| In Eigen Woorden |
Lichtfeest Vanochtend las ik in het nieuwste nummer van ‘Vertel eens...’ een artikel over lichtfeesten. Over hoe wij in de donkere winter ons weer willen toewenden naar het licht. Het begint elk jaar met Halloween, Allerheiligen en Allerzielen. De christelijke varianten van het keltische Samhain dat het eind van de zomer inluidt. Dan de Advent, bedoeld als een periode van verstilling. Ook Kerstmis is een lichtfeest, getuige de kaarsjes en kerstbomen. Onze gewoonte het nieuwe jaar in te luiden met vuurwerk en vreugdevuren kun je ook in het rijtje plaatsen. Ik houd niet van oudejaarsavond. Te veel herrie, te veel stank, te veel vernielingen en agressieve uitwassen. Ben altijd blij als het weer dag is op 1 januari. Toch ga ik ditmaal proberen om ondanks het geweld buiten, de jaarwisseling te zien als een van de lichtfeesten en vast te houden aan de oorspronkelijke betekenis van einde, reiniging en nieuw begin. Door het lawaai heen mijn innerlijk vreugdevuur branden. Ik wens alvast mijzelf en iedereen die ik liefheb: warm afscheid nemen van het oude jaar, en een schoon, open begin van 2011. Heb een goed lichtfeest! 11:31 - Thursday 30 December 2010 - comments {0} - post commentMidwinterwendeGisteren las ik ergens, dat afgelopen nacht de langste nacht van het jaar zou zijn, en dat het bovendien volle maan werd met in de ochtend (van vandaag dus) een volledige maansverduistering. Een bijzondere combinatie, die ons extra krachtig herinnert aan deze jaarfase van leegte en tot stilstand komen. De midwinterwende is een ideaal moment om je bewust te worden van je intenties voor het nieuwe jaar. Toen ik vanochtend uit het raam keek, was er een egaal lichtgrijze sneeuwhemel. Geen maan te zien, geen verduistering, en ook geen opkomende zon. Van stilstaan is vandaag weinig sprake, werk en huishoudelijke klusjes roepen mij. Toch ben ik naar buiten gegaan en heb een lange wandeling gemaakt in het bos, dat er sprookjesachtig uitzag. De sneeuw knerpte gezellig onder mijn laarzen. Onderweg kwam ik een vrouw en haar zoon tegen die om de beurt op een slee reden die voortgetrokken werd door hun Shetlandpony met pluizige dikke wintervacht. Ze genoten alledrie. In de besneeuwde wonderwereld kwam iets van verstilling toch over me. Vagelijk dacht ik na over mijn intenties voor 2011. Ik vond er zo gauw geen. Wel leek het alsof de witwollen bomen me toelachten: vraag maar! Ineens voelde ik me rijk en gelukkig. Misschien is dat wel mijn nieuwe thema: durven vragen, en belangrijker nog: dat wat ik krijg ook ontvangen. 15:07 - Tuesday 21 December 2010 - comments {0} - post commentBoeketVan de week las ik ergens de spreuk: ‘Geluk is de kunst om een boeket te maken van de bloemen waar je bij kunt’. Een doordenkertje. Want verpesten wij niet vaak ons geluk door ons te richten op bloemen waar we niet bij kunnen. Verblind door wat je niet hebt of niet kunt, over het hoofd zien wat voor je staat. Of die andere valkuil: wel zien, maar niet durven plukken. De spreuk raakte me, omdat het precies is waar ik de laatste jaren mee bezig ben. Ontdekken wat de bloemen zijn die voor mij bereikbaar zijn, die bij mij passen, ze plukken, arrangeren tot een mooi boeket en daar ook zelf met plezier naar kijken. Onlangs heb ik een nieuwe blokfluit gekocht en ben weer gaan spelen. Frans Brüggen zal ik in dit leven niet meer evenaren, maar het klinkt best aardig en ik heb er lol in. Ik wil nu ook fluitspel gaan toepassen in mijn verteloptredens, als pauzemoment tussen de verhalen. Zaterdag ga ik dat voor het eerst uitproberen. Natuurlijk komt het bekende stemmetje weer op: kan dat zomaar, moet je dan niet eerst weer les nemen, stelt het wel iets voor? Toch doe ik het. Want ik durf eindelijk gewoon aan de gang te gaan met wat ik in huis heb. Het samenspel en de voorstellingen met H. helpen me daarbij, want die ziet het net zo. We oefenen stevig en werken toe naar optimale kwaliteit, maar vergeten niet te genieten van wat we al kunnen. “Gewoon doen”, zei H. over de blokfluit, en dat was het laatste zetje dat ik nodig had. Onmiddellijk ontlook een nieuwe bloem voor onze voeten: blokfluit met accordeon, blijkt supermooi! Ook dit bloeiende zijtakje gaat een plekje krijgen in mijn boeket. 