Platonisch

jou omvatten, ervaren

in helder glas

niet ingekleurd

door grijpgraag verlangen

jou strelen, beminnen

met zachtwarme zon

je niet verslindend

in vurig begeren 

zoals jij naar me kijkt

als ik het niet zie

raak je toch vlinderzacht

hoe het zou zijn

11:17 - Friday 8 May 2009 - comments {0} - post comment

Vriendschap

Een vriendschap starten is niet zo moeilijk. Veel te ontdekken, toenemend plezier in de ander, zich openende schatkamers. Alles rozengeur en maneschijn.

Maar op een zeker moment rijst de vraag: hoe hoog is de vlucht, die dit alles kan en mag nemen? Waarheen zijn wij samen op weg?

Plotseling landden we uit de eerste euforie terug op aarde. Grenzen wierpen zich onontkoombaar op. De jouwe, maar het hadden op een ander moment de mijne kunnen zijn.

Even schrikken, even treuren. De roze dromen terugparkeren in de luchtkastelen waar ze horen. Maar dan ineens voelen, dat ook, misschien zelfs juist, dit de weg is waarlangs de vriendschap verder waar kan worden.

Daarom: dank je wel voor je eerlijkheid.

10:37 - Friday 17 April 2009 - comments {0} - post comment

Verzinken

Gisteren een mooi concert meegemaakt in de Doelen in Rotterdam. Met jou, lieve vriend. Voor mij was het prijswinnende nummer ‘Atlântida’ van de in Braziliaanse muziek gespecialiseerde zangeres Josée Koning van onze eigen Hollandse bodem. Het is geïnspireerd op het verdronken land Atlantis, maar is allereerst een liefdeslied dat gaat over ‘verzinken’, zoals Josée toelichtte voor ze het zong. Een toepasselijk trefwoord voor deze avond, waarop ik jou weer een stukje verder heb mogen leren kennen.

Gelukkig kan ik het nummer nog een keertje terugluisteren op YouTube. Nog heel even terugdromen en opnieuw verzinken in de herinnering aan jouw warme aanwezigheid. Dankjewel en tot gauw...

http://www.youtube.com/watch?gl=NL&hl=nl&v=Q4fNmRcGi2c&feature=related

19:40 - Saturday 28 March 2009 - comments {0} - post comment

Voor mijn Valentijn

overdag zie ik steeds

jouw gezicht in de wolken

je adem fluisterend

achter de wind

’s nachts in mijn dromen

kom je tevoorschijn

van waar ik je koester

vlak onder mijn huid

misschien dat ik ooit

aan je durf te bekennen

hoe jij in mijn hart leeft

stilzwijgend bemind

08:42 - Saturday 14 February 2009 - comments {0} - post comment

Shall we Dance?

Van de week keek ik nog eens de film ‘Shall we Dance?’ (2004).

Het verhaal in het kort:

Advocaat John Clarke (Richard Gere) is gelukkig met zijn gezin. Toch knaagt er iets. Als hij ’s avonds vanuit de metro een vrouw (Jennifer Lopez) melancholisch uit het raam van een dansschool ziet staren, stapt hij uit en besluit in een impuls danslessen te nemen. In het vuur van de dans hervindt hij zijn eigen innerlijke vlam, zijn levenslust. Datzelfde geldt voor de treurende danslerares, die haar danspassie terugvindt via het coachen van John en zijn medeleerlingen.

Johns weg terug naar huis is iets lastiger. Zijn vrouw Beverly (Susan Sarandon) verdenkt hem van vreemdgaan en komt tenslotte achter de danslessen. Uiteindelijk komt het goed doordat zij zijn innerlijke beweging begrijpt en respecteert. Uiteindelijk vraagt John zijn eigen vrouw ten dans.

Het motto van de film, door Beverly verwoord: de kern van het huwelijk is, dat iemand getuige is, wil zijn, van jouw leven.

‘Shall we Dance’ laat zien, dat je ook als je gelukkig getrouwd bent, je eigen levensopdracht houdt. Voeding geven aan ‘what makes you tick’ blijft nodig. Waar het om gaat is: kan datgene waar jij wezenlijk blij van wordt, ook thuis een plek krijgen? Ook als het iets nieuws, ongewoons, is? Niet elke hobby of activiteit kan of hoeft een gezamenlijke te zijn of te worden. Maar mag, kan, wil je met je partner delen wat jij belangrijk vindt, waar jij je aan overgeeft? Is hij of zij getuige van jouw vonk? En jij van die van haar of hem? Zo niet, dan houdt je huwelijk op de duur op, je thuis te zijn.

En dan nog wat… ooit eens zo te mogen dansen, met Richard Gere, hmmm!

Zie http://www.youtube.com/watch?v=bibtqDxXv1o

08:40 - Thursday 4 December 2008 - comments {0} - post comment

Band

Zaterdag weer eens uitgebreid met jou gebeld. Het deed me denken aan vroeger. Hoe we jarenlang bijna elke zaterdag lang aan de telefoon hingen, onze week uitwisselend en alles wat er verder nog te vertellen viel. Voorzover het nog niet gezegd was in de telefoontjes vanaf het werk of tijdens de keren dat we elkaar zagen, zo af en toe. Het was nog de tijd van voor de e-mail, anders had ook die roodgloeiend gestaan.

Tegenwoordig is ons contact een stuk minder intensief. In frequentie. Maar we hebben in die jaren iets gezaaid wat onuitroeibaar keer op keer weer bloeit als we elkaar zien, spreken of schrijven. Iets wat zich in de stilte tussen onze ontmoetingen zelfs verdiept.

Je zei zaterdag, dat je inmiddels met een heel wat stabielere ‘mij’ te maken hebt dan toen. Vergeleek me zelfs met een duikelaartje, in welke beweging of storm dan ook altijd weer rechtop verend. Een lief compliment.

Indertijd zeiden we tegen elkaar: mijn midlife, die heb ik met jou! Sindsdien is er veel gebeurd, bij ons allebei. Het is onzegbaar verrijkend nu met jou, juist met jou, glimlachend terug te kijken en kleine, voorzichtige steekjes bij te borduren op die kleurrijke band tussen ons. Samen genieten van de winst en schoonheid van de rijpere leeftijd. Je kwam niet in mijn leven als prins, en je witte paard liet je ook toen al thuis op stal staan. Maar ik voel me steeds meer koningin in jouw lange, trouwe vriendschap.

11:49 - Monday 24 November 2008 - comments {0} - post comment

Op de bank

Van de week raakte ik na afloop van een heel serieus congres in gesprek met een mij tot dan toe onbekende man. Hoe dat soms gaat, na drie zinnen hadden we het niet meer over het congres maar over ‘het leven’. In het bijzonder over de ups en downs van lange huwelijken, c.q. onze eigen actuele ‘huwelijkse staat’.

We bleken overigens in een grijs verleden nog op afstand collega’s te zijn geweest. Maar nu ging het over het grijze heden. Getrouwd zijn in de tweede levenshelft met iemand met wie je al vanuit je eerste levenshelft samen bent. Met wie je (al volwassen) kinderen hebt, van alles hebt meegemaakt.

En juist nu, na zo’n jaar of 25, 30, staat de relatie weer op een kruispunt. Want hoewel in de publieke opinie de vijftiger eerder saai, star en ingedut is dan dynamisch, weten wij wel beter. De ‘jaren 50’ zijn, zeker bij vrouwen maar ook bij nogal wat mannen, een fase van herbezinnen. Anders dan de midlife crisis (die ik overigens heb overgeslagen), gaat het niet om uitreiken naar een tweede jeugd, maar om de kwaliteit van leven nu en straks. De senior komt vaak nog tot nieuwe keuzes in werk, maar ook tot relationele schrikvragen als: 'Wat hebben wij nog samen?' Want ook de partner trekt zijn of haar spoor…

Ik vind zelf: deze fase is ook een nieuwe kans. Eigenlijk gaat het helemaal niet om ‘scheiden of blijven’, of om oppeppers als sexy afspraakjes of wat de Libelle en de zelfhulpboekjes verder adviseren. Nee, het is een kans om je eindelijk echt te verstaan met jezelf, en daarmee ook met de ander. De ingesleten patronen en bekende strijdpunten niet voor de honderdste keer heronderhandelen, uitvechten, maar ze los laten. Eindelijk accepteren hoe het echt is, met jou, met hem of haar. Ophouden met almaar iets te willen veranderen, of jezelf forceren tot radicale stappen. ‘Naast wie zit ik eigenlijk op de bank?’ kun je zeggen vanuit de wanhoop van verwijdering, onbegrip. Maar ook vanuit nieuwsgierigheid: wie is deze ‘bekende onbekende’? En wie ben ik zelf eigenlijk, nu? Vragen waarop het precieze antwoord helemaal niet belangrijk is, alleen de ruimte om ze te stellen, steeds weer.

11:52 - Thursday 30 October 2008 - comments {0} - post comment

Een stuk leuker

Onlangs kreeg ik een heel groot compliment. Van jou, mijn lieve vriendin.

Je zei: ‘Dit jaar is mijn leven een stuk leuker geworden, en dat komt ook door jou.’ Zoals ik je al antwoordde: dit is wederzijds. En dat is echt zo. De vele raakvlakken, het uitwisselen van… ja, van wat niet? Mijn gevoelige, kwetsbare kanten en rare geestelijke kronkels bij jou veilig weten, maar ook mijn kracht kunnen laten zien. Het samen exploreren van het immateriële en van de natuur in onze prachtige groene omgeving, ‘mijn’ bos en ‘jouw’ park. De inspiratie, die ik krijg van jouw kunstwerken en jij van mijn gedichten. Ik had je niet kunnen verzinnen, als we elkaar niet al gevonden hadden. En dan ook nog vlakbij, op loopafstand aan de andere kant van de brug.

Dat gezamenlijke project waar we zachtjes aan bouwen, gaat er zeker komen. Maar de draden die er rondomheen geweven worden, zijn minstens zo kostbaar. Dank je wel, voor je compliment en voor je vriendschap. Het leven is inderdaad een stuk leuker geworden!

20:10 - Friday 19 September 2008 - comments {0} - post comment

Nog meer

Gisteren een fijne avond doorgebracht met jou, lieve vriend van toen en nu nog. Op de basis van onze vertrouwdheid van jaren her, kan alles gezegd en gedeeld worden. En dan is het extra bijzonder te merken, hoe we na al die maanden van elkaar niet zien en spreken, nieuwe raakvlakken en overeenkomstige ervaringen blijken te hebben. Toch weer een verdieping van het contact. Nog meer samen genieten van de verworvenheden van onze rijpere leeftijd, waarop alles er nog is en steeds rijker wordt, maar er steeds minder hoeft. Zelfs de oude vonkjes voelen oplaaien, elkaar even heel dichtbij weten, en erom glimlachen. En dan gewoon weer naar huis. Elk naar ons eigen huis. Tot de volgende keer!

09:11 - Tuesday 9 September 2008 - comments {0} - post comment

Samen

15:15 - Monday 11 August 2008 - comments {0} - post comment