel verse stammen in het winterlicht heeft ook wel weer wat. Maar ik ervoer toch vooral de zo aanwezige afwezigheid van mijn boom en zijn kornuiten, en daar doorheen ook een vreemde luchtigheid, een voorzichtige bries door de nieuwe ruimte.

16:05 - Thursday 29 January 2009 - comments {0} - post comment

De tussenruimte

Als ik het denken loslaat en met echte aandacht begin te voelen, luisteren, zien, ruiken en proeven, wordt ook mijn ‘zesde zintuig’ wakker. Dit zintuig is een extra dimensie in mijn bewustzijn. Een wereld achter de gewone wereld, waarin ik, mijn omgeving en mijn beleven een worden. Dit kan gebeuren als ik in de natuur ben, als ik opga in iets of iemand, in de overgang tussen waken en slapen, bij het ervaren van schoonheid in welke vorm dan ook.

Dit verschijnsel las ik bij anderen omschreven als ‘de tussenruimte’ of als ‘een deur die zich opent’, of ‘de geheime tuin’. Hoe ik het zelf noem, is ‘de wijde adem’. Dat, wat achter de directe ervaring tevoorschijn komt en de sensatie geeft van ‘aahhh...’. Ik noem het ook wel ‘de tere snaar’. Een gevoel van ontroering, aangeraakt-worden, dankbaarheid dat zich plotseling opent. De ruimte die ik leeg maakte van gewone gedachten, vult zich nu met een energie die ineens voelbaar wordt, met het wonder van leven en deel zijn van het grotere geheel. En vaak kom ik terecht in een ‘spreken’ waarin dingen overgebracht worden nog zonder woorden of vaste beelden. De taal van de ziel.

Terechtkomen in dit gebied van de ‘wijde adem’, deze vanbinnen voelen vibreren en in alles om mij heen, is mijn belangrijkste inspiratiebron. De ‘tussenruimte’ is de plek waar ik gekoesterd, gevoed, gedragen wordt. Het geluk, de liefdevolheid daarvan geeft mij mijn vleugels.

10:41 - Tuesday 13 January 2009 - comments {0} - post comment

Lied van verlangen

Gisteren zijn we naar de bioscoop geweest en zagen daar de film 'Australia'. Indrukwekkende landschappen en een meeslepend verhaal van overleven, liefde, oorlog en rassendiscriminatie. De echte hoofdrolspeler was voor mij het jongetje Nullah, een halfbloed-Aboriginal die van zijn zwarte grootvader magisch denken had meegekregen. Een van de dingen die hij meerdere malen tegen de hoofdrolspeelster zei, was: ‘Ik zing je naar me toe’.

Wat een poëtisch beeld! Het werkte in me door en bracht dit gedicht.

al ga je ver weg

je bent altijd dichtbij

daar in mijn hart

waar je deel bent van mij

achter jouw ziel

vond ik mijn thuis

steeds als je me mist

zing ik je naar huis

je hoort me vanbinnen

al weet je niet hoe

mijn lied van verlangen

brengt jou naar me toe

12:08 - Wednesday 31 December 2008 - comments {2} - post comment