11:09 - Wednesday 20 October 2010 - comments {0} - post commentOnderwegIn de ets waar ik gisteren over schreef, komt nog meer samen. Mede gezien de titel, zag ik er vooral iemand in die op weg is. De kunstenares vertelde me: “We reden onderweg langs een korenveld en daar stond die boer, met zijn hoed op, middenin zijn korenveld. Hij stond daar gewoon alleen maar. Er ging zo’n rust uit van dat beeld!” De ets gaat dus ook over ‘zijn’. Over even stil staan. Ook als je onderweg, op weg, bent. Een goede reminder voor mij dus... 09:58 - Friday 15 October 2010 - comments {0} - post commentOogstmaandAugustus geldt als de oogstmaand. Wij moesten een stukje tot in september gaan om het resultaat van wat we gezaaid hadden, binnen te halen: de afgelopen twee weken speelden we samen drie succesvolle voorstellingen, naast onze afzonderlijke optredens. Vanmiddag was de laatste in deze serie. Van een van mijn vroegere bazen leerde ik, bewust stil te staan bij de afronding van een klus en niet meteen door te hollen naar de volgende. Genieten van wat je hebt bereikt. Op de terugweg in de auto zaten H. en ik tevreden glimlachend voor ons uit te kijken en verklaarden elkaar voor de zoveelste keer hoe blij we zijn met onze samenwerking. Maar het echte gloriegevoel kwam, in elk geval bij mij, pas geleidelijk. Toen ik daarnet nog even in het bos liep, was het een perfecte nazomer- c.q. beginnende-herfst-avond, bijna zwoel nog en toch pittig, met een geur die deed denken aan rijpe appels (die er niet groeien, maar lang leve de dichterlijke vrijheid), paddestoelen (aanwezig), verkleurend blad en glanzende kastanjes (idem). Nu weer thuis, begint de oogstgloed zich langzaam in mij te verspreiden, en ik neem mij voor haar een tijdje te koesteren. 19:53 - Saturday 11 September 2010 - comments {0} - post commentKlooienToen ik vertelde over mijn zangpogingen kreeg ik van iemand de raad: ik zou zanglessen gaan nemen. Ze had me nog niet horen zingen, dus was het geen kwaliteitsoordeel maar een goedbedoeld en niet onlogisch advies. Toch sla ik het voorlopig in de wind. Want ik blijf liever eerst een tijdje ‘klooien’ zonder er te veel op te letten of het allemaal wel goed en verantwoord is. In de zalige onwetendheid van ‘onbewust onbekwaam’, gewoon plezier hebben in wat ik doe, waarbij het meegenomen is als het ook voor anderen mooi is om te horen. Ik ben namelijk als de dood mijn onbevangenheid te verliezen, wat kan gebeuren als je jezelf verklaart tot ‘bewust onbekwaam’ en gaat focussen op de verbeterbare punten. Eerst autodidact aan de gang met wat ik in huis heb en lekker genieten, daarna sta ik pas open voor verdere ontwikkeling en verbetering. 10:45 - Tuesday 17 August 2010 - comments {0} - post commentEigen grondVakantie is leuk, maar het is ook heerlijk om weer thuis te zijn. Heel even je huis zien met nieuwe ogen, daarna terugglijden in de vertrouwde huiselijkheid. Een rondje door het bos maakt mijn thuiskomgevoel compleet. Alles is er nog, fris en groen door de vele regen van de afgelopen dagen. En hoewel het nog niet eens augustus is, bemerk ik al een begin van iets herfstigst, van gestopte groei, eerste dode bladeren, vochtige paddestoelengeur. Ik mijmer over verbindingsdraden. Hoe ver ik ook weg ben, de hechting aan mijn huis en ‘mijn' bos reist vanbinnen mee en laat zich bij thuiskomst vreugdevol hervinden, hervoelen. Met mensen werkt het eigenlijk net zo. We kunnen mailen, bellen, herinneren, dromen, en dat is goede voeding voor de ‘draden’. Maar de ander letterlijk weer dichtbij weten en kunnen uitzien naar de volgende ontmoeting laat mij pas echt herlanden. Terug op eigen grond. 