Frambozen plukken

14:18 - Saturday 25 September 2010 - comments {0} - post comment

Huis vol muziek

14:42 - Saturday 8 May 2010 - comments {1} - post comment

Uur van zachtheid

Als iemand in stapjes dood gaat zoals mijn vader, keert hij steeds verder terug naar zijn essentie. Natuurlijk herdenken we hem morgen in zijn volle glorie, in wie hij was en wat hij heeft betekend. Maar voorop staat de herinnering aan zijn zachte karakter.

Mijn vader kon eigenwijs zijn, meningen ventileren, zelfs drammen, maar altijd voor de goede zaak. Kwaadaardig was hij nooit. Uiteraard maakte hij missers, ook in onze opvoeding. Hij had oogkleppen, blinde vlekken en preoccupaties. Maar altijd was hij ons oprecht toegedaan, vanuit een basishouding van liefhebbende acceptatie. In zijn laatste weken herleefde de pure band uit onze kinderjaren.

Begin jaren ’50 schreef mijn vader gedichten, vaak lichtelijk preluderend op Adriaan Roland Holst van wie hij toentertijd een groot bewonderaar was. Eentje ervan mailde hij me een tijdje geleden. Met het laatste couplet luid ik hem morgen uit. In zijn finale uur van zachtheid.

Ik weet niet wat alleen de hemel weet,

maar wel dat in der winden wisselingen
een herinnering nog nooit verloren ging en
dat een hart een uur van zachtheid nooit vergeet.

15:36 - Thursday 4 March 2010 - comments {0} - post comment

Het vliegje

Vandaag ben ik jarig. Ik word 55, een mooi getal.

Mijn vader had dit jaar ook een rond getal, hij werd op 1 juli 80. We maakten een familie- en vriendenboek. Van mij kreeg hij deze jeugdherinnering.

Pappa’s fiets heeft een lekke band en hij gaat hem plakken. Hij heeft het wiel mee naar boven genomen, op het balkon. Ik sta erbij te kijken.

Er staat een emmer water klaar. Daar doet Pappa een soort ronde slang in, de binnenband. Na een paar maal ronddraaien van het ding in de emmer, wijst hij me op belletjes die naar boven komen in het water.

‘Kijk, daar zit het lek!’

Hij haalt de binnenband er uit, zijn vinger bij het gat. Dan plakt hij er met lijm uit een tube, solutie heet dat, een soort pleister op. Eerst heeft hij het plekje rond het gat afgedroogd en geschuurd met schuurpapier. Als de plak droog is gaat de slang weer in de buitenband. Dat ziet er moeilijk uit.

Maar nog lastiger is de buitenband op het wiel zetten. ‘Op de velg’, zegt Pappa. Ik leer veel nieuwe woorden vandaag. Met bandenlichters moet het.

Als de band er weer op zit pompt Pappa de band op met de fietspomp.

Hij loopt gelijk weer leeg. ‘Psssstt…’

Het is mislukt. Pappa zegt dat hij waarschijnlijk de band weer lek heeft gestoken bij het inzetten.

Hij is boos nu, en ik voel me een beetje ongemakkelijk. Toch blijf ik kijken.

De tweede keer gaat het wel goed.

Dan pakt Pappa de emmer. We zien allebei dat er een vliegje in het water is gevallen, een heel klein vliegje. Het leeft nog.

‘Kunnen vliegen zwemmen, Pappa?’

‘Nee, hij verdrinkt als we hem niet redden.’

Heel voorzichtig steekt pappa zijn vinger in het water, en tilt het vliegje er uit. Hij zet het op de rand van het balkonhek. Het vliegje blijft zitten.

Ik kijk hoe Pappa de emmer leeg gooit in het putje bij de regenpijp. Dan denk ik weer aan het vliegje. Er zit niets meer op de balkonleuning.

‘Hij is weggevlogen’, zegt Pappa.

Ik ben trots. De fietsband is weer heel en we hebben een vliegje gered.

(De foto is uit ongeveer dezelfde tijd)

12:17 - Wednesday 19 August 2009 - comments {0} - post comment

Tabac Zeep

09:10 - Wednesday 22 July 2009 - comments {0} - post comment

Het wilde land

Mijn hele lagereschooltijd woonden we in een zestigerjaren nieuwbouwwijk in Den Haag, vier hoog in een portiekflat. Gelukkig was nog niet alles bebouwd. Jarenlang bleef vlakbij een stukje grond braak liggen, met zandheuvels erop. ‘Mamma, we gaan naar de bergen!’ riepen we monter als we er gingen spelen.

Wat niet altijd mocht, want meestal kwamen we er uiterst smerig en bemodderd vandaan. Tussen de flats waren gemeenschappelijke tuinen rond een garagewerkplaats. Achter die garage was ook klein stukje grond onbebouwd gebleven en dat was mijn favoriete plek. Ik noemde die ‘het wilde land’. Het landje raakte steeds verder begroeid met koolzaad en ander onkruid, er ontwikkelde zich zelfs wat struikgewas. Hoog genoeg om me te verbeelden dat ik in een bos was. Vreemd genoeg was ik er vaak alleen, hoewel onze buurt wemelde van de kinderen. Heerlijk vond ik dat. Door deze twee stukjes braakland heb ik absoluut niet de beleving dat ik nou zo in een stad ben opgegroeid. Ik heb er avontuurlijk kunnen ‘rondstruinen’. Kikkers gevangen, wormen geproefd, dode muizen en vogels gevonden, bloemen geplukt, zelfs een aardappel gepoot die later ‘jonkies’ kreeg.

Deze herinnering kwam boven toen ik gisteren in het bos hiertegenover was. Momenteel geen onverdeeld genoegen. Er wordt fanatiek gekapt en gezaagd.

Het zal wel ergens goed voor zijn, maar op een paar van mijn favoriete plekken heeft dramatische kaalslag plaatsgevonden. Mijn bos is mijn bos niet meer… Bovendien is het extreem modderig wandelen, door de regenval van de laatste tijd en doordat de tractoren en andere bosbouwmachines alle paden hebben geruïneerd. Ik vluchtte daarom naar de minder ontgonnen delen van het bos.

De kleinere paden waren natuurlijk ook blubberig en af en toe zelfs in ware moerassen ontaard. Tweemaal haalde ik natte voeten. Daardoor kwam ineens het ‘struingevoel’ uit mijn kindertijd terug. Ik werd steeds viezer, maar heb genoten. En ik bedacht: als straks het gesnoeide hout weer uitloopt, komt het vast weer helemaal goed met mij en mijn ‘wilde land’.

10:17 - Tuesday 27 January 2009 - comments {0} - post comment