Landen

23:53 - Monday 19 April 2010 - comments {0} - post comment

Zomaar

12:09 - Sunday 4 April 2010 - comments {2} - post comment

Moerastranen

Het heeft de afgelopen dagen veel geregend, waardoor delen van het bos blank staan. Het nog kale, groen uitgeslagen hout staat met de voeten in het water en biedt een wat troosteloze aanblik. Passend bij mijn verdrietige stemming van verlies. ‘Moerastranen’ is het woord dat in me naar boven komt.

Officieel is vandaag de meteorologische lente begonnen. De temperatuur doet nog niet erg mee. Toch hangt nieuwe levenskracht in de lucht. En je kunt een waas, een kleuring, rond de takken zien, een eerste zweem dat nieuwe blaadjes aankondigt.

Het verlopen van de seizoenen, de cirkel van het leven. Sterven als onvermijdelijk onderdeel daarvan. Mijn vader wist dat zijn levenseinde er aan kwam en heeft dit feit bijna heroïsch in de ogen durven zien, en gaf zich over op zijn eigen lieve rustige manier. Ik ben trots op hem.

Even later zie ik op het modderige pad een wit veertje. Realiseer me dat het lang geleden is dat ik er eentje zag. En kijk daar: verderop nog een.

Wat is het nou helemaal, twee veertjes. Toch ontroert hun fragiele zachtheid. Een aarzelende zon breekt door en glinstert op de poelen van moerastranen tussen de bomen. Mijn breekbare hart zucht. Van zo veel leven naast zoveel dood, van schoonheid en van droefheid, van alles.

22:04 - Monday 1 March 2010 - comments {0} - post comment

Boven-aards

Ik vloog terug over Mongolië en de voormalige Sovjet Unie. Hoog boven de wolken scheen de zon en was de lucht helderblauw. Door openingen tussen zachtbewegende witte watten kon je een besneeuwd berglandschap zien, hooggebergte waarvan de toppen door de wolken staken. Wit met wit, met soms wat zwart en grijs waar de sneeuw van rotsrichels was afgeblazen. Een verstilde wereld van letterlijk boven-aardse schoonheid. We leken er heel, heel langzaam overheen te zweven.

Hoe betrekkelijk wordt alles, in het licht van dit eeuwige. En wat een sensatie om op deze hoogte te zijn, wij die normaliter gewoon met onze voeten op de grond staan. Dat hele vliegen heeft iets onwezenlijks, zomaar in anderhalve dag naar of van de andere kant van de aardbol reizen! Ja, ik weet: in mijn jeugd al landden de eerste mensen op de maan, maar toch. Ik blijf het ongewoon vinden.

10:55 - Monday 25 January 2010 - comments {0} - post comment

Sereen

Ik dacht nog even terug aan mijn blogtekst van maandag. Over de spreuk op de gefotografeerde zonnewijzer, om precies te zijn de vertaling van ‘horas serenas’ als ‘heldere uren’.

Het Latijnse ‘serenus’ betekent volgens mij niet alleen helder maar ook stil, verstild. Wij kennen het direct afgeleide ‘sereen’. Het is mijn lievelingsstemming. De kostbare momenten van in vrede zijn met de dingen, daar licht beschouwelijk naar kunnen kijken. Het leven in zijn totaliteit aanvaarden, omarmen, inclusief mijzelf. Deze momenten van diepe innerlijke rust bewust voelen.

In het Portugees kennen ze het prachtige woord ‘saudade’. Het punt waarop geluk en verdriet elkaar raken, je terugkijkt op wat je verloor en het daarmee hervindt, in jezelf levend houdt. Onze ‘weemoed’ komt er nog het dichtste bij. Maar dan mee-ingekleurd met ‘sereen’. Ze liggen eigenlijk in elkaars verlengde. Je ervaart zowel het heen en weer bewegen als het middengebied waarin alles er mag zijn, in en aan het licht komt.

Mijn 2009 was er waarlijk een van 'saudade'. Van vinden en verliezen, gelukkig het eerste rijker en blijvender dan het tweede. Het was zeker ook een jaar van helderheid. Bevangen door oudejaarsweemoed pendel ik mijzelf in de laatste ‘horas serenas’ van dit jaar zachtjes uit.

10:52 - Wednesday 30 December 2009 - comments {0} - post comment

Horas serenas

Vandaag hebben we onze expositie in Artihove opgeruimd. Nog heel even stond ik stil bij wat we daar hebben neergezet, keek een laatste maal naar het samenspel van schilderijen, sculpturen en gedichten. Herinnerde me hoe alles tijdens de gezellige, drukke opening extra tot leven kwam, omlijst door de voorstelling van A. en mij. Het was toen een prachtige, zonnige dag. Net als vandaag, de dag waarop we alles weer hebben afgebroken.

In het gastenboek had iemand geschreven: ‘Ik tel alleen de heldere uren’.

Thuis dacht ik na over deze boodschap. Het is een zonnewijzer-spreuk meende ik; googlen op het www gaf me daarin gelijk. Een zonnewijzer kan alleen de tijd aangeven als de zon schijnt, omdat dan de schaduw van de wijzer op de klok valt.

Ik mijmerde verder. Schaduw heeft zon nodig om te verschijnen. Evenzo veronderstelt verdriet, dat er daarvoor geluk is geweest. Artihove was voor mij een hoogtepunt in het jaar 2009. Het stemt me weemoedig dat het nu voorbij is. De samenwerking van ons drie-en bij deze tentoonstelling zal zeker terug komen, daar vinden we nieuwe plaatsen en vormen voor. De voorstelling is een ander verhaal: een stralende middag die ik voor altijd zal tellen, maar die in deze constellatie helaas eenmalig blijft. Het geluk was er niet minder om.

Ik ben blij dat ik vanochtend nog eenmaal met aandacht door de nu lege tentoonstellingsruimte heb gelopen om afscheid te nemen. De heldere uren geef ik een ereplaats in mijn hart.

Fotobijschrift: ‘Horas non numero, nisi serenas' (letterlijk: 'ik tel de uren niet, tenzij de heldere'), staat op deze zonnewijzer op het huis aan Pieter Breughelstraat 1 in Lanaken.
De foto is van Laurens Geurts, 2007 (met dank aan het www).

18:07 - Monday 28 December 2009 - comments {0} - post comment

Passant

Er zijn theorieën dat wij niet toevallig in onze relaties en vriendschappen verzeilen. Wij gaan in dit leven verbindingen aan met mensen wier zielen in eerder levens al met ons verbonden waren en met wie wij nog iets uit te werken hebben, zo is het idee. Het verklaart in elk geval waarom je bij sommige personen direct iets hebt van: ik ken jou. En waarom wij hardnekkig een bepaald type mensen blijven ontmoeten, patronen zich herhalen.

Sommigen van hen komen voorbij met een speciale ‘les’ of een boodschap. Soms duurt het contact met zo iemand niet heel erg lang. Als datgene heeft plaatsgevonden waar het contact kennelijk voor bedoeld was, houdt het op de een of andere manier op.

Vriend over wie ik gisteren blogde, is misschien zo’n passant. De gedachte helpt in elk geval om me iets meer te verzoenen met de plotselinge beëindiging van het contact. Het geschenk van deze vriendschap heb ik al een tijdje geleden ervaren. Iets wat ik door hem heb mogen leren, ontwikkelen, en waar ik hem eeuwig dankbaar voor ben.

Vriend probeert me in zijn afscheidsbrief nog een soort waarschuwing mee te geven. Ik lees in zijn woorden echter vooral zijn eigen les. Het lijkt alsof hij met mij de dynamiek van eerdere situaties heeft herhaald. Jammer. Ik moet me er maar bij neerleggen dat ik, ondanks (of juist door?) mijn volle inzet voor de vriendschap, voor hem niet zo’n passant was via wie iets ontwikkeld of geheeld kon worden.

Het is een dans die we gedanst hebben. Helaas niet dezelfde en misschien zelfs niet samen. Het voelt als een gemis, dat we nu niet meer kunnen proberen bij de ware intenties achter vermeende intenties te komen, geen nieuwe laag van de ui af pellen om er allebei beter van te worden. We zaten dichtbij iets dat nieuwe ruimten in elk van ons had kunnen openen. Het is ons niet gelukt.

Er leek even muziek in te zitten, maar die verstomde. Mijn passant sloot de deur voorgoed achter zich. Ik blijf achter, onthutst, maar verrijkt met datgene waar dit contact voor is geweest.

18:01 - Tuesday 8 December 2009 - comments {0} - post comment

Uitvliegen

We hadden de hoorn allang weer op de haak gelegd toen je terloopse zinnetje bij me terugkwam. ‘Ik wil uitvliegen’, zei je. Ik kreeg er in secundaire reactie dit beeld bij.

Vogels vliegen graag in formatie. In elk geval voor de langere trekroutes, als ze op weg zijn van A naar B. Dit in formatie vliegen is eigenlijk heel bijzonder. Via al hun zintuigen houden de vogels contact. Zo blijven de onderlinge afstanden precies zo groot als nodig is, en mooi gelijk. Elke vogel vliegt uiteraard zelf, maar wordt mee gedragen op de kracht van het geheel waardoor ze het veel langer kunnen volhouden.

Jij vliegt uit, maakt de beweging van ‘je neerzetten’. Ook ik vlieg uit, en anderen in onze omgeving eveneens. Wij vliegen nu al deels samen op: ik met haar, jij met mij, wij met ons allen, als deel van een groter ‘veld’ van zielsverwanten.

De komende tijd zal dit alleen maar sterker worden. In formatie van A naar B. Elk naar onze eigen bestemming, maar wel in eenzelfde bewegingsrichting.

Een vogel kan niet vliegen met de vleugels van een ander. Wij ook niet. Jij doet jouw ‘ding’ en ik het mijne. We kunnen wel samen een energetisch geheel creëren, elkaar steunen, samenwerken: nog meer onszelf worden mede dankzij elkaar, dankzij onze formaties. Uitvliegen, de wereld in. Gevoed door verbinding, maar geheel op eigen vleugels.

13:22 - Monday 30 November 2009 - comments {0} - post comment

Grijs

Ik noemde mijn dichtbundel ‘Grijs geluk’. Een titel die voor zich spreekt, lekker allitereert en een soort ‘geuzentrots’ uitstraalt. Toen het boekje al in productie was zag ik er nog een dimensie in. Grijs is de kleur van de nuance, zij omvat alles tussen zwart en wit. Dat gaf de titel nog een extra, bij nader inzien zeer passende, lading mee. 

In ons vorige huis kozen we voor een deels grijze inrichting. Bij het uitzoeken van stoffen en verf kwamen we erachter dat grijs de meest veelzijdige kleur is die er bestaat. Grijs bleek niet alleen iets tussen wit en zwart. Er zijn blauwe, rode, groene, gele ‘grijzen’. Het was nog een hele toer om de juiste tinten bij elkaar te vinden! 

Bij het ouder worden krijgen onze contacten, vriendschappen en liefdes steeds meer schakeringen, vooral daar waar ze elkaar raken of in elkaar overvloeien.

Ik schreef een vriend over dit ruime ‘grijze gebied’ waarin ook hij en ik bezig zijn onze plek te vinden, de passende tint. Hij opteerde voor een grijs met het nostalgische roze van de zonsondergang. Ik mailde mijn liefste glimlach terug.

08:52 - Tuesday 24 November 2009 - comments {0} - post comment

Waai, waai...

Je kunt geluk niet in een doosje stoppen. De mooie, volmaakte belevenis verkruimelt, verdampt, als je haar krampachtig probeert te prolongeren of opnieuw af te dwingen.

Liefde vliegt af en aan, in vrijheid.

Door de nieuwe dag blaast verse wind.

Waai, waai… durf ik onbevangen te zijn, me te laten verrassen?

11:02 - Saturday 14 November 2009 - comments {0} - post comment