18:07 - Thursday 29 July 2010 - comments {0} - post commentGaten etenEen vriend vertelde me over een prentenboekje dat hij eindeloos aan zijn kinderen had moeten voorlezen: ‘Happer, de eend die gaten eet’. Geschreven door Patrick Woodroffe, google-de ik later. De eend kon gaten, bijvoorbeeld in sokken, weer heel eten. Helaas wist vriend de verdere lijn van het verhaal niet precies meer. Het boekje intrigeerde me, en ik ga ernaar op zoek. Misschien zit er een mooi vertelverhaal in. Ik kreeg er direct een associatie bij. ‘Gaten eten’, doen wij dat niet allemaal? Vol maken wat leeg is, leeg voelt? Door compenserende maatregelen, of door fantasie. Wie gezegend is met een ‘literaire geest’ (zie ook mijn blogje van 15 mei j.l.) herkent meteen het mechanisme dat je waar de werkelijkheid tekort schiet of teleurstelt, haar gewoon wat mooier aankleedt in je gedachten en zo je verlangens toch recht doet. In het verlengde daarvan bestaat een nog veel fijnere manier van ‘gaten eten’: de haute cuisine van het nagenieten of voorpret hebben. Dat wat vervuld werd of gaat worden, ook voelen op momenten dat het er niet meer of nog niet is. Ik herproef via dit stukje nog een keertje het gezellige bezoek van vriend. Dat ik hem pas weer zie bij een volgende ontmoeting, wordt zo geen ‘gat van missen’. 10:10 - Wednesday 16 June 2010 - comments {0} - post commentSimpelDe treinreis van Den Haag naar Amsterdam Sloterdijk duurt precies drie kwartier met de doorgaande trein die elk half uur vertrekt. Een mooie tijdsduur om mijn op het station gehaalde koffie op te drinken, de krant te lezen en een beetje te mijmeren. Ik moest vandaag naar een ochtendbijeenkomst waar ik verslag van moest maken. Op de terugweg haalde ik door een sprintje te trekken net weer de doorgaande trein. Voldaan leunde ik achterover, riant in m’n eentje een vierpersoons zitplek bezettend. De trein was op dit tijdstip bijna leeg. Niemand belde mobiel of voerde anderszins luide gesprekken. De cadans van de wielen op de rails gaf een heerlijke deining die me ook vanbinnen heen en weer deed schommelen tussen mijn gedachten. Lieve, warme gedachten. Onderwijl gleed het landschap aan me voorbij, intens frisgroen door de pasgevallen regen. Hoe simpel kan geluk zijn. 17:52 - Wednesday 9 June 2010 - comments {0} - post commentIn het middenVanochtend was ik al wakker zodra het licht werd. Voor 5 uur was dat dus. Slapen wou niet meer, dus heb ik een kopje thee gemaakt, de gordijnen open gedaan, en met het raam wijd open ben ik in bed gaan liggen luisteren naar de ochtend. Na een hele tijd ben ik kennelijk toch weer ingeslapen, en werd om pas 9 uur weer wakker. Toen ontbijten, en gauw het bos in voordat de (relatieve) drukte van zondagswandelaars zou losbarsten. Ik mijmerde over geluk. Dat geluk niet is het afwezig zijn van pijn, verdriet, onrust en andere duistere zaken. Nee, geluk is: in het midden durven gaan staan van alles wat om en door je heen beweegt. Het welkome en het schrikbarende, het vreugdevolle en het droevige. Je temidden van dit alles staande houden, niet krampachtig rechtop, maar meebuigend als een riethalm. Het leven aankijken in zijn volledigheid. Durven ervaren, zonder per se ergens heen te willen of ergens voor weg te lopen. Net als deze dagelijkse rondjes door het bos, die geen enkel doel dienen dan het wandelen. 17:15 - Sunday 23 May 2010 - comments {0} - post comment
|
Description Dit weblog gaat over het leven en over mijn leven. De teksten en gedichten die ik hier in het licht zet, schrijven soms los wat vast zit, en andere keren juist vast wat los zit. Graag deel ik mijn denksporen met jou, lezer. Je eventuele reactie is welkom! Saskia Home User Profile Archives Categories - Droomsporen - Er is meer... - Gedichten - Het leven - Hmmm! - Inspirerend - Lang geleden - Liefde - Mijmeringen - Schrijven - Souvenirs - Vanbinnen - Verhalen Links Werkende Woorden Weerklank Tussen woord en beeld Dichtbundel Grijs geluk Dichtbundel Vroeger of later Stichting Vertellen Schrijven Online De Voorde NIEUW!! In het voorbijgaan Recent Entries - Nieuw weblog! - What's in a name... - Nieuwe schoenen? - Wegens geluk gesloten - Meanderen - Vanachter de spiegel - Vroeger of later - Kicken - De TAO van Doornroosje - Herkenning |