In Eigen Woorden

Bij de haard

Hoewel ik nog zo mijn best had gedaan het dit jaar te vermijden, is het wederom met mijn werk spitsuur zo vlak voor de kerst. De boel heeft zich opgehoopt en vermeerderd, grotendeels buiten mijn schuld. Ik moet deze en begin volgende week mijn tijd goed indelen en flink doorploeteren om alle deadlines te halen.
Dit wordt geen klaagblogje, want het lijkt allemaal te gaan lukken. En in de strakke planning passen ook nog steeds met mate andere dingen des levens, zoals het voorbereiden van een kerstvoorstelling en gezellige momenten thuis en met vrienden.
Gisteravond hebben we ons nieuwe mini-open haardje in gebruik genomen. Veilig en schoon brandt het op bio-ethanol als een soort groot theelicht op de salontafel. Maar wel met echte vlammen, waar je bij kan mijmeren. Het geeft zelfs wat stralingswarmte af.
Ik hunker naar meer bij-de-haard, naar meer warmte, meer mijmeren. Boekjes lezen op de bank. Me geestelijk instellen op de feestdagen. Kortom: ik verlang naar kerstvakantie. Nog even doorzetten... en van de week maar vast de kerstboom optuigen.

13:01 - Monday 13 December 2010 - comments {0} - post comment

Winter

Posted in Het leven

Waar het me niet snel genoeg herfst kon worden -met gelukkig al begin augustus de eerste tekenen- voel ik me nu overvallen door de invallende winter. Sinds een paar dagen is de temperatuur gedaald en er is mogelijk zelfs sneeuw in aantocht.
Ik ben er nog niet klaar voor en heb het koud. Buiten zelfs met mijn muts op en wanten aan, en binnen ondanks de centrale verwarming die het gewoon goed doet. Het punt is: ik wil niet. Niet weer een winter zoals vorig jaar, met aanhoudende gladheid die me belemmert om me ongehinderd van a naar b te begeven. Met weer-alarmen, en dagen waarop zelfs de bus niet reed.
Het enige waar ik blij van word is het winterlicht. Dat is er alweer een paar weken. De overgang van herfsttooi naar kale of bijna-kale takken was ineens rigoreus gemaakt na een paar stormen. Er is minder kleur in het bos, maar wat er aan kleur is, is van adembenemende schoonheid. Mosberijpte takjes, bodembedekking van nat-oranje bladeren, goudoplichtend riet, zilveren reiger tegen grijze lucht. Pasgevallen sneeuw of rijp veranderen straks alles nog meer in een toverlandschap.
Ik troost mezelf nog iets verder door te denken aan andere fijne dingen van de winter. Kaarsjes. Bisschopswijn. Lekker warm onder de dekens. Kerstmuziek en winterverhalen.
Ach, het zal ook dit jaar wel weer goed komen. En anders ga ik gewoon snel het voorjaar ruiken!

17:42 - Friday 26 November 2010 - comments {0} - post comment

Groene longen

Posted in Het leven

Vandaag ben ik druk aan het werk, maar heb toch de tijd genomen even naar buiten te gaan. Ik voelde wat stress opkomen en molshopen dreigden de gedaante aan te nemen van hoge bergen.
Sommige mensen moeten een nachtje slapen over hun vragen en problemen. Ik moet er een stukje mee gaan wandelen. En er tijdens het lopen zo weinig mogelijk over nadenken.
In het bos vandaag viel me ineens de term ‘groene longen’ in: bosgebieden als zuurstofbrengers in het klimaat. Bos en park zijn voor mij ook figuurlijk ‘groene longen’. Door buiten te lopen en te kijken naar de natuur, gaat als vanzelf een frisse adem waaien door zorgen en spinsels.
Groen was het vandaag overigens maar nauwelijks. De opklaring was alweer zo’n beetje voorbij en de eerste namiddagmist kwam opzetten. De bomen zijn allang in herfsttooi, het meeste is er intussen afgewaaid. Ik genoot van het winterlicht dat nieuwe nuances zichtbaar maakt en zo’n enkele nog roodbebladerde struik of laatste gele blaadjes aan boomtakken, vlammend doet opvallen.
Door goed te kijken naar al het moois en door de cadans waarin mijn voetstappen waren geraakt, kon ik weer rustig en met een fris hoofd verder met het werk.

17:01 - Thursday 18 November 2010 - comments {0} - post comment

Test

Posted in Het leven

Deze week heb ik van twee heel verschillende kanten forse kritiek gekregen. Van de ene persoon op mijn verhalen en van de andere op mijn zingen. In beide gevallen zat er best wat in, als je kijkt vanuit de gehanteerde maatstaven: respectievelijk die voor een acteur en voor een beroepszangeres. Nee, geen van beide ben ik, inderdaad, u heeft gelijk...
Als verhalenverteller durf ik me tegenwoordig semi-professioneel te noemen. Ik weet dat ik met mijn vertellingen voor de dag kan komen en dat ik er ook een eigen stijl in heb ontwikkeld. Die je mooi kunt vinden, of niet. En, by the way, vertellen is geen acteren maar een eigenstandige podiumkunst!
Zingen doe ik puur voor mijn plezier. De romantische evergreens die H. en ik instudeerden voor een festival, gaan we morgen voor de leuk nogmaals opvoeren voor een paar bekenden; tot zover vooralsnog de zangcarrière.
Toen ik merkte dat ik me de kritiek toch behoorlijk aantrok, zei mijn vriendin: dit is gewoon een test. Wij zeggen dat vaker tegen elkaar, als het leven je weer eens verrast door je precies, maar dan ook precies te raken op een gevoelig punt. De test is hier natuurlijk duidelijk: hoe afhankelijk ben ik van wat anderen vinden? De afgelopen tijd oogstte ik veel complimenten, over onze optredens en over mijn stem. Ik vond en vind dat heerlijk. Maar ook zonder voortdurende lofprijzingen, zelf bij stevige tegenwind, mag ik, mogen wij, gewoon blijven genieten van muziek maken en vertellen. Omdat dat nou eenmaal is wat ik graag doe!

16:43 - Sunday 7 November 2010 - comments {0} - post comment

Verkouden

Posted in Het leven

Vanavond sta ik voor een opgave die elke verhalenverteller weleens overkomt: moeten vertellen met een zware verkoudheid. Ik voelde het van de week al aan komen. Na zoon en echtgenoot was ik aan de beurt, en nu zit ik met de gebakken peren bestaande uit een duf hoofd, snotterig, rillerig, aanvallen van kriebelhoest. Knijp in mijn handen dat tot dusver het allerbelangrijkste, mijn stem, gespaard is gebleven. Net heb ik nog maar even goed geoefend, ook gezongen wat gemakkelijker voor me is dan praten. Het kwam er redelijk uit, mits ik dus niet in een hoestbui schiet... Verder heb ik er alles aan gedaan wat je kunt bedenken. Rustig aan, op tijd naar bed, veel kopjes thee, neusdruppels, paracetamol en keelsnoepjes. Goed ademhalen, beetje blijven bewegen. En het leukste deel van de zelfzorgtherapie: rode wijn drinken vanwege de (vermeende) antiseptische werking. Door mijn gevoeligheid voor drank brengt de geur me alleen al in een betere stemming. Vanavond zal ik, wattig en licht beneveld door een klein glaasje, relaxed mijn publiek tegemoettreden en er maar het beste van hopen. De verhalen zijn er, hopelijk ik ook.

19:13 - Saturday 18 September 2010 - comments {0} - post comment

Van achter glas

Posted in Het leven

Al een paar dagen is het weer nodig om een (nog dunne) trui aan te hebben. Het werd wat kil in huis. Vanochtend heb ik voor het eerst weer de verwarming aan gezet. Voor de gezelligheid, omdat het buiten zo regent. Het ziet er echt heel somber uit.
Lekker, denk ik. Gewoon binnen blijven en er van achter glas naar kijken.

Net heb ik moeizaam een sms-je gefabriekt naar een vriend. Naar degene die het geduld had om mij het sms-en uit te leggen.
Ik ben redelijk handig geworden met de pc, maar ontzettend stom met mijn mobiele telefoon. Vergeet telkens weer hoe het moet. Vandaag sprong hij op automatisch woorden maken, en daar kan ik niet mee uit de voeten. Na veel proberen kreeg ik dat weer weg. Vervolgens was ik de leestekens kwijt. Dus vriend kreeg een primitief tekstje in telegramstijl. Ik moet echt de handleiding er bij pakken om opnieuw te leren waar alles zit. Wist ook niet meer hoe je hoofdletters maakt.
Tot nu toe botert het gewoon niet tussen mij en het mobieltje. Natuurlijk is zo’n ding uiterst handig onderweg of bij storing op de vaste telefoonlijn. Maar ik heb er een hekel aan om buitenshuis op onverwachte momenten op te schrikken van mijn beltoon en dan ineens over werk te moeten praten of recreatief converseren met een familielid terwijl ik net een drukke weg moet oversteken of bij de kassa sta. Als ik het telefoontje bij me heb, staat-ie daarom meestal uit. Er af en toe mee bellen, daar heb ik het voor.
Ik weet het, ik onthul me nu als oldfashionada van het ergste soort. Dat zij dan maar zo. Het zal lang duren voor ik alsnog ‘vergroei’ met mijn mobiele telefoon zoals ik dat bij velen om mij heen gadesla. Van achter glas...

10:44 - Wednesday 8 September 2010 - comments {0} - post comment

Nooit te laat

Posted in Het leven

Gisteravond keken we op DVD de film ‘Away From Her’. Een prachtige film over een ouder echtpaar waarvan de vrouw dementeert, waardoor haar man steeds verder afscheid moet nemen van degene die ze was. En die op sommige momenten nog steeds even door de mist van vergetelheid tevoorschijn komt. Schrijnend, ontroerend, laat de film zijn zorgzaamheid voor haar zien, de pijn van het langzame verliezen en het besef haar los te moeten laten en verder te moeten gaan met zijn eigen leven. En ook de momenten waarop zij zich het niet-meer-weten realiseert, en andere momenten waarop kanten van haar persoon uitvergroot, ongecensureerd naar buiten komen.
Toch is het niet alleen een droevige film. We mogen met de hoofdrolspelers, terugwerkend en nog steeds, een grote liefde meebeleven. En ergens in de loop van het verhaal, ik ben vergeten waar precies, zegt iemand de hoopvolle zin 'Het is nooit te laat om te worden wie je had kunnen zijn'. Ik denk nu, dat het misschien had moeten zijn 'Het is nooit te laat om te zijn wie je had kunnen worden'.
Meer over de film vind je hier:
http://www.nrc.nl/film/article1878626.ece/Away_From_Her

22:15 - Monday 2 August 2010 - comments {0} - post comment

Valreep

Posted in Het leven

Als je iets nieuws begint, is je omgeving daar niet altijd direct enthousiast over of blij mee. Ze moeten wennen. Het uit zich in kritisch commentaar, soms zelfs sabotage. Het is dan zaak standvastig te blijven, rustig te laten merken dat het nieuwe de weg is die jij wilt gaan. Niet altijd gemakkelijk, maar een peulenschil vergeleken met het innerlijk gekrakeel dat kan losbarsten van het leger saboteurs in jezelf.
Mag dit wel, dit nieuwe? Hoezo dacht ik daar gelukkiger van te worden? Is het niet toch onzin, verkeerd? Waarom kon ik niet gewoon tevreden blijven met hoe het was?
Op, of zelfs net over, de valreep proberen je innerlijke saboteurs nog eens flink uit te halen, en bijna zie je af van je al vergevorderd in gang gezette verandering. Eerst voelde het nieuwe zo goed, wist je het zeker. En nu ineens...help!
Ik heb geleerd dat het gewoon de laatste stuiptrekkingen zijn. Net als de opmerkingen uit de omgeving moet je ze geduldig pareren. Er is namelijk maar een weg. De weg, die je al bent ingeslagen. De rest zijn oude stemmen, oude belangen bij een versie van jou die definitief voorbij is.

19:00 - Monday 19 July 2010 - comments {0} - post comment

Enclave

Posted in Het leven

Nadat het dagenlang erg warm weer was, verdreven vandaag een paar flinke buien de hitte. Er komen opnieuw hoge temperaturen aan, maar nu even zitten we in een enclave van koelere lucht. Ik ben net wezen wandelen en heb ervan genoten. Lekker een vestje aan, weer in tempo lopen zonder te zweten.
Hitte verlamt me, verweekt mijn hersenen. Was het maar weer herfst, denk ik op dagen dat anderen opgetogen de barbecue klaarzetten. Natuurlijk, de lange zwoele avonden zijn heerlijk. Maar geef me verder asjeblieft regelmatig een frisse enclave om een beetje bij te komen.

21:12 - Monday 12 July 2010 - comments {1} - post comment

De juiste deur

Posted in Het leven

Jaren geleden tijdens een loopbaancursus leerde ik hoe ik mij moest profileren in de richting van werkgevers of opdrachtgevers. Al netwerkend op de arbeidsmarkt klikte dat, wat ik ‘in de aanbieding’ heb, soms helemaal niet met de andere partij. Het heeft lang geduurd voor ik kon denken: als iemand geen interesse heeft voor wat in mijn koffer zit, betekent dat niet dat de inhoud van die koffer niet deugt, alleen maar dat ik er niet mee aan het goede adres ben. Ik moet gewoon verder zoeken.
Van dit inzicht heb ik veel profijt in mijn zakelijk leven als freelancer. Mijn zelfvertrouwen krijgt geen deuk als een mogelijke opdracht niet door gaat.
Dat van die mooie koffer en de verkeerde deur heb ik bepaald nog niet doorgevoerd in de rest van mijn leven. Ik blijk er meesteres in, dat wat ik verlang te zoeken bij personen die het niet in huis hebben, of niet genoeg om het met mij te delen. En ga dan niet twijfelen aan het adres waar ik aanklopte, maar aan mijn verlangens: mag ik die wel hebben, is er soms iets mis met mij?
En dan... ben ik ineens welkom met mijn hele koffer, en krijg te horen dat ze prachtig is. Er is geen strijd, geen afwijzing. Het is zo verraderlijk gewoon dat ik het bijna niet herken: vervulling. Ik ben aan de juiste deur.

17:03 - Thursday 3 June 2010 - comments {0} - post comment

Last Page

Description
Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia

Home
User Profile
Archives
Categories
- Droomsporen
- Er is meer...
- Gedichten
- Het leven
- Hmmm!
- Inspirerend
- Lang geleden
- Liefde
- Mijmeringen
- Schrijven
- Souvenirs
- Vanbinnen
- Verhalen
Links
Werkende Woorden
Weerklank
Tussen woord en beeld
Dichtbundel Grijs geluk
Dichtbundel Vroeger of later
Stichting Vertellen
Schrijven Online
De Voorde
NIEUW!! In het voorbijgaan

Recent Entries
- Nieuw weblog!
- What's in a name...
- Nieuwe schoenen?
- Wegens geluk gesloten
- Meanderen
- Vanachter de spiegel
- Vroeger of later
- Kicken
- De TAO van Doornroosje
- Herkenning