| In Eigen Woorden |
BreiwerkenVandaag ontpopt zich als wat ik noem: een kantoordag. Je begint welgemoed aan een klus en dan gaat de telefoon. Het gesprekje leidt ertoe dat ik eerst iets anders moet doen. Dan weer terug naar de klus. Mailtjes floepen binnen waarvan een paar om directe actie vragen. De boekjes over time-management raden aan om je mails in een paar vooraf geplande tijdblokken per dag systematisch af te handelen, maar dat is voor mijn werk niet handig. De voortgang van mijn schrijfklussen hangt deels af van info die ik binnenkrijg en meteen moet omzetten in actie, wil de vaart erin blijven. Er zijn ook nog andere verstoringen: telefonisch te interviewen personen die ineens een uurtje later willen, uitblijvende reacties die ik moet aanmanen. Kortom, niets gaat zoals verwacht. Gelukkig ben ik goed in overzicht houden en dat voorkomt, dat ik aan het eind van de dag blijf zitten met het gevoel dat er niets uit mijn handen kwam. Als ik mijn tekstproducties zie als breiwerken, zijn ze toch allemaal een aantal toeren opgeschoten. En stuk voor stuk komen ze ook af. Ter afwisseling staan daar dagen als gisteren tegenover. In alle rust met H. de laatste hand gelegd aan ons geplande optreden van volgende week. Generale repetitie in de veilige huiskamer. Toch nog een paar dingen veranderd. Een tweede generale repetitie, en dan ineens ‘staat’ de voorstelling, liever gezegd: wij ‘staan’ en voelen onszelf en elkaar ineens opgetild in een gezamenlijke podiumenergie: alles klopt, is een geheel geworden. Dit breiwerk is klaar en mag gezien worden! 15:24 - Friday 28 May 2010 - comments {0} - post commentEen literaire geest 2Soms dromen we niet alleen, maar samen. Delen we onze literaire geesten. Scheppen we een eiland, een wolk van twee. Een geheime wereld als in je kindertijd. Dat lukt even. Maar zo’n eigen wereld schuurt natuurlijk tegen de gewone, kiert hier en daar, en blijft daarom niet lang ongeschonden. Niettemin, de wolk is zo zoet, zo aangenaam, dat ze verslavend werkt. In elk geval ben ik er zeer gevoelig voor, om me te verliezen in wat een ‘folie à deux’ genoemd kan worden. Het is gebeurd voor ik het in de gaten heb. Gelukkig ben ik niet zo ver heen, dat ik de twee waarheidsniveaus door elkaar ga halen. Waar nodig laat ik mijn ver wegdrijvende literaire geest tot de orde roepen. Door een opmerking van de ander of een gedachte van mezelf. Breng ik alles weer in perspectief. Gisteren was er zo’n moment. Soepel terug op aarde, zonder wanklank, elkaar liefdevol in de ogen kijkend. En toch, ik voelde me de rest van de dag een beetje leeg en verdrietig. Tot ik me realiseerde wat er eigenlijk aan de hand was: ik had mezelf losgemaakt uit de verslaving. Dit waren enkel maar afkickverschijnselen. Ik bedacht ook, dat er in feite niets verloren is. Het fundament waaruit de wolk opzweefde, is nog even stevig en verrijkend. Misschien zelfs nog meer. De wolk mag gerust blijven, maar ik ga nu voor eentje waar wind doorheen kan blijven waaien. Ik ademde eerst zelf nog maar eens diep in en uit, en mijn geluk werd weer helemaal voelbaar. 11:37 - Monday 17 May 2010 - comments {0} - post commentApparatenkolderMijn echtgenoot is regelmatig voor zijn werk in het buitenland. Bijna altijd gaat er tijdens zijn afwezigheid ergens in huis een apparaat kapot. Techniek is hier thuis een mannenzaak waar ik me liefs ver van houd, dus ben ik dan flink onthand. Gelukkig heb ik een technische zwager en behulpzame vrienden en buurmannen. Een van de sterkste staaltjes van apparatenkolder speelde zich af in ons vorige huis. Het vliegtuig waarmee mijn man richting Australië vertrok was nog niet opgestegen of de tv begaf het. Mocht ik drie weken lang mijn favoriete programma’s bekijken op het minidoosje, hangend op het tienerbed van onze zoon. Een andere keer stortte het telefoon- en internetmodem in. Heb ik zelf opgelost met de helpdesk en mijn zwager: nieuw modem aanvragen nadat twee controleurs geconstateerd hadden dat het niet iets anders was, en alles installeren. Onderwijl liftte ik vanaf de laptop door de muur mee op de draadloze internetverbinding van de buren en belde mobiel. Alles was net klaar toen mijn man weer thuis kwam. Onlangs stoorde alleen de telefoon. Op afstand bijgestaan door de helpdesk heb ik via mijn mobiel en de pc de software weer opnieuw ingesteld en nu doet hij het weer. Gisteravond kreeg de magnetron het te pakken. Hij draait nog wel maar warmt niet meer op. Ik heb alleen maar even gezucht, en gebruik nu maar een poosje het pannetje voor de warme melk in mijn koffie. Een heel ander verhaal is mijn oude pc. Sinds de nieuwe in huis is heeft-ie geen kuren meer vertoond en draait weer als een zonnetje, helemaal vanzelf. Alsof hij het me in wil wrijven dat ik hem steeds meer aan zijn lot over laat, intussen stevig verliefd op de nieuwe. Vol schuldgevoel zet ik hem af en toe nog eventjes aan. Apparatenkolder, it works both ways... 10:28 - Thursday 29 April 2010 - comments {0} - post commentTechnobangHet was hoog tijd om een nieuwe PC te kopen. Ik had het steeds uitgesteld, hoewel de oude steeds aftandser werd. Weer een van mijn staaltjes van 'technobang'. In de afgelopen jaren ben ik vertrouwd geraakt met de programma's die nu op het apparaat zitten. Er is intussen een flinke afstand gegroeid tussen mij en de tig versies verder, plus een alweer tweemaal vernieuwd besturingssysteem. Nog meer zag ik op tegen de mij sterk aangeraden overstap van Windows naar Mac, hoewel een beetje proberen op een geleende laptop best meeviel. Het wil nooit zo met mij en apparaten. Ik vind een nieuwe elektrische wekker al een haast onoverkomelijk obstakel. In tegenstelling tot veel mensen zie ik nooit vanzelf waar de knoppen voor dienen, en ontgaat mij elke logica in de handleiding. En die zogenaamd simpele mobiele telefoon… help! Wat de PC betreft bleef ik het probleem voor me uit schuiven, biddend dat zo’n blauw scherm of een onverklaarbare storing zich weer zou herstellen (totnogtoe heb ik geluk). Afgelopen vrijdag heb ik diep adem gehaald, en jawel: een Mac gekocht! Mijn echtgenoot en ik hebben het afschrikwekkend mooie en strakglanzende apparaat samen geïnstalleerd, en alles doet het zonder problemen. Nu ik nog… Ik weet dat ik hier binnenkort blij mee zal zijn, als ik voorzichtig-aan gewend ben. Maar vandaag nog maar even veilig bloggen vanaf de oude machine.
11:47 - Sunday 21 March 2010 - comments {1} - post commentZo levendGisteren scheen ondanks de voorspellingen van langdurige regen en zelfs natte sneeuw, helder licht door de ramen van het crematorium terwijl wij mijn vader de laatste eer bewezen. Zijn blankhouten kist omringd door vrolijke bloemen die van alle kanten waren aangedragen. Door de toespraken en prachtige muziek heen schitterde hij voor een laatste maal voor ons geestesoog. Vandaag, the day after, is het bijna onbetamelijk zonnig. Het is nog wel koud, maar van achter glas lijkt het toch heus voorjaar. Hij had het zo graag meegemaakt, nog een paar keren naar buiten, het eerste ontluiken zien en ruiken. Het heeft niet zo mogen zijn. Straks ga ik een stukje wandelen. Ik hoor het roepen: kijk eens, lente, nieuw ontwaken! Bijna alsof mijn vader daar nog ergens is, hij zou de eerste zijn om mij er op te wijzen dat alles gewoon door gaat ook zonder hem. Dat ik er nog ben, helemaal. Ik luister, en voel de paradoxale waarheid. Juist de dood maakt wat er nog is, zo levend.
11:55 - Saturday 6 March 2010 - comments {0} - post commentDruppelwat zijn wij meer dan waterdruppels opspattend, verdampend tot wolken op wind neerdalend in regen rivieren vormend ons bootje dragend op weg terug naar zee
10:24 - Friday 26 February 2010 - comments {0} - post commentSneeuwmoeAl vanaf een week voor Kerst is het hier, heel ongebruikelijk, bijna voortdurend winter. Echt winter. Met vorst en sneeuw. Sprookjesachtig mooi, heerlijk fris, maar ook lastig voor de mobiliteit, vanwege gladheid en aanvankelijk veelvuldig uitvallen van openbaar vervoer. Je denkt dan: hoe doen ze dat in landen als Zweden, waar de winters altijd zo zijn? Wij behelpen ons zo goed en zo kwaad als het gaat, doen de boodschappen lopend, op bergschoenen, in plaats van met de fiets. Even heb ik spijt nooit een rijbewijs gehaald te hebben, maar anderzijds: ik verlang beslist niet naar autorijden in deze omstandigheden. Na enkele weken begint het te wennen. Geleidelijk hervat zelfs de NS weer een volledige dienstregeling. Hulde overigens aan het busvervoer waar ik deze winter meer dan anders gebruik van heb gemaakt en dat op een enkele dag met echt hopeloos noodweer na, trouw reed. Als ik vanochtend voor de zoveelste maal bij het ontwaken een witte wereld door het raam zie, merk ik dat ik het zat ben. Ik ben sneeuwmoe. Had zo gehoopt dat het na de afgelopen dooi eindelijk lente zou worden, of dat ik minstens weer gewoon vrij op pad kan zonder van mijn fiets te vallen of er aan vast te vriezen. Helaas, ik moet nog even geduld hebben… Er is gelukkig een troost: het heldere licht en de prachtige winterse natuurplaatjes die ik op mijn wandelingen zie. De zon die al wat krachtiger wordt - als ze schijnt. Dat het al iets langer licht blijft. Maar verder hoop ik gauw de eerste puntjes voorjaarsgroen te mogen waarnemen. En eindelijk verlost te zijn van die ‘eeuwige sneeuw’.
09:53 - Thursday 11 February 2010 - comments {1} - post commentBroosAfgelopen vrijdag overleed mijn schoonvader. De dag ervoor kregen we te horen dat mijn eigen vader ernstig ziek is. Allebei heren die de respectabele leeftijd bereikten waarop je dit type berichten kunt verwachten, maar toch is het schrikken. We hebben ze allebei de laatste jaren steeds brozer zien worden. In eerste instantie lichamelijk, maar toch ook geestelijk. Nog goed bij, dat wel. Meer een toenemende kwetsbaarheid, die veroorzaakt dat de afstand kleiner wordt, de rollen omdraaien: waar jij lang het kind was, voel je je nu steeds beschermender. Mijn vader mag nog een klein poosje blijven, voor mijn schoonvader viel het doek. Als de dood zo dichtbij komt, wordt het ineens heel relatief waar we ons allemaal dag in dag uit zo druk om maken. We stappen even naast het gewone leven om tijd te maken voor het afscheid. Ik word me bewust hoezeer ook ik het tijdelijke en het eeuwige in me meedraag, onderdeel ben van de levenscyclus van geboren worden en doodgaan. Het maakt me nederig, brengt een grote dankbaarheid voor het leven, zet me aan tot eren, vieren daarvan. Buiten vallen winterse buien, tussendoor schijnt de zon. Er hangt prachtig licht, met bijna al iets van lente erin, nog broos. Ik zie en registreer het, heel bewust.
11:15 - Monday 1 February 2010 - comments {1} - post commentHet blijft maar mooi wezen
Er is geen beginnen aan, om te proberen in korte stukjes mijn NZ impressies weer te geven. Het blijft maar mooi wezen, zoals een vriendin van mij weleens zegt. Het is dan ook behoorlijk symbolisch dat ik mijn stem kwijt raakte door een verkoudheid. Al twee dagen ben ik letterlijk en figuurlijk sprakeloos. Binnenkort komt er wel weer geluid uit mijn mond, en woorden uit mijn pen.
01:21 - Tuesday 12 January 2010 - comments {1} - post commentMijn kerst-en nieuwjaarswens
Verstilling, dankbaarheid, vrede Terugkeer naar het licht Oud en nieuw… Afronden, loslaten, wending Opnieuw je vleugels spreiden
Laat je dragen op de wind van 2010!
09:37 - Thursday 24 December 2009 - comments {0} - post comment
|
Description Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia Home User Profile Archives Categories - Droomsporen - Er is meer... - Gedichten - Het leven - Hmmm! - Inspirerend - Lang geleden - Liefde - Mijmeringen - Schrijven - Souvenirs - Vanbinnen - Verhalen Links Werkende Woorden Weerklank Tussen woord en beeld Dichtbundel Grijs geluk Dichtbundel Vroeger of later Stichting Vertellen Schrijven Online De Voorde NIEUW!! In het voorbijgaan Recent Entries - Nieuw weblog! - What's in a name... - Nieuwe schoenen? - Wegens geluk gesloten - Meanderen - Vanachter de spiegel - Vroeger of later - Kicken - De TAO van Doornroosje - Herkenning